सकाळचे सात वाजले होते. शहराच्या उंच इमारतींच्या खिडक्यांमधून सूर्याची कोवळी किरणं आत येत होती, पण वैदेहीसाठी त्या घरातला प्रत्येक सकाळचा प्रकाश जणू काही नवा कसोटीचा दिवस घेऊन येत होता.
वैदेहीचं लग्न एका वर्षापूर्वीच झालं होतं. विदर्भातल्या एका छोट्याशा गावातून ती शहरात आली होती. बारावीपर्यंत शिकलेली. पुढे शिकण्याची तिची खूप इच्छा होती, पण वडिलांची परिस्थिती बेताची असल्यामुळे शिक्षण थांबवावं लागलं होतं.
लग्नानंतर मात्र तिला वाटलं होतं की नव्या घरात सगळं बदलेल.
पण शहरात येऊन तिला पहिल्याच आठवड्यात कळलं—घर बदललं होतं, माणसं नाही.
तिची सासू विमलताई तिला सतत टोमणे मारायची.
“अगं, हे शहर आहे. गावासारखं सगळं हाताने मोजून चालत नाही. तुला काही कळतंय का?”
नणंद मृणाल तर तिच्याशी एखाद्या कामवाल्या बाईसारखीच वागायची.
“वैदेही, माझे कपडे इस्त्रीला दिलेस का?”
“वहिनी, माझ्या खोलीची साफसफाई करून ठेव.”
“चहा कर.”
“भाजी चिर.”
“आईने सांगितलंय, आज सगळं घर तूच आवरायचं.”
वैदेही शांतपणे सगळं करायची.
तिचा नवरा निलेशही काही फार वेगळा नव्हता.
तो ऑफिसमधून आला की मोबाईलमध्ये गुंतलेला असायचा. घरात वैदेहीने दिवसभर काय केलं, तिला कसं वाटलं, हे विचारण्याची त्याला गरज वाटत नसे.
एकदा वैदेहीने धीर करून म्हटलं,
“मला पुढे शिकायचं आहे.”
निलेशने मोबाईलवरून नजरही वर केली नाही.
“कशाला? आता संसार कर. या गोष्टींचा हट्ट गावात चालतो. शहरात practical व्हावं लागतं.”
वैदेही गप्प झाली.
त्या दिवशी पहिल्यांदा तिला जाणवलं की तिच्या शिक्षणाची किंमत फक्त तिच्या गावातच नव्हे, तर तिच्या स्वतःच्या घरातही कमी झाली होती.
ती दिसायला साधी होती. बोलताना ग्रामीण ढंग होता. साडी नेसायची. इंग्रजीत दोन वाक्यं बोलताना अडखळायची.
म्हणून घरातल्या प्रत्येकाला खात्री होती—
“हिला काहीच कळत नाही.”
पण वैदेहीला स्वतःबद्दल तसं अजिबात वाटत नव्हतं.
फक्त तिच्यात आत्मविश्वास उरला नव्हता.
त्याच इमारतीत शेजारी राहणारी माधुरी मात्र वेगळी होती.
एक दिवस वैदेही अंगणात कपडे वाळत घालत होती. तेव्हा माधुरीने विचारलं,
“तुम्ही नवीन आहात ना?”
वैदेहीने हसून मान हलवली.
“हो.”
“कुठून?”
“अकोल्याजवळच्या गावातून.”
“छान! मग शहर कसं वाटतंय?”
वैदेही काही बोलली नाही.
माधुरीला तिच्या चेहऱ्यावरचं उत्तर दिसलं.
“सगळं ठीक नाहीये ना?”
वैदेहीच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“मी एवढी मूर्ख नाहीये हो... पण इथे सगळे मला तसंच समजतात.”
माधुरी काही क्षण शांत राहिली.
मग म्हणाली,
“लोक काय समजतात त्यापेक्षा तुम्ही स्वतःला काय समजता, ते महत्त्वाचं आहे.”
त्या एका वाक्याने वैदेहीच्या मनात काहीतरी हललं.
हळूहळू दोघींची मैत्री झाली.
एक दिवस वैदेही अंगणात कपडे वाळत घालत होती. तेव्हा माधुरीने विचारलं,
“तुम्ही नवीन आहात ना?”
वैदेहीने हसून मान हलवली.
“हो.”
“कुठून?”
“अकोल्याजवळच्या गावातून.”
“छान! मग शहर कसं वाटतंय?”
वैदेही काही बोलली नाही.
माधुरीला तिच्या चेहऱ्यावरचं उत्तर दिसलं.
“सगळं ठीक नाहीये ना?”
वैदेहीच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
“मी एवढी मूर्ख नाहीये हो... पण इथे सगळे मला तसंच समजतात.”
माधुरी काही क्षण शांत राहिली.
मग म्हणाली,
“लोक काय समजतात त्यापेक्षा तुम्ही स्वतःला काय समजता, ते महत्त्वाचं आहे.”
त्या एका वाक्याने वैदेहीच्या मनात काहीतरी हललं.
हळूहळू दोघींची मैत्री झाली.
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने