वैचारिक सुन्नपणा अथवा बधीरपणा

आपण सगळेच विशिष्ट चाकोरीतले विचार करीत असतो. थोडक्यात आपला विचारांचा असा एक साचा तयार होतो. मग कोणत्याही बदलणाऱ्या परिस्थितीला आपण साच्याच्या विचारांनी तोंड देतो. त्यामुळे बऱ्याच वेळा अपयश किंवा कमी प्रतीचं यश घ्यावं लागतं. त्याच त्याच वर्षानुवर्षांच्या साचेबद्ध विचारांनी आपल्या मनाला, मेंदूला एक प्रकारचा सुन्नपणा अथवा बधिरपणा यायला लागतो. आणि मग आपण एकाच परिस्थितीतील योग्य विचार करणाऱ्या लोकांचा त्यांना मिळणाऱ्या यशा संदर्भात मत्सर किंवा दुस्वास करु लागतो. अर्थातच आपली प्रगती ,अधोगती होत नसली तरी ,थांबलेली असते. किंवा कमी प्रतीची होते. आता हे कसं थांबवायचं? तर एखाद्या बदलेल्या परिस्थितीचा सामना करण्यासाठी लागणारे विचार लिहून काढावेत. माहिती असलेले सगळे विचार संपले की एखादा चौकटीबाहेरचा विचार सुचतोय का , तो लिहून काढण्याचा प्रयत्न करावा. आणि त्याप्रमाणे वागावं म्हणजे तसा ॲप्रोच वापरावा. असं आढळून येईल की यशासाठी हाच विचार योग्य होता. आता असा विचार कसा करावा. तर परिस्थितीतील अनिश्चितता जाणवून घ्यावी. त्यातील भीतीही जाणवून घ्यावी.किंबहुना ती सारखी आणि भरपूर डोक्यात घोळवावी. मग विचार करणं सोडून द्यावं. आणि नंतर नवीन परिस्थितीत सगळया वातावरणाची जाणीव ठेवीत प्रवेश करावा. यशापयशाची पर्वा करु नये.ते परिस्थितीवर सोडून द्यावं. फार क्वचितच अपयश येतं असं आढळेल.