मागील भागात आपण पाहिलं कि, लग्नानंतरचे काही दिवस सायलीला आठवतात, ज्यात आदित्य तिची खूप काळजी घेत असतो. आता पाहूया पुढे,
त्या रात्री सायलीला बराच वेळ झोप लागली नाही. पलंगावर पडून ती फिरणाऱ्या फॅनकडे पाहत होती.
"खरंच... सगळी चूक फक्त आदित्यचीच आहे का?"
तिने स्वतःलाच प्रश्न विचारला.
कॉलेजमध्ये विभागप्रमुख म्हणून बढती मिळाल्यापासून तिच्यावर कामाचा प्रचंड ताण वाढला होता. मीटिंग, विद्यार्थ्यांच्या जबाबदाऱ्या, अहवाल... या सगळ्यात ती नकळत अधिक चिडचिडी झाली होती.
आदित्य काही बोलला तरी ती लगेच उलट उत्तर द्यायची. कधी त्याच्या भावना समजून घेण्याचा प्रयत्नही केला नव्हता.
"आमचा तर प्रेमविवाह झाला आहे ... एकेकाळी आम्ही एकमेकांशिवाय राहू शकत नव्हतो. मग आज हे नातं एवढं दुरावलं कसं? कि आम्ही दोघेही नॉर्मल एकमेकांशी बोलू शकत नाही."
तिच्या मनात विचारांची गर्दी झाली. तिने डोळे मिटले आणि स्वतःच्या मनाशी ठरवत एक निर्णय घेतला.
"बदलाची सुरुवात मी स्वतःपासून करेन. जर आमच्या नात्यात पुन्हा प्रेम फुलवायचं असेल, तर अहंकार बाजूला ठेवून मला आधी एक पाऊल पुढे टाकावं लागेल."
दुसऱ्या दिवशी सकाळी ती नेहमीपेक्षा लवकर उठली. आदित्यचा आवडता चहा बनवला, त्याचा डबा प्रेमाने भरला आणि नाश्त्याचं ताट टेबलावर मांडलं.
काही क्षणांत आदित्य बाहेर आला. टेबलावरचा नाश्ता आणि चहा पाहून तो क्षणभर बघतच राहिला.सायली मात्र नेहमीसारखी काही न बोलता शांतपणे त्याच्यासमोर चहाचा कप ठेवत म्हणाली,
"चहा थंड होईल... आधी पिऊन घे."
आदित्यने तिच्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहिलं. त्याला तिच्या वागण्यात झालेला बदल जाणवत होता... पण त्यामागचं कारण अजूनही त्याला कळलं नव्हतं. पण त्यावर तो काहीच बोलला नाही, गुपचूप नाश्ता करून तो निघून गेला.
सायलीने ठरवल्याप्रमाणे स्वतःमध्ये बदल घडवायला सुरुवात केली होती. आता ती आदित्यशी कोणत्याही गोष्टीवर वाद घालत नव्हती. त्याचा राग, चिडचिड, टोमणे... सगळं शांतपणे ऐकून घ्यायची.
पण आदित्यच्या वागण्यात मात्र काहीच फरक पडत नव्हता.
एका संध्याकाळी सायलीने त्याच्या आवडीचा स्वयंपाक केला. जेवणाचं ताट वाढून ती हसत म्हणाली,
"आज तुझी आवडती भाजी केली आहे."
आदित्यने ताटाकडे एक कटाक्ष टाकला आणि कोरड्या आवाजात म्हणाला,
"हे सगळं करून स्वतःला चांगलं दाखवायचा प्रयत्न करतेयस का? की मला अपराधी वाटावं म्हणून ही नाटके लावली आहेत तू?"
ते ऐकून क्षणभर सायलीचा चेहरा उतरला. पण तिने स्वतःला सावरलं.
"मी काही सिद्ध करायचा प्रयत्न करत नाहीये, आदित्य. फक्त आपल्या नात्यातला दुरावा कमी व्हावा, एवढीच इच्छा आहे."
आदित्यने तिच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष केलं. तो शांतपणे जेवून उठला आणि एक शब्दही न बोलता आपल्या खोलीत निघून गेला.
सायली त्याच्या रिकाम्या ताटाकडे पाहत राहिली. तिच्या मनाला वेदना होत होत्या... पण त्या वेदनांपेक्षा तिच्या मनात एक आशा अजूनही कि,
"कदाचित आज नाही... उद्या नाही... पण एक दिवस त्याला माझ्या प्रयत्नांची किंमत नक्की कळेल. आणि आमचं नातं आधीसारखं होईल."
त्या आशेवरच ती दररोज नव्याने जगत होती... आणि आपल्या प्रेमाला पुन्हा जिवंत करण्यासाठी निःशब्दपणे लढत होती.पण ह्याचा आदित्यला काहीच फरक पडत नव्हता.
क्रमश :-