“तुला कधी काही जाणवतंच नाही, आदित्य!”
स्नेहाचा आवाज घरभर घुमला आणि आदित्य काही क्षण शांत उभा राहिला.
समोर टेबलवर ठेवलेलं त्याचं जेवण थंड झालं होतं. ऑफिसमधून घरी परतायला त्याला आज पुन्हा रात्री साडेनऊ वाजले होते. सकाळी सातला घराबाहेर पडल्यापासून त्याने नीट काही खाल्लंही नव्हतं.
पण स्नेहाला त्याची भूक दिसत नव्हती.
तिला दिसत होतं ते फक्त एवढंच—तो पुन्हा उशिरा आला होता.
“माझ्या आईचा फोन आला होता. बाबांची तब्येत ठीक नाहीये. तुला सांगितलं तर तू म्हणशील, ‘उद्या जाऊया.’ प्रत्येक गोष्ट उद्यावर ढकलतोस तू!”
आदित्यने काही उत्तर दिलं नाही.
“आणि उद्या मुलाची पालकसभा आहे. तू येणार आहेस का?”
“प्रयत्न करतो.”
“हेच तुझं उत्तर असतं नेहमी… प्रयत्न करतो!”
स्नेहा रागाने खोलीत निघून गेली.
आदित्य काही वेळ तिथेच उभा राहिला.
त्याला खरंच वाईट वाटलं होतं.
पण तो बोलला नाही.
कारण त्याला लहानपणापासून एकच शिकवलं गेलं होतं—
“पुरुषांनी परिस्थितीशी लढायचं असतं, तक्रार करायची नसते.”
दुसऱ्या दिवशी सकाळी आदित्य नेहमीप्रमाणे लवकर उठला. मुलाचा डबा भरला, आईच्या औषधांचा डबा तयार केला, वीजबिल भरलं आणि स्वतःचा नाश्ता न करताच ऑफिसला निघाला.
गाडीत बसल्यावर त्याने फोन उघडला.
बँक अकाउंटमध्ये फक्त पंचवीस हजार रुपये शिल्लक होते.
पुढच्या आठवड्यात घराचा EMI, बाबांच्या हॉस्पिटलचा खर्च आणि मुलाच्या शाळेची फी होती.
त्याने डोळे बंद केले.
“कसं करायचं सगळं?” तो स्वतःशीच पुटपुटला.
पण पुढच्याच क्षणी फोन आला.
“सर, आज प्रेझेंटेशन तीन वाजता आहे.”
“हो, मी येतो.”
आवाज पुन्हा नेहमीसारखा स्थिर झाला.
कारण ऑफिसमध्येही आदित्यला कुणाला कळू द्यायचं नव्हतं की तो आतून किती दमला आहे.
त्या दिवशी मात्र एक अनपेक्षित घटना घडली.
संध्याकाळी त्याला ऑफिसमध्ये अचानक चक्कर आली.
सहकाऱ्यांनी त्याला हॉस्पिटलमध्ये नेलं.
स्नेहाला फोन केला गेला.
ती धावतच हॉस्पिटलमध्ये पोहोचली.
डॉक्टरांनी सांगितलं, “जास्त ताण, कमी झोप आणि वेळेवर जेवण नाही. शरीराला विश्रांतीची गरज आहे.”
स्नेहा काही बोलली नाही.
तिला पहिल्यांदाच जाणवलं—आदित्य फक्त तिचा नवरा नव्हता.
तो स्वतःच्या शरीरापेक्षा सगळ्यांच्या गरजांना आधी ठेवणारा माणूस होता.
घरी परतल्यावर कपडे बदलताना स्नेहाच्या हाताला त्याची ऑफिसची बॅग लागली.
बॅग उघडताना एक छोटी डायरी खाली पडली.
तिने सहज ती उचलली.
पहिल्या पानावर लिहिलं होतं—
“या महिन्यात स्नेहासाठी तिच्या आवडत्या साडीचे पैसे बाजूला ठेवायचे.”
पुढच्या पानावर—
“आईची सोनोग्राफी. तारीख विसरू नये.”
तिसऱ्या पानावर—
“मुलाला सायकल हवी आहे. यावेळी बोनस आला तर घ्यायची.”
आणि शेवटच्या पानावर—
“स्नेहा म्हणते मी तिच्यासोबत वेळ घालवत नाही. खरं आहे. पण ज्या घरासाठी मी धावतोय, त्यात तिच्यासोबत निवांत बसण्यासाठीच तर धावतोय.”
स्नेहाच्या डोळ्यात पाणी आलं.
पण डायरीचा शेवटचा भाग वाचताना तिचं मन अक्षरशः तुटलं.
“कधी कधी मलाही वाटतं कुणीतरी मला विचारावं—‘आदित्य, तू ठीक आहेस ना?’
पण मग वाटतं… पुरुषाला असे प्रश्न कोण विचारतं?”
पण मग वाटतं… पुरुषाला असे प्रश्न कोण विचारतं?”
स्नेहाने डायरी छातीशी धरली.
त्या रात्री आदित्य झोपलेला असताना ती त्याच्या शेजारी बसली.
त्याच्या केसांवरून हात फिरवत ती हळूच म्हणाली,
“आदित्य… तू ठीक नाहीस ना?”
आदित्यची झोप उघडली.
तो काही क्षण तिच्याकडे पाहत राहिला.
मग पहिल्यांदाच त्याच्या डोळ्यातलं पाणी त्याने लपवलं नाही.
“नाही गं… मी ठीक नाही.”
स्नेहाने त्याचा हात हातात घेतला.
“मग सांग ना.”
“भीती वाटते.”
“कशाची?”
“सगळ्यांना सांभाळता सांभाळता… कधीतरी मीच कमी पडलो तर?”
स्नेहाने त्याचा हात घट्ट धरला.
“मग आपण दोघं मिळून सांभाळू. घर फक्त तुझी जबाबदारी नाही.”
आदित्य काहीच बोलला नाही.
फक्त तिच्या खांद्यावर डोकं ठेवलं.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी घरात काहीही बदललं नव्हतं.
EMI होता.
बाबांचं हॉस्पिटल होतं.
मुलाची फी होती.
ऑफिस होतं.
जबाबदाऱ्या तशाच होत्या.
पण एक गोष्ट बदलली होती.
आता आदित्य एकटा नव्हता.
आणि त्या दिवसापासून स्नेहा अधूनमधून त्याला एकच प्रश्न विचारायची—
“आदित्य, आज तू स्वतःसाठी काय केलंस?”
कधी तो हसायचा.
कधी उत्तर द्यायचा, “काहीच नाही.”
आणि कधी फक्त तिचा हात धरायचा.
कारण काही पुरुषांना मोठमोठ्या शब्दांत प्रेम व्यक्त करता येत नाही.
ते प्रेम व्यक्त करतात—
EMI भरून,
मुलाचा डबा भरून,
आईची औषधं आणून,
बायकोसाठी तिची आवडती वस्तू लक्षात ठेवून…
मुलाचा डबा भरून,
आईची औषधं आणून,
बायकोसाठी तिची आवडती वस्तू लक्षात ठेवून…
पण याचा अर्थ असा नाही की त्यांना थकवा येत नाही.
कधी कधी घराचा मजबूत आधारही आतून हललेला असतो.
फरक एवढाच—तो आवाज करत नाही.
फरक एवढाच—तो आवाज करत नाही.
आणि म्हणूनच प्रत्येक पुरुषाला कधी ना कधी कुणीतरी विचारायला हवं—
“तू खरंच ठीक आहेस ना?”
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने