Shambhu Chi Sakhi ४

त्यांनी आईकडे पाहिलं, पण काही बोलल्या नाहीत.
“तो राजपुत्र आहे… पराक्रमी, बुद्धिमान…” आई पुढे म्हणाली, “संभाजी…”
ते नाव पुन्हा त्यांच्या कानात घुमलं.
त्या क्षणी त्यांना कालचं स्वप्न आठवलं. तो चेहरा… ते तेज… सगळं जुळायला लागलं. त्यांच्या मनात भीती नव्हती, पण एक जबाबदारीची जाणीव होती. त्या हळूच म्हणाल्या, “आई, मी तयार आहे…”
आईच्या डोळ्यांत अश्रू आले — अभिमानाचे.
त्या दिवसानंतर येसूबाईंचं आयुष्य बदलायला लागलं. आता त्या फक्त गावातली मुलगी राहिल्या नव्हत्या. त्यांना राणी होण्यासाठी तयार केलं जात होतं. चालणं, बोलणं, वागणं — सगळ्यात एक शिस्त आली. पण त्यांची शांतता, त्यांचा संयम — तो तसाच राहिला.
त्या दरम्यान, राजगडावरही हालचाली सुरू होत्या. छत्रपती शिवाजी महाराज आपल्या मुलासाठी योग्य जोडीदार निवडत होते. संभाजीराजे आपल्या कर्तव्यांमध्ये व्यस्त होते, पण त्यांच्या मनातही एक वेगळं कुतूहल होतं.
“ती कशी असेल…?” त्यांनी स्वतःलाच विचारलं.
त्यांना युद्ध माहीत होतं, राजकारण माहीत होतं… पण नातं… प्रेम… हे सगळं त्यांच्यासाठी नवीन होतं.
काही दिवसांनी, येसूबाईंचा राजगडाकडे प्रवास ठरला. गाव सोडताना त्यांनी शेवटचा एकदा तलावाकडे पाहिलं. त्या पाण्यातलं कमळ अजूनही तिथेच होतं — शांत, सुंदर.
त्या तिथे गेल्या, एक कमळ तोडलं, आणि हळूच म्हणाल्या, “मी परत येईन… पण तेव्हा मी बदललेली असेन…”
त्यांच्या डोळ्यांत पाणी होतं, पण चेहऱ्यावर एक निर्धारही होता.
प्रवास सुरू झाला. रथ हळूहळू पुढे जात होता. रस्त्यावरची झाडं, डोंगर, वारा — सगळं मागे राहात होतं. पण येसूबाईंच्या मनात एक नवीन जग उघडत होतं.
राजगड जवळ येत होता.
त्या गडाची भव्यता पाहून येसूबाई काही क्षण थबकल्या. उंच भिंती, किल्ल्याचे दरवाजे, आणि भगवा झेंडा — सगळं काही वेगळंच होतं. त्यांना जाणवलं — आता त्यांचं आयुष्य खरंच बदलणार आहे.
गडात प्रवेश करताच सगळीकडे हालचाल होती. लोक आदराने पाहत होते. येसूबाई शांतपणे सगळं पाहत होत्या.
आणि मग…
तो क्षण आला…
समोर उभे होते — संभाजीराजे.
त्यांची नजर पहिल्यांदा येसूबाईंकडे गेली.
दोघेही काही क्षण काही बोलले नाहीत.
पण त्या नजरेत खूप काही होते
संभाजीराजांनी पाहिलं — एक शांत, संयमी मुलगी… पण तिच्या डोळ्यांत ताकद होती.