नीलच्या अंगावर काटा आला.
त्याने खिशातून घटनास्थळी सापडलेला फोटो जो मोबाईल मध्ये काढून घेतला होता तो बाहेर काढला.
क्षणभर त्याने तो कल्याणीसमोर धरला.
फोटो पाहताच तिचे डोळे विस्फारले.
तिने घाबरून दोन्ही हात मागे घेतले.
"नाही... तिकडे करा तो फोटो... दूर ठेवा माझ्यापासून."
"हा तोच फोटो..."
"हा इथे कसा आला?"
नील आणि नर्सने एकमेकांकडे पाहिलं.
आता एक गोष्ट निश्चित झाली होती.
कल्याणीने हा फोटो याआधी पाहिला होता.
पण...
कुठे?
आणि कधी?
आणि त्या फोटोतील ती मुलगी कोण होता?
हे प्रश्न अजूनही अनुत्तरितच होते.
नीलने मोबाईल परत खिशात ठेवला. त्याची खिडकीबाहेर नजर गेली.
आकाश पुन्हा काळ्या ढगांनी भरलं होतं. वीजही कडकडाट होती.
तेवढ्यात एक जोरदार विज चमकली.
क्षणभर त्या प्रकाशात हॉस्पिटलच्या खिडकीबाहेर एक व्यक्ती
उभी असल्याचा भास झाला.
उभी असल्याचा भास झाला.
नीलने लगेच परत लक्षपूर्वक तिकडे पाहिलं.
पण...
यावेळी तिथे कोणीच नव्हतं.
त्याने पुन्हा खिशावर हात ठेवला ज्यामध्ये मोबाईल ठेवला होता.
त्याला जाणवत होतं...
या फोटोतच त्या रहस्याची पहिली खरी किल्ली दडलेली होती.
आणि कदाचित...
समीरचा याच कारणासाठी जीव गमावला.
पुढे.......
समीरच्या मृत्यूला दोन दिवस झाले होते.
संपूर्ण हॉस्पिटल अजूनही शोकाकुल वातावरणात होतं.
रिसेप्शनपासून आयसीयूपर्यंत प्रत्येक कर्मचारी हळू आवाजातच बोलत होता.
नील सकाळीच हॉस्पिटलमध्ये आला होता. तो काही महत्त्वाच्या फाईली तपासत असताना इन्स्पेक्टर चव्हाणांचा फोन आला. नीलला वाटले की समीरच्या खुनाबद्दल काहीतरी माहिती मिळाली असेल म्हणूनच त्यानेही तो कॉल लगेच रिसिव्ह केला.
"डॉ. नील... तुम्ही लगेच समीर यांच्या जुन्या हॉस्पिटलमध्ये या."
नील दचकला.
"काय झालं?"
फोनच्या दुसऱ्या बाजूला काही वेळ शांतता झाली.
फोनच्या दुसऱ्या बाजूला काही वेळ शांतता झाली.
मग चव्हाणांचा गंभीर आवाज आला.
"आणखी एक मृत्यू झाला आहे."
---
नील तातडीने हॉस्पिटलमध्ये पोहोचला.
या वेळी गर्दी आणखी मोठी होती.
पोलिसांनी संपूर्ण तिसरा मजला सील केला होता.
सर्व कर्मचारी घाबरलेले दिसत होते.
नीलने पुढे जाताच इन्स्पेक्टर चव्हाण त्याच्याजवळ आले.
"मृत व्यक्तीचं नाव स्वाती."
"ती समीरसोबत गेली चार वर्षं इथे स्टाफ नर्स म्हणून काम करत होती."
नीलच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य उमटलं.
"स्वाती?"
"हो."
"आज सकाळी तिची ड्युटी होती."
---
दोघेही एका रिकाम्या वॉर्डमध्ये गेले.
जमिनीवर पांढऱ्या चादरीखाली तिचा मृतदेह झाकलेला होता. दोघेही त्या ठिकाणी पोहचले. चव्हाणांनी कॉन्स्टेबल ला इशारा केला. त्याने लगेच
तिच्या मृतदेहावरील अलगद चादर बाजूला केली.
चादर बाजूला होताच नीलच्या तोंडून नकळत शब्द बाहेर पडले.
"देवा..."
स्वातीचा चेहरा पूर्ण पांढराफटक पडला होता.
डोळे विस्फारलेले...
ओठ किंचित उघडे...
जणू शेवटच्या क्षणी ती कोणाकडे तरी भीतीने पाहत होती.
मात्र...
शरीरावर एकही खोल जखम नव्हती.
ना कोठे रक्त दिसत होते.
ना गळा दाबल्याच्या स्पष्ट खुणा.
ना विषबाधेची तत्काळ चिन्हं.
फक्त...
तिच्या डाव्या हातात एक जुना काळा-पांढरा फोटो घट्ट दाबलेला होता.
---
"तो फोटो सोडवतच नव्हता."
चव्हाण म्हणाले.
"बोटं एक-एक करून तो फोटो काढावा लागले."
नीलने फोटो हातात घेतला.
क्षणभर त्याचा श्वास अडकला. कारण.....
स्वातीच्या हातात तोच फोटो...
तिचं चार माणसं...
फिकट झालेला कागद...
आणि मागे तीच तारीख...
१७ ऑक्टोबर २०१८.
पण...
या फोटोवर एक नवीन गोष्ट होती.
त्या तरुणीच्या चेहऱ्यावर रक्ताने गोल काढण्यात आला होता.
---
"हे कुणी केलं असेल?"
नील स्वतःशीच पुटपुटला.
चव्हाण शांतपणे म्हणाले,
"मृत्यूच्या आधी कोणीतरी हा फोटो तिच्या हातात दिला असावा."
"पण..."
नील ने एकदम आश्चर्याने चव्हाण कडे पाहिले,
"पण....!" काय चव्हाण साहेब
"सीसीटीव्ही फुटेज जेव्हा पाहिले त्यामध्ये तिच्या रूममध्ये कोणी शिरलेलं दिसत नाही."
नीलने लगेच विचारलं,
"म्हणजे?"
"ती शेवटची जिवंत दिसली तेव्हा ती एकटीच होती. त्यानंतर तिच्यामागे किंवा आधी कोणीही त्या रूममध्ये जातांना दिसले नाही."
---
जणू काहीतरी आठवले तो काळजीने चव्हाण यांच्या जवळ गेला आणि म्हणाला, "मला सीसीटीव्ही फुटेत पहायचे आहेत."
चव्हाण यांनी काहीही न बोलता त्याला घेऊन त्या रूम कडे नेले आणि सीसीटीव्ही फुटेज पुन्हा चालू केलं.
सकाळी साडेनऊ वाजता...
स्वाती औषधांचा ट्रे घेऊन कॉरिडॉरमध्ये चालताना दिसत होती.
नंतर ती एका रिकाम्या वॉर्डमध्ये गेली.
दार बंद झालं.
आणि...
त्यानंतर जवळपास पंचेचाळीस मिनिटं कोणीही आत गेलं नाही. आणि कोणी बाहेरही आलं नाही.
पण त्यानंतर जेव्हा दुसरी नर्स आत गेली...
तेव्हा स्वाती मृत अवस्थेत पडलेली होती.
---
"मग हा फोटो?" नीलने विचारलं.
चव्हाण म्हणाले,
"तो प्रश्न आमच्याही समोर आहे."
---
फॉरेन्सिक अधिकारी जवळ आला.
"सर..."
"प्राथमिक तपासणीत शरीरावर कोणतीही झटापटीची चिन्हं नाहीत."
"हृदय अचानक बंद पडल्यामुळे यांचा मृत्यू झाल्याचे दिसत आहे."
"पण ती पूर्णपणे निरोगी होती. तर हृदय बंद कसे पडले हाही मोठा प्रश्न निर्माण झाला?"
---
तेवढ्यात दुसरी नर्स रडत पुढे आली.
"सर..."
"मला काही सांगायचं आहे."
चव्हाण तिच्याकडे वळले.
"सांगा."
ती थरथरत म्हणाली,
"काल रात्री स्वाती खूप घाबरलेली होती."
"ती म्हणाली होती..."
"...समीर सरांचा मृत्यू अपघात नाही."
नील आणि चव्हाण एकमेकांकडे पाहू लागले.
"तिने तुम्हाला आणखी काय सांगितलं?"
---
नर्सने थरथरत्या आवाजात उत्तर दिलं.
"ती म्हणाली..."
"...तिला मेडिकल रेकॉर्ड रूममध्ये एक जुना फोटो मिळाला."
"...आणि त्या फोटोत तिने ओळखीचा चेहरा पाहिला."
---
"कोणाचा?" चव्हाणांनी विचारलं.
"ती सांगणार होती..."
"पण..."
"अचानक ती गप्प झाली."
---
"का?"चव्हाण.
"पुढे ती म्हणाली..." नर्स
"...भिंतीजवळ कोणीतरी उभं आहे." स्वाती म्हणत होती.
"पण..."
"मला तिथे कोणीच दिसलं नाही." नर्स घाबरत , रडतं सांगू लागली.
---
हे ऐकून नीलच्या अंगावर काटा आला.
त्याला रेकॉर्डरूम ची आठवण झाली. त्यामध्ये त्याला ही काही माहिती मिळू शकते. हे त्याच्या लक्षात आले कसे नाही.
---
चव्हाणांनी लगेच आदेश दिला.
"संपूर्ण रेकॉर्ड रूम सील करा. प्रत्येक कपाट, कपाटाचा प्रत्येक कप्पा, तेथील पान पान प्रत्येक गोष्ट त्या ठिकाणाची संशयास्पद आहे. आपल्यासाठी एक महत्त्वाचा पुरावा तिथेच मिळू शकते. व्यवस्थितपणे सर्व चेक करा."
"सोबतच २०१८ मधल्या सर्व फाईली जप्त करा."
---
अर्ध्या तासानंतर...
नील, चव्हाण आणि फॉरेन्सिक टीम सोबत रेकॉर्ड रूममध्ये पोहोचली.
तिथे जुने कपाट...
धुळीने माखलेल्या बऱ्याच फाईली होत्या..
आणि हवेत विचित्र ओलसर वास येत होता. जुन्या फायली त्या ठिकाणी होत्या त्यामुळे कागदांचा उग्र वासही त्या खोलीमध्ये येत होता.
अचानक शोधत असताना नीलची नजर एका कपाटाकडे गेली.
ते कपाट अर्धवट उघडं होतं.
आत फाईली अस्ताव्यस्त पडल्या असल्याचे दिसत होते.
जणू कुणीतरी घाईघाईत काहीतरी शोधल असावं.
---
फॉरेन्सिक अधिकाऱ्याने टॉर्चचा प्रकाश टाकला. आणि चव्हाण यांना लगेच आवाज दिला.
"सर..."
"इथे या."
जमिनीवर धुळ असलेली होती. त्यावर काही अस्पष्ट खुणा दिसत होत्या.
त्या पावलांसारख्या नव्हत्या.
जणू...
कोणीतरी एखादी जड वस्तू फरफटत नेली होती.
पण...
त्या खुणा अचानक मध्येच संपत होत्या.
पुढे काहीच नव्हतं.
---
इन्स्पेक्टर चव्हाण गंभीर स्वरात म्हणाले,
"पुन्हा तेच..."
"ना येण्याचा पुरावा..."
"ना जाण्याचा."
"असं कसं होऊ शकते?"
---
नील काही क्षण शांत उभा राहिला.
त्याची नजर कपाटाच्या वरच्या कोपऱ्याकडे गेली.
धुळीवर काहीतरी काढलेले होते. बोटाने काढल्यासारखं एक चिन्ह दिसतं होतं. त्याने जवळ जाऊन पाहिले.
एक डोळा...
आणि त्याच्या मध्यभागी...
एक छोटंसं हृदय.
---
त्याने काहीही न बोलता ते चिन्ह चव्हाणांना दाखवलं.
दोघांनाही आश्चर्य झाले. नील पेक्षा जास्त तर चव्हाण यांना आश्चर्य वाटले. दोघेही काही क्षण स्तब्ध होऊन पाहत होते.
आता योगायोगांवर विश्वास ठेवणं कठीण होतं.
समीर...
शेखर...
आणि आता स्वाती...
या तिन्ही मृत्यूंमध्ये एक समान धागा स्पष्ट दिसू लागला होता.
२०१८ चा फोटो...
डोळा आणि हृदयाचं चिन्ह...
आणि...
अजूनही सावल्यांमध्ये लपलेलं एक अज्ञात सत्य.