उन्हाचा तडाखा

त्यातल्या एका उघड्या दरवाज्या बाहेर एक सामान्य सिंधी माणूस उभा होता. त्याचे कपडे चुरगळलेले , मळलेले आणी वाढलेली दाढी पाहून कुणालाही त्याने बऱ्याच
दिवसात अंघोळही केली नसावी असं वाटलं असतं. मी त्याला विचारलं, " ये अमन टॉकिज यहासे कितना दूर है ? " तो म्हणाला, " वैसे बहोत दूर है. आप पैदल जायेंगे तो वीस पचीस मिनिटका रास्ता है. " मी ठीक आहे म्हंटलं आणि जायला निघालो. तेवढ्यात तो म्हणाला, " अरे , साब एक मिनिट रुकिये..... " असं म्ह्णून तो आत गेला. आणि एक छत्री घेऊन आला आणि म्हणाला, " धूप बहोत कडी है, आप ये छाता ले जाइये " असं म्हणून त्याने मला त्याच्या हातातली छत्री दिली. मी ती घेत आणि आश्चर्याने स्तंभित होत म्हंटलं. " लेकीन , मै छाता आपको वापिस कैसे करूंगा ......? " त्यावर तो म्हणाला, " उसमे क्या है लौटते टाइम वापिस करना , या आप जब कभी यहा आयेंगे , तभी वापिस करना. " आणि तो आत गेला.
मी छत्री घेऊन निघालो. मनात विचार आला आपण एखाद्या अनोळखी माणसाला देऊ का छत्री , की ऊन कडक आहे तुम्हाला ते लागेल. आणि पुढची गोष्ट म्हणजे तो परत करील यावर विश्वास ठेवू का ? इथे तर येताना परत द्या, नाहीतर तुम्ही या बाजूला याल तेव्हा परत द्या, इतका
विश्वास हा मनुष्य कुठे शिकला ? कोणत्या शाळेत तो गेला असावा ? मी आश्चर्य करीत जात होतो. मग लक्षात आलं की माणुसकी नावाची गोष्ट त्याच्यात ओतप्रोत भरलेली आहे. तो त्याचा रक्तातला गुण असावा. हेच खरं. आता बोला मी अशा माणसांना नावं ठेवीन का ? आम्हाला आमच्या
सुरक्षित चौकटीतला चांगुलपणा माहित असतो. तोही ओळख असेल तर. तरीही शक्यता कमीच. कदाचित आपलं मत वेगळं असू शकतं.