व्यासांच्या मानसन्या भाग २६ याज्ञसेनी द्रौपदी

अर्जुनासह इतर चौघांनीही तिचं पाणी ग्रहण केलं तेही तिने मान्य केलं. पण तरीही तिचं पातीव्रत्य मात्र खोटं नाही. द्रौपदीच्या वासना, कामभावना, तिचा राग, द्वेष, मत्सर, आणि स्वतःच्या स्वाभिमाना प्रति असलेली जाणीव अत्यंत जिवंत आणि सजग आहे. सर्व स्त्रियांमध्ये जागृत असणारी कोणत्या पुरुषाला आपल्याबद्दल काय वाटते ही जाणीव द्रौपदीला होती. त्या पुरुषाला जवळ करावे की दूर ठेवावे हा निर्णय ती अतिशय वेगाने घेऊ शकत होती. विरक्ती हा मुळात द्रौपदीचा गुणच नाही. शृंगारची, नटण्या, मुरडण्याची तिची उपजत आवड कधीही तिने लपविली नाही. वनवासात धनहीन पतींना ती दागदागिने, रेशमी तलम वस्त्रे मागत नाही, तर वसंतात फुललेली गंधमादन पर्वतावरची सहस्त्रदळी रंगबेरंगी कमळे तिला हवी आहेत. ती आणायला भीम जातो. द्रौपदीचा कुठलाही हट्ट असो तो पूर्ण करायला भीम सदा तत्पर असतो आणि हे द्रौपदी पूर्णपणे जाणून आहे. द्रोपदीचे आपल्या पतींशी वागणं अतिशय संयमाचं आहे. युधिष्ठिराशी ती वाद विवाद करते पण तरीही तिला हे माहिती आहे की अज्ञातवासाचा पण राजसभेत युधिष्ठीरानं मान्य केला आहे. त्यामुळे तेरा वर्षे वाट पाहण्याशिवाय दुसरा पर्याय नाही पण म्हणून ती गप्प बसून राहत नाही. युधिष्ठराला ती, तिच्या इतर चार पतींच्या अपमानाची आणि स्वतःच्या चुकीची जाणीव करून देते. अर्जुनावर ती प्रेयसी प्रमाणे प्रेम करते, स्वयंवरात ज्या अर्जुनाने तिला जिंकलं तेच तिचं पहिलं प्रेम आहे. भीमाची ती स्वामीनी आहे. द्रौपदीच्या प्रत्येक संतापात आणि रागात, अपमानात, क्रोधात भीमासारखी साथ तिला कुणीही दिली नाही. नकुल आणि सहदेव यांना ती जपते परंतु भविष्यासाठी तयारही करते.