त्यांची नजर पहिल्यांदा येसूबाईंकडे गेली.
दोघेही काही क्षण काही बोलले नाहीत.
पण त्या नजरेत खूप काही होतं…
संभाजीराजांनी पाहिलं — एक शांत, संयमी मुलगी… पण तिच्या डोळ्यांत ताकद होती.
आणि येसूबाईंनी पाहिलं — एक पराक्रमी योद्धा… पण त्याच्या डोळ्यांत एकटेपण होतं.
तो क्षण छोटा होता… पण तोच त्यांच्या नात्याची सुरुवात होता.
संभाजीराजे हलकंसं म्हणाले, “तुम्ही… येसूबाई?”
येसूबाईंनी नम्रपणे मान हलवली.
त्या क्षणी दोघांनाही जाणवलं — हे नातं फक्त कर्तव्य नाही… यात काहीतरी वेगळं आहे.
त्या रात्री येसूबाई गडावरून आकाशाकडे पाहत होत्या. ताऱ्यांनी भरलेलं आकाश… आणि मनात एक नवीन भावना.
त्यांनी हळूच स्वतःशी म्हटलं, “हेच का ते आयुष्य…?”
त्यांच्या हातात अजूनही ते कमळ होतं…
आणि आता ते फक्त एक फूल नव्हतं…
ते त्यांच्या आयुष्याचं प्रतीक बनलं होतं…“पहिल्या नजरेतलं नातं”
राजगडावरची ती सकाळ वेगळीच होती…
थंड वारा गडाच्या तटांवरून वाहत होता. आकाशात भगवा झेंडा अभिमानाने फडकत होता. पहाटेच्या सूर्यकिरणांनी संपूर्ण गड सोन्यासारखा चमकत होता. पण त्या सुंदर सकाळीतही येसूबाईंचं मन शांत नव्हतं…
कालची ती पहिली भेट…
संभाजीराजांची ती नजर…
सगळं अजूनही त्यांच्या मनात जिवंत होतं.
त्या राजवाड्याच्या खिडकीत उभ्या राहून दूर डोंगरांकडे पाहत होत्या. त्यांच्या हातात काल तलावातून आणलेलं ते कमळ अजूनही होतं. त्यांनी अलगद त्याच्या पाकळ्यांवरून हात फिरवला आणि हलकंसं हसल्या.
“राजपुत्र… पण डोळ्यांत इतकं दुःख का होतं…?” त्यांनी मनात विचारलं.
दुसरीकडे…
संभाजीराजे तलवार सराव करत होते.
त्यांच्या प्रत्येक वारात ताकद होती… राग होता… आणि आत दडलेली अस्वस्थताही…
पण आज त्यांच्या मनात वारंवार एकच चेहरा येत होता.
येसूबाई…
त्यांनी तलवार खाली ठेवली.
पहिल्यांदाच एखाद्या मुलीचा विचार त्यांच्या मनात इतका खोलवर जात होता.
त्यांना युद्ध समजत होतं…
राजकारण समजत होतं…
पण एका शांत नजरेने मन असं का अस्वस्थ होतंय, हे त्यांना समजत नव्हतं.
त्या दिवशी दुपारी राजवाड्यात छोटासा कार्यक्रम होता.
येसूबाई तिथे शांतपणे बसल्या होत्या. अंगावर साधी पण राजेशाही साडी, केसांत मोगऱ्याचा गजरा… आणि चेहऱ्यावर कमळासारखी शांतता…
गडावरचे अनेक लोक त्यांच्याकडे पाहत होते.
कारण त्यांच्यात दिखाऊपणा नव्हता…
पण तरीही त्यांच्याकडून एक वेगळंच तेज जाणवत होतं.
संभाजीराजे दरबारातून बाहेर येत होत
दोघेही काही क्षण काही बोलले नाहीत.
पण त्या नजरेत खूप काही होतं…
संभाजीराजांनी पाहिलं — एक शांत, संयमी मुलगी… पण तिच्या डोळ्यांत ताकद होती.
आणि येसूबाईंनी पाहिलं — एक पराक्रमी योद्धा… पण त्याच्या डोळ्यांत एकटेपण होतं.
तो क्षण छोटा होता… पण तोच त्यांच्या नात्याची सुरुवात होता.
संभाजीराजे हलकंसं म्हणाले, “तुम्ही… येसूबाई?”
येसूबाईंनी नम्रपणे मान हलवली.
त्या क्षणी दोघांनाही जाणवलं — हे नातं फक्त कर्तव्य नाही… यात काहीतरी वेगळं आहे.
त्या रात्री येसूबाई गडावरून आकाशाकडे पाहत होत्या. ताऱ्यांनी भरलेलं आकाश… आणि मनात एक नवीन भावना.
त्यांनी हळूच स्वतःशी म्हटलं, “हेच का ते आयुष्य…?”
त्यांच्या हातात अजूनही ते कमळ होतं…
आणि आता ते फक्त एक फूल नव्हतं…
ते त्यांच्या आयुष्याचं प्रतीक बनलं होतं…“पहिल्या नजरेतलं नातं”
राजगडावरची ती सकाळ वेगळीच होती…
थंड वारा गडाच्या तटांवरून वाहत होता. आकाशात भगवा झेंडा अभिमानाने फडकत होता. पहाटेच्या सूर्यकिरणांनी संपूर्ण गड सोन्यासारखा चमकत होता. पण त्या सुंदर सकाळीतही येसूबाईंचं मन शांत नव्हतं…
कालची ती पहिली भेट…
संभाजीराजांची ती नजर…
सगळं अजूनही त्यांच्या मनात जिवंत होतं.
त्या राजवाड्याच्या खिडकीत उभ्या राहून दूर डोंगरांकडे पाहत होत्या. त्यांच्या हातात काल तलावातून आणलेलं ते कमळ अजूनही होतं. त्यांनी अलगद त्याच्या पाकळ्यांवरून हात फिरवला आणि हलकंसं हसल्या.
“राजपुत्र… पण डोळ्यांत इतकं दुःख का होतं…?” त्यांनी मनात विचारलं.
दुसरीकडे…
संभाजीराजे तलवार सराव करत होते.
त्यांच्या प्रत्येक वारात ताकद होती… राग होता… आणि आत दडलेली अस्वस्थताही…
पण आज त्यांच्या मनात वारंवार एकच चेहरा येत होता.
येसूबाई…
त्यांनी तलवार खाली ठेवली.
पहिल्यांदाच एखाद्या मुलीचा विचार त्यांच्या मनात इतका खोलवर जात होता.
त्यांना युद्ध समजत होतं…
राजकारण समजत होतं…
पण एका शांत नजरेने मन असं का अस्वस्थ होतंय, हे त्यांना समजत नव्हतं.
त्या दिवशी दुपारी राजवाड्यात छोटासा कार्यक्रम होता.
येसूबाई तिथे शांतपणे बसल्या होत्या. अंगावर साधी पण राजेशाही साडी, केसांत मोगऱ्याचा गजरा… आणि चेहऱ्यावर कमळासारखी शांतता…
गडावरचे अनेक लोक त्यांच्याकडे पाहत होते.
कारण त्यांच्यात दिखाऊपणा नव्हता…
पण तरीही त्यांच्याकडून एक वेगळंच तेज जाणवत होतं.
संभाजीराजे दरबारातून बाहेर येत होत
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने