व्यासांच्या मानसकन्या भाग एकोणीस (सुकुमार माद्री)

राजप्रसादाच्या मुख्य द्वारावर राजघराण्यातल्या इतर स्त्रियांसमवेत ती मला सामोरी आली. पांडूकडे तिची बघणारी नजर मला आत पर्यंत चीरत गेली. माझे औक्षण करून, रत्नजडित सुवर्ण कंठा तिने मला दिला आणि माझं राजप्रसादात स्वागत केलं. या सगळ्या गोष्टी ती केवळ औपचारिकता म्हणून करत होती हे माझ्या नजरेतून सुटलं नाही. इतर राजस्त्रीया जेव्हा सामोरे आल्या तेव्हा ती पटकन तिच्या प्रसादात निघून गेली. आयुष्यात पहिल्यांदा माझ्या मनात अपराध भाव निर्माण झाला. कुरू साम्राज्याची राणी म्हणून स्वतः दिमाखात त्या प्रासादात प्रवेश करायचा की कुंतीचा हक्क हिरावला म्हणून मनात खंत घेऊन आयुष्यभर जगायचं हा निर्णय सर्वस्वी माझा होता. स्वागताच्या वेळी कुंती मागच्या पावलांनी तिच्या प्रसादात निघून गेली, हे राजाच्या नजरेतून सुटले नाही आणि त्याने लगेच माझ्यासाठी वेगळा महाल बांधला. राजाच्या या कृतीने मी खरोखरच मोहरून गेले. त्यानंतर पूर्णवेळ राजा माझ्याजवळ होता. मीही मला माहिती असलेल्या आमच्या प्रदेशातल्या अनेक प्रणयक्रीडांनी त्याला फुलवण्याचा, खुलवण्याचा प्रयत्न केला. पण मुळात राजाचं पुरुष बलच अपुरं होतं. त्याला मीही काही करू शकत नव्हते.