सकाळ झाली. सगळं पुन्हा पूर्वीसारखंच झालं. घरातली कामं, आईचे आवाज, वडिलांचे बोलणं सगळं तसंच. पण येसूबाईंच्या मनात काहीतरी बदललं होतं. जणू त्यांच्या आयुष्यात एक नवं पान उघडलं होतं, आणि त्यावर काहीतरी लिहायला सुरुवात झाली होती.
त्या पुन्हा तलावाजवळ गेल्या. पाण्यावर चांदण्याचं प्रतिबिंब नव्हतं आता, पण सूर्यप्रकाशात कमळं अजूनही तितकीच सुंदर दिसत होती. त्यांनी एक कमळ हातात घेतलं आणि हळूच म्हणाल्या, “काय माहित… माझं आयुष्यही या कमळासारखंच असेल का…?”
त्यांना माहीत नव्हतं की लवकरच त्या एका अशा घरात जाणार होत्या, जिथे फक्त प्रेम नव्हतं, तर मोठे संघर्षही होते. जिथे त्यांना फक्त पत्नी म्हणून नव्हे, तर एक खंबीर राणी म्हणून उभं राहावं लागणार होतं. त्यांच्या शांततेची परीक्षा होणार होती, आणि त्यांच्या ताकदीची खरी ओळख होणार होती.
पण त्या क्षणी, त्या फक्त एक मुलगी होत्या कमळाच्या फुलात स्वतःचं भविष्य पाहणारी, आणि नियतीच्या हळुवार स्पर्शाची वाट पाहणारी… ❤️
येसूबाईंच्या आयुष्यात तो दिवस शांतपणे उगवला… पण त्यात एक वेगळंच गूढ दडलं होतं. सकाळच्या मंद वाऱ्यात तलावाजवळची कमळं हलकेच डोलत होती, जणू काहीतरी सांगत होती. येसू नेहमीप्रमाणे तिथे गेल्या, पण आज त्यांच्या मनात एक वेगळीच बेचैनी होती. काल रात्री ऐकलेलं ते नाव — “संभाजी” — त्यांच्या मनात पुन्हा पुन्हा उमटत होतं.
त्या पाण्यात स्वतःचं प्रतिबिंब पाहत म्हणाल्या, “हे नाव इतकं मनात का रेंगाळतंय…?” उत्तर नव्हतं, पण एक ओढ होती. त्यांनी हातातलं कमळ घट्ट धरलं, जणू त्या ओढीला समजून घेण्याचा प्रयत्न करत होत्या.
दरम्यान, घरात वातावरण बदलत होतं. वडील काहीतरी गंभीर विचारात होते. घरातले मोठे लोक वारंवार येत-जात होते. चर्चा होत होत्या — नात्यांच्या, राजकारणाच्या, आणि भविष्याच्या. येसूबाई अजून लहान होत्या, पण त्यांना इतकं जाणवत होतं की त्यांच्या आयुष्यात काहीतरी मोठं घडणार आहे.
एका दुपारी, आईने त्यांना जवळ बसवलं. तिच्या चेहऱ्यावर हलकंसं स्मित होतं, पण डोळ्यांत गंभीरपणा. “येसू,” ती म्हणाली, “तुझ्यासाठी एक मोठा निर्णय ठरतोय…”
येसू शांतपणे ऐकत राहिल्या. त्यांच्या मनात भीती नव्हती, पण एक अनामिक प्रश्न होता.
“तुझं लग्न ठरवलं जातंय… राजघराण्यात…”
त्या क्षणी वेळ जणू थांबली. येसूबाईंच्या हातातलं कमळ हलकंसं थरथरलं.
येसूबाईंच्या आयुष्यात तो दिवस शांतपणे उगवला… पण त्यात एक वेगळंच गूढ दडलं होतं. सकाळच्या मंद वाऱ्यात तलावाजवळची कमळं हलकेच डोलत होती, जणू काहीतरी सांगत होती. येसू नेहमीप्रमाणे तिथे गेल्या, पण आज त्यांच्या मनात एक वेगळीच बेचैनी होती. काल रात्री ऐकलेलं ते नाव — “संभाजी” — त्यांच्या मनात पुन्हा पुन्हा उमटत होतं.
त्या पाण्यात स्वतःचं प्रतिबिंब पाहत म्हणाल्या, “हे नाव इतकं मनात का रेंगाळतंय…?” उत्तर नव्हतं, पण एक ओढ होती. त्यांनी हातातलं कमळ घट्ट धरलं, जणू त्या ओढीला समजून घेण्याचा प्रयत्न करत होत्या.
दरम्यान, घरात वातावरण बदलत होतं. वडील काहीतरी गंभीर विचारात होते. घरातले मोठे लोक वारंवार येत-जात होते. चर्चा होत होत्या — नात्यांच्या, राजकारणाच्या, आणि भविष्याच्या. येसूबाई अजून लहान होत्या, पण त्यांना इतकं जाणवत होतं की त्यांच्या आयुष्यात काहीतरी मोठं घडणार आहे.
एका दुपारी, आईने त्यांना जवळ बसवलं. तिच्या चेहऱ्यावर हलकंसं स्मित होतं, पण डोळ्यांत गंभीरपणा. “येसू,” ती म्हणाली, “तुझ्यासाठी एक मोठा निर्णय ठरतोय…”
येसू शांतपणे ऐकत राहिल्या. त्यांच्या मनात भीती नव्हती, पण एक अनामिक प्रश्न होता.
“तुझं लग्न ठरवलं जातंय… राजघराण्यात…”
त्या क्षणी वेळ जणू थांबली. येसूबाईंच्या हातातलं कमळ हलकंसं थरथरलं.
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने