व्यासांच्या मानसकन्या भाग 28 मल्लयुद्ध प्रवीण भानुमती

“आर्यपुत्र, तुमच्या पराक्रमावर, शौर्यावर मी प्रेम केलं अगदी मनापासून! पण तुमच्या आतमध्ये सत्तेसाठी आसुसलेला जो विषारी नाग आहे त्याने आज तुमचा पूर्णपणे घात केला आहे. उद्या जर हस्तीनापुरच्या एखाद्या अबलेला संरक्षणाची गरज भासली तर ती निर्भयपणे हस्तीनापुरच्या नरेशाकडे आशेने पाहू शकेल का? ती तुम्हाला संरक्षण मागेल का? तुम्ही जे कृत्य केलं आहे त्याला केवळ तुम्हीच नाही तर तुमच्या नंतर येणाऱ्या कुरु साम्राज्याच्या समस्त पिढ्यांना या कृत्याचं प्रायश्चित्त घ्यावं लागणार आहे. तुम्हाला काय वाटलं? द्रौपदीच्या पदराला हात घालून तुम्ही पांडवांना अपमानित केलं? बालपणापासून आत्तापर्यंत तुमच्या अपमानाचा तुम्ही बदला घेतला? असं दुष्टपणे वागून, तुम्ही स्वतःचं मन आणि आत्मा दोघांचीही हत्या केली. हस्तीनापुर सारखं संपन्न शहर तुमच्या राज्याची राजधानी होती, कुलगुरू कृपाचार्य, युद्धकला निपूण गुरु द्रोणाचार्य, पितामहांसारखे लढवय्ये, असूनही तुम्हाला काहीही करता आलं नाही! घराण्याचा वारसा मिळुनही तुम्ही तिथेच आहात, वयाच्या पस्तीस वर्षापर्यंत तुम्ही स्वतःच असं काय कमावलं? चुलत भावंडांचे राज्य आणि तेही द्युताने आणि कपटाने? पण पांडवांनी मात्र त्यांच्या शौर्याने, कौशल्याने खांडवप्रस्थ सारख्या ओसाड, खडकाळ, माळरानावर इंद्र सभेला लाजवेल अशी राजधानी वसवली आणि स्वतःच नवीन राज्य निर्माण केलं, त्याचीच असुया तुमच्या मनात दाटली होती ना? आणि त्याकरिता तुम्ही द्युता सारखा हिणकस मार्ग अवलंबलात? यश मीळवण्याकरीता कधीही लबाडी करता येत नाही. तिथे कठोर परिश्रमांचीच आवश्यकता असते युवराज! उद्या माझा लक्ष्मण मोठा होईल आणि मला विचारेल ‘माते मला पिताश्रींचं कर्तुत्व सांग’, तर मी काय सांगणार? तुझ्या पिताश्रीनीं स्वतःच्याच चुलत भावंडांबरोबर कपट करून त्यांचं संपूर्ण साम्राज्य गिळंकृत केलं. एवढेच करून ते थांबले नाहीत तर स्वतःच्या मोठ्या वहिणीच्या पदरालाही………….. तुम्ही हे काय करून ठेवलं आर्यपुत्र? येणाऱ्या पिढ्यांना आपण कुठला इतिहास सांगणार आहोत? ज्या स्त्रीच्या उदरातून भूतलावरील समस्त साम्राज्यांचा उषःकाल जन्म घेतो, ज्या नारीच्या आशीर्वादाने साम्राज्ये उभी राहतात आणि तिच्या एका अश्रूने तीच साम्राज्य जमीनदोस्त होतात, तिच्याच शिलाला आम्ही कुरुवंशींनी भर सभेत हात घातला?”