सकाळ झाली. सगळं पुन्हा पूर्वीसारखंच झालं. घरातली कामं, आईचे आवाज, वडिलांचे बोलणं सगळं तसंच. पण येसूबाईंच्या मनात काहीतरी बदललं होतं. जणू त्यांच्या आयुष्यात एक नवं पान उघडलं होतं, आणि त्यावर काहीतरी लिहायला सुरुवात झाली होती.ऐकायच्या आणि दोन साध्या वाक्यांत सगळं मिटवायच्या. लोकांना तिच्यात एक वेगळंच आकर्षण वाटायचं. गावातले वडीलधारे म्हणायचे, “ही मुलगी पुढे मोठं काहीतरी करणार…” आणि खरंच, तिच्या वागण्यात एक वेगळाच आत्मविश्वास दिसायचा.
त्या काळात, दूर राजगडावर, एक वेगळंच जीवन सुरू होतं. तिथे वाढत होता एक पराक्रमी वारस छत्रपती संभाजी महाराज. लहानपणापासूनच त्यांचं आयुष्य कठीण होतं. राजकारण, शत्रू, जबाबदाऱ्या या सगळ्यांनी त्यांचं बालपण व्यापून टाकलं होतं.
त्यांच्या डोळ्यांत तेज होतं, पण त्या तेजामागे एक एकटेपणाही होता. त्यांनी आयुष्याला खूप लवकर गंभीरपणे घेतलं होतं.
येसूबाई आणि संभाजीराजे दोघंही वेगवेगळ्या जगात वाढत होते. एकीकडे शांत, संयमी, कमळासारखी मुलगी; आणि
येसूबाई आणि संभाजीराजे दोघंही वेगवेगळ्या जगात वाढत होते. एकीकडे शांत, संयमी, कमळासारखी मुलगी; आणि
दुसरीकडे ज्वालामुखीसारखा, धाडसी राजपुत्र. पण नियतीला या दोन वेगळ्या प्रवाहांना एकत्र आणायचं होतं.
एक संध्याकाळ होती. आकाशात हलकासा गुलाबी रंग पसरला होता, आणि चंद्र हळूहळू वर येत होता. येसूबाई नेहमीप्रमाणे तलावाजवळ बसल्या होत्या. त्यांच्या हातात एक कमळ होतं,
आणि त्या त्याच्या पाकळ्यांशी खेळत विचारात हरवल्या होत्या. “माझं आयुष्य कसं असेल?” त्यांनी स्वतःलाच विचारलं. “मी कुठे जाणार…? कोणाशी लग्न होणार…?” हे प्रश्न त्यांच्या मनात आले, पण त्यांनी त्यांना फारसं महत्त्व दिलं नाही. कारण त्यांना शिकवलं होतं जे होईल ते नियतीने ठरवलं आहे.
त्या रात्री त्यांच्या घरात काही पाहुणे आले. वातावरण थोडं वेगळं होतं. मोठ्यांमध्ये गंभीर चर्चा सुरू होती राजकारण, संबंध, आणि भविष्यातील निर्णय. येसूबाई दारामागे उभ्या राहून ते सगळं ऐकत होत्या. त्यांना सगळं पूर्णपणे समजत नव्हतं, पण एक नाव त्यांच्या कानावर पडलं “संभाजी…”
त्या नावाने त्यांच्या मनात एक हलकीशी हालचाल झाली. का, ते त्यांनाही कळलं नाही. पण त्या नावात काहीतरी वेगळं होतंजणू त्या नावाने त्यांच्या आयुष्याशी एक अदृश्य धागा जोडला गेला होता.
त्या रात्री त्या झोपल्या, पण त्यांच्या स्वप्नात एक चेहरा होता. तो स्पष्ट दिसत नव्हता, पण त्याच्या डोळ्यांत तेज होतं. त्या चेहऱ्याकडे पाहताना त्यांना एक वेगळीच ओढ जाणवत होती जणू तो त्यांचा भविष्यकाळ होता.
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने