विचार करा आणि मार्ग शोधा

वर्तमानपत्रात हॅंडबिलांच्या स्वरूपात जाहिराती सापडणं,ही नवीन गोष्ट नाही. ही पद्धत साधारणपणे १९७० मधे चालू झाली असावी. कारण आमच्या कडे वर्तमानपत्र साधारण १९६४/६५ साली यायला लागलं. काही का असेना पेपरातील या जाहिराती मी न वाचता चोळामोळा करून आत्ता आत्तापर्यंत फेकीत असे. बऱ्याच वेळा न वाचताच टरकावूनही फेकीत असे.कदाचित बरेच लोक असं करीत असतील. परंतू एक दिवस असा उजाडला. अतिशय उत्तम पेपरावर छापलेली रंगीत जाहिरात मी टरकवायला घेतली आणि काहीतरी वाटून मी ती व्यवस्थित घडी घालून,पण न वाचताच फेकली. त्यावेळी माझ्या मनात आलेला विचार फार महत्त्वाचा ठरला. विचार असा की कोणीतरी आपलं डोकं वापरून जाहिरातीचा मसुदा तयार केला असेल. कोणीतरी उत्तम व आकर्षक छपाईचे कष्ट घेतले असतील. कोणीतरी हे सगळं करून देणाऱ्याला पैसे अथवा पगार दिला असेल.मग त्यांच्या मेहनतीची थोडीतरी किंमत ठेवून घडी घालून तरी ती जाहिरात का टाकू नये ? माझं विचारचक्र चालू झालं. मी जाहिरात कशी फेकली,हे पाहायला कोणीही येणार नव्हतं. पण माझी संवेदनशीलता जागी झाली.
मला वाटतं आपण बऱ्याच गोष्टींच्या बाबतीत असे निष्ठुर पणे वागतो. नुसते वागतच नाही तर काही वेळा काही गोष्टींवर त्वरीत न आवडणारी प्रतिक्रियाही देतो.स्वत:ला वादात ओढूनही घेतो.
थोडं आपण सौजन्याने वागलो तर काय बिघडणार आहे ? मला वाटतं बऱ्याच लहानसहान व्यवहारांच्या बाबतीतही आपण असेच निर्दयपणे वागतो.फार काय एखाद्याने आपल्यासाठी काही केलं कोणतीही सेवा दिली तरी आपली प्रतिक्रिया मनातूनही आणि जनातही खूप वेळ अशीच असते. " त्यात काय आपण पैसे देतोय" काही वेळा तर अशी सेवा अगदी हळुवारपणे व कमी पैशातही दिलेली असते. पण माणुसकीचा वाराही लागू न देता आपण काहीतरी शेरा मारुन मोकळे होतो. तोंडावर नाहीतर मागे तरी. आमच्या भावना एवढ्या बोथट झाल्या आहेत का हा प्रश्न मला तरी पडतो.