शेजारधर्म..
"रोहित, ताप वाढतोय ! एकशे तीन ! आणि गाडी सुरू होत नाहीये म्हणतोस ? रात्रीचे दीड वाजलेत, या पावसात रिक्षा कुठून आणणार ?"
सृष्टीच्या आवाजात रडू होतं. तिच्या कडेवर सात महिन्यांचा अंश तापाने फणफणत होता. रोहित पार्किंगमधून ओला होऊन वर आला होता. "बॅटरी डाउन. दहा मिनिटं प्रयत्न केला. कॅब बुक करतोय, पण पाऊस बघून कुणी येत नाहीये."
"मग ? मग काय करायचं ?"
रोहित आणि सृष्टी. लग्नाला दोन वर्षं झाली होती, या शहरात एक वर्ष, या बिल्डिंगमध्ये सहा महिने. अकरावा मजला. दोघं आयटीत, सकाळी नऊला निघायचं, रात्री नऊला यायचं.
लिफ्टमध्ये कुणी भेटलं तर मान हलवायची, बाकी कुणाशी ओळख नाही. "शेजारी कोण राहतं ?" असं सृष्टीच्या आईने एकदा विचारलं होतं, तेव्हा सृष्टी हसली होती, "आई, इथे कुणी कुणाला ओळखत नाही. आणि गरजही नसते. सगळं ऑनलाइन येतं."
आज रात्री ऑनलाइन काहीच येत नव्हतं. कॅब नाही, अॅम्ब्युलन्स "अर्धा तास" म्हणत होती, आणि अंशचा ताप चढत होता.
"दार वाजव," सृष्टी अचानक म्हणाली.
"कुणाचं ?"
"कुणाचंही. शेजारचं. समोरचं. कुणाकडे तरी गाडी असेल."
रोहितला ते विचित्र वाटलं. दीड वाजता, अनोळखी माणसाचं दार ? पण अंश कण्हला, आणि तो बाहेर गेला. समोरच्या दाराची बेल त्याने वाजवली. ११०२. दारावर पाटी, "नाडकर्णी". एक मिनिट. दोन. मग आतून दिवा लागला आणि दार उघडलं.
एक साठीच्या बाई, गाऊनवर, डोळे चोळत.
"कोण ?"
"कोण ?"
"मी.. समोरचा. ११०१. आमचं बाळ.. ताप खूप आहे.. गाडी सुरू होत नाहीये.. तुमच्याकडे.."
बाईंनी त्याच्या मागे दारात उभी असलेली सृष्टी आणि तिच्या कडेवरचं बाळ बघितलं. आणि त्या एका क्षणात त्यांचा चेहरा बदलला.
"अहो ! अहो, उठा !" त्यांनी आत हाक मारली. "बेनकरांना उठवा खालून, त्यांची गाडी काढायला सांगा. आणि तुम्ही.." त्या सृष्टीकडे वळल्या, "आत या. ओलं फडकं आणते. गाडी येईपर्यंत कपाळावर ठेवू."
पुढचा अर्धा तास सृष्टीला स्वप्नासारखा गेला. नाडकर्णी काकांनी दुसऱ्या मजल्यावरच्या बेनकर आजोबांना फोन केला, आणि पाच मिनिटांत सत्तरीचे बेनकर आजोबा रेनकोट घालून पार्किंगमध्ये उभे होते, गाडी सुरू. नाडकर्णी काकू सृष्टीबरोबर मागे बसल्या, "मी येते, पहिलं बाळ आहे तुझं, घाबरशील."
रोहित पुढे. आणि बेनकर आजोबा पावसातून गाडी चालवत, शांतपणे, "मुलांचे ताप असेच असतात हो, रात्री चढतात, घाबरू नका" म्हणत, बालरुग्णालयापर्यंत पोहचले.
डॉक्टरांनी अंशला तपासलं, इंजेक्शन दिलं, "व्हायरल आहे, घाबरण्यासारखं नाही, वेळेत आणलंत" म्हणाले. पहाटे चार वाजता ताप उतरला. आणि पहाटे साडेचारला चौघं आणि झोपलेला अंश पुन्हा गाडीत होते.
बिल्डिंगच्या गेटपाशी सृष्टीने विचारलं, "काकू.. तुम्ही.. आम्ही तुम्हाला ओळखतही नाही. सहा महिने समोर राहतो, नावही माहीत नव्हतं. आणि तुम्ही दीड वाजता.."
नाडकर्णी काकूंनी अंशच्या डोक्यावरून हात फिरवला. "अगं, मी तुम्हाला ओळखते. सहा महिने बघतेय. सकाळी नऊला निघता, रात्री नऊला येता. बाळ झाल्यापासून तुझी आई दोन महिने आली होती, मग गेली. तेव्हापासून तू लिफ्टमध्ये थकलेली दिसतेस. दोनदा वाटलं, विचारावं.. मदत हवीये का. पण हल्ली कुणाच्या मध्ये पडायचं नाही म्हणतात, म्हणून गप्प बसले."
त्या हसल्या. "आज तू दार वाजवलंस. बरं झालं. वाट बघत होते मी."
त्या हसल्या. "आज तू दार वाजवलंस. बरं झालं. वाट बघत होते मी."
बेनकर आजोबा गाडी लावता लावता म्हणाले, "आणि मला ओळखत नाही तुम्ही, पण मी ओळखतो. पार्किंगमध्ये तुमची गाडी माझ्या शेजारी असते. बॅटरी जाणार हे मला महिन्यापूर्वीच कळलं होतं, सुरू करताना जो आवाज यायचा त्यावरून. सांगावं म्हटलं, पण तुम्ही सकाळी फोनवर बोलत गाडी काढता, वेळ मिळाला नाही." त्यांनी चावी खिशात टाकली. "उद्या बॅटरी बदला. मेकॅनिकचा नंबर देतो."
रोहितला काय बोलावं सुचेना. त्याने फक्त आजोबांचे हात धरले.
सकाळी दहा वाजता सृष्टी उठली. अंश शांत झोपला होता. तिने चहा केला. तीन कप. मग विचार केला आणि चार केले. ट्रे घेऊन ती समोरच्या दाराशी गेली. बेल वाजवली.
सकाळी दहा वाजता सृष्टी उठली. अंश शांत झोपला होता. तिने चहा केला. तीन कप. मग विचार केला आणि चार केले. ट्रे घेऊन ती समोरच्या दाराशी गेली. बेल वाजवली.
नाडकर्णी काकूंनी दार उघडलं.
"काकू.. चहा. आणि.. मी सृष्टी. हा रोहित. आणि बाळाचं नाव अंश." तिला स्वतःचंच हसू आलं. "सहा महिन्यांनी ओळख करून देतेय."
"ये ग आत." काकूंनी दार पूर्ण उघडलं. "आणि हे बघ, मी शुभदा नाडकर्णी. खालचे बेनकर आजोबांना पण बोलाव. त्यांना चहा नाही, कॉफी लागते. साखर नाही. आणि आज दुपारी तू झोप, अंश माझ्याकडे. रात्रीचं जागरण आहे तुझं."
"काकू, तुम्हाला त्रास.."
"त्रास ?" काकू हसल्या. "अगं, आमचा नातू परदेशात आहे. वर्षातून एकदा येतो. समोर एक बाळ आहे आणि मी त्याला हातही लावला नव्हता सहा महिने. आज लावलाय. आता सोडत नाही."
संध्याकाळी बिल्डिंगच्या ग्रुपवर रोहितने एक मेसेज टाकला. सहा महिन्यांतला त्याचा पहिला. "११०१ मधून. काल रात्री आमच्या बाळाला ताप आला. नाडकर्णी काकू-काका आणि बेनकर आजोबांनी दीड वाजता उठून मदत केली. आम्ही सहा महिने त्यांना ओळखतही नव्हतो. ज्यांना ज्यांना आम्ही लिफ्टमध्ये फक्त मान हलवली, त्यांना.. सॉरी. आणि थँक्यू. रविवारी संध्याकाळी आमच्याकडे चहाला या. सगळे."
रविवारी ११०१ मध्ये चौदा माणसं होती. आणि अंश आजी-आजोबांच्या मांडीवरून मांडीवर फिरत होता.
रविवारी ११०१ मध्ये चौदा माणसं होती. आणि अंश आजी-आजोबांच्या मांडीवरून मांडीवर फिरत होता.