भाग 1
काव्या आणि पृथ्वीची भेट एका नामांकित कंपनीत कामाच्या निमित्ताने झाली होती. पृथ्वी शांत, संयमी आणि आपल्या तत्त्वांशी प्रामाणिक राहणारा तरुण होता,
तर काव्या मनमिळाऊ, संवेदनशील आणि कष्टाळू होती. प्रोजेक्ट्सच्या चर्चा, ऑफिसमधील चहाच्या गप्पा आणि एकत्र घालवलेले क्षण यांमधून त्यांच्यातील मैत्री कधी प्रेमात बदलली, हे दोघांनाही समजले नाही.
दोघांनीही एकमेकांना आपल्या आयुष्याचा जोडीदार म्हणून स्वीकारण्याचा ठाम निर्णय घेतला.
पृथ्वीच्या एकत्र कुटुंबात त्याचे वडील, मोठा भाऊ-वहिनी, एक लहान भाऊ आणि कॉलेजमध्ये शिकणारी लहान बहीण होती.
घरात पृथ्वीच्या आई, म्हणजेच अनुराधाबाई, यांचा शब्द अंतिम मानला जायचा. जेव्हा पृथ्वीने काव्याबद्दल घरात सांगितले, तेव्हा सर्वांनी त्याच्या पसंतीचे स्वागत केले; मात्र अनुराधाबाईंच्या कपाळावर आठ्या पडल्या.
त्या जुन्या विचारांच्या आणि स्वतःच्या मर्जीनेच सुनेची निवड करू पाहणाऱ्या होत्या. पृथ्वीने स्वतःच्या पसंतीने मुलगी निवडली, ही गोष्टच मुळात त्यांच्या अहंकाराला ठेच पोहोचवणारी होती.
तरीही पृथ्वीच्या आग्रहाखातर आणि घरातील इतर सदस्यांच्या समजुतीमुळे लग्न ठरले. लग्नाचा सोहळा अत्यंत उत्साहात आणि थाटामाटात पार पडला. सनईचे सूर, अक्षतांचा वर्षाव आणि आप्तेष्टांच्या साक्षीने काव्या आणि पृथ्वी विवाहबंधनात अडकले.
गृहप्रवेशाच्या वेळी काव्याने उंबरठ्यावरचे माप ओलांडून घरात प्रवेश केला खरा, पण अनुराधाबाईंच्या चेहऱ्यावर मात्र सुनेचे स्वागत करताना जराही आनंद नव्हता. त्यांच्या मनात एकच अढी घट्ट बसून राहिली होती—‘ही पोरगी माझ्या पसंतीची नाही.’
पहिल्याच दिवशी घरात पाऊल ठेवताना काव्याला एका बाजूला पृथ्वीच्या प्रेमाचा आधार जाणवत होता, तर दुसऱ्या बाजूला सासूच्या नजरेतील तुटकपणा स्पष्ट दिसत होता.
परंतु, काव्याने मनाशी पक्का निश्चय केला होता की, आपल्या प्रेमाने, सेवेने आणि समर्पणाने ती या घरातील प्रत्येकाचे मन जिंकेल आणि सासूच्या मनातील कटुताही प्रेमाने दूर करेल.
लग्नानंतरच्या सुरुवातीच्या दिवसांतच काव्याने संपूर्ण घराची जबाबदारी अत्यंत आनंदाने आपल्या खांद्यावर घेतली. पहाटे लवकर उठून अंगणात रांगोळी काढण्यापासून ते रात्री सर्वांचे जेवणे आटोपेपर्यंत ती घरासाठी अविरत राबत असे.
तिने अल्पावधीतच घरातील प्रत्येकाच्या आवडीनिवडी ओळखून घेतल्या होत्या. सासऱ्यांच्या वेळेवरच्या औषधांची काळजी असो, मोठ्या भावा-वहिनींच्या संसारात दिलेली आदरयुक्त साथ असो, लहान दिराचा आवडता नाश्ता असो किंवा नणंदेच्या अभ्यासातील अडचणी सोडवणे असो—काव्या प्रत्येकासाठी धावून जात असे.
तिच्या या प्रेमळ, निस्वार्थी आणि काळजीवाहू स्वभावामुळे सासरची सर्व मंडळी तिच्यावर मनापासून खूश झाली. सासरे नेहमी कौतुकाने म्हणायचे, "काव्या आली आणि घराला घरपण आलं." मोठी वहिनी तिला सख्ख्या बहिणीसारखी वागवायची, तर लहान दीर आणि नणंद तिच्या भोवतीच पिंगा घालत असत. तिने आपल्या कष्टाने आणि गोड बोलण्याने सासू वगळता घराचा संपूर्ण डोलारा जिंकून घेतला होता.
Stay tuned.....
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने