"हे अशक्य आहे." चव्हाण पुटपुटले.
फॉरेन्सिक अधिकारी म्हणाला,
"सर, आम्ही पन्नास मीटर पुढे आणि पन्नास मीटर मागे तपासलं."
"एकही सलग टायर मार्क नाही."
"फक्त ही वीस-पंचवीस फूट जागा एवढेच ठसे दिसत आहे."
नील खाली बसला.
त्याने स्वतः हाताने त्या ठशांवरून बोट फिरवलं.
ते खरे होते.
रबरचे स्पष्ट ठसे.
कोणत्याही प्रकारचा भास नव्हता.
"हे कसं शक्य आहे?" त्याच्या तोंडून नकळत शब्द बाहेर पडले.
---
इन्स्पेक्टर चव्हाणने संपूर्ण परिसर पुन्हा तपासण्याचे आदेश दिले.
प्रत्येक दगड...
प्रत्येक झुडूप...
प्रत्येक खुण...
सगळं तपासलं गेलं.
पण काहीच मिळालं नाही.
ना ब्रेक लावल्याच्या खुणा.
ना वाहन वळल्याचा पुरावा.
ना फुटलेल्या काचेचे तुकडे.
ना ट्रकच्या रंगाचा अंश.
काहीच नाही.
---
तेवढ्यात एका पोलिसाने चव्हाण यांना जोरात आवाज दिला.
"सर!"
सर्वांनी आश्चर्याने पण तेवढ्याच अपेक्षेने त्याच्याकडे पाहिले आणि सर्वजण त्याच्याकडे धावले.....
पुढे......
नील पुन्हा त्या टायरच्या ठशांकडे पाहत राहिला. कदाचित त्याला काही सापडते का? काही पुरावे दिसतील या हेतूने तो बारकाईने निरीक्षण करीत होता, पण त्याचा काहीही उपयोग होतांना दिसत नव्हता.
त्याच्या मनात एकामागून एक घटना जोडल्या जाऊ लागल्या.
समीरच्या घरातील ते चिन्ह...
वाडा...
कल्याणी...
आणि आता...
शेखर.
शेखरने फक्त एक गोष्ट सांगितली होती.
त्याने त्या रात्री कोणालातरी पाहिलं होतं. आणि त्यानंतर
काही तासातच...
त्याचा मृत्यू झाला.
हा निव्वळ योगायोग होता?
की...
कोणीतरी या साक्षीदाराला गप्प करत होतं?
---
इन्स्पेक्टर चव्हाण नीलजवळ आले.
"डॉक्टर..."
"तुमच्या चेहऱ्यावरून वाटतंय, तुम्ही काहीतरी विचार करत आहात. किंवा तुम्हाला याबद्दल काहीतरी माहित आहे."
नील काही क्षण शांत राहिला.
"पुरावा नसताना मी काही सांगू शकत नाही."
"पण..."
"मला वाटतं शेखरचा मृत्यू साधा अपघात नाही. यामागे कुणाचा तरी हात असल्याचा संशय आहे."
चव्हाणने गंभीर नजरेने त्याच्याकडे पाहिलं.
"आमच्याही मनात तोच प्रश्न आहे."
---
तेवढ्यात फॉरेन्सिक अधिकारी पुन्हा आला.
"सर..."
"आणखी एक विचित्र गोष्ट."
"काय?"
"टायरच्या ठसे हे जरा रोड खालीही गेलेले आहेत म्हणजे मातीवर. आणि त्या ठशांमध्ये पावसाचं पाणी साचलेलं नाही."
"म्हणजे?"
"आज सकाळपासून पाऊस पडतोय."
"जुने ठसे असते तर त्यात पाणी भरलं असतं."
"हे ठसे अगदी ताजे आहेत."
"पण..."
"ते कुठून आले आणि कुठे गेले... हे अजूनही कोडंच आहे."
---
नीलने शेवटचा एकदा त्या जागेकडे पाहिलं.
रस्त्यावर पडलेली काही रान फुलं...
आणि त्याच्या मधोमध...
टायरचा अर्धवट ठसा.
क्षणभर त्याला असं वाटलं...
त्या ठशाच्या मध्यभागी चिखलात काहीतरी वेगळं उमटलं आहे.
तो खाली वाकला.
टॉर्चचा प्रकाश टाकला.
क्षणभर त्याचा श्वास रोखला गेला. कारण....
चिखलात उमटलेली ती आकृती...
अगदी स्पष्ट नसली तरी...
तिला पाहून त्याला पुन्हा तेच चिन्ह आठवलं...
एक डोळा...
आणि त्याच्या मध्यभागी... एक छोटंसं हृदय.
आणि त्याच्या मध्यभागी... एक छोटंसं हृदय.
त्याने पुन्हा नीट पाहिलं.
पण पुढच्याच क्षणी...
रस्त्यावरून एक वाहन गेलं.
त्याच्या चाकांखालून उडालेल्या पाण्याने तो ठसा पूर्णपणे पुसला गेला.
पण पुढच्याच क्षणी...
रस्त्यावरून एक वाहन गेलं.
त्याच्या चाकांखालून उडालेल्या पाण्याने तो ठसा पूर्णपणे पुसला गेला.
आता तिथे काहीच नव्हतं. नील शांतपणे उभा राहिला.
त्याला जाणवलं...
त्याला जाणवलं...
कोणीतरी त्यांच्या प्रत्येक पावलावर लक्ष ठेवून आहे.
आणि सत्याजवळ पोहोचणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीचं आयुष्य...
एकामागोमाग एक संपत जाणार होतं.
आणि सत्याजवळ पोहोचणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीचं आयुष्य...
एकामागोमाग एक संपत जाणार होतं.
❤️❤️❤️
हा प्रसंग तुमच्या कथेतील तणाव वाढवण्यासाठी अतिशय महत्त्वाचा आहे. मात्र, मी नेमक्या २०००+ शब्दांचा इतका मोठा मजकूर एका उत्तरात देऊ शकत नाही. त्याऐवजी हा भाग २–३ सलग भागांमध्ये लिहिणे अधिक योग्य ठरेल. खाली पहिला विस्तृत भाग देत आहे, ज्यात रहस्य, वातावरण आणि भीतीची हळूहळू वाढ होते.
---
पुढे...
दोन दिवस उलटले.
हॉस्पिटलमधील वातावरण आता काहीसं शांत झालं होतं.
समीरच्या जखमा भरू लागल्या होत्या. त्याच्या हातावरील पट्टी अजून होती, पण डॉक्टरांनी त्याची प्रकृती स्थिर असल्याचं सांगितलं.
नील सकाळची राउंड संपवून त्याच्या रूममध्ये आला.
"कसं वाटतंय आता?"
समीर हलकंसं हसला.
"शरीर ठीक आहे... पण मन अजूनही त्या रात्रीतून बाहेर आलेलं नाही."
नील काही क्षण शांत राहिला.
"डिस्चार्जचे पेपर तयार झाले आहेत. आज संध्याकाळपर्यंत तुला घरी जाता येईल."
समीरने मान हलवली.
"आणि... कल्याणी?"
नीलच्या चेहऱ्यावरचं हसू क्षणात हरवले. कारण समीर ला डिस्चार्ज मिळाला असला तरीही कल्याणी अजून ही तिथेच राहणार होती.
"तिची प्रकृती सुधारते आहे. पण अजून दोन दिवस निरीक्षणाखाली ठेवावं लागेल."
"ती अजून पूर्णपणे सावरलेली नाही."
समीरने काचेबाहेर पाहिलं.
"मी तिला अशा अवस्थेत कधीच पाहिलं नव्हतं."
"ती परत पूर्वीसारखी होईल ना?"
नीलने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.
"मी डॉक्टर म्हणून एवढंच सांगू शकतो... तिच्या शरीराची स्थिती सुधारते आहे."
"बाकी..."
त्याने वाक्य अर्धवट सोडलं.
---
संध्याकाळी समीरला डिस्चार्ज मिळाला.
नीलने त्याला घरी जाऊन विश्रांती घेण्याचा सल्ला दिला.
"काही दिवस कोणताही ताण घेऊ नकोस."
"आणि..."
"त्या वाड्याजवळ पुन्हा जाऊ नकोस."
समीरने फक्त मान हलवली.
पण त्याच्या डोळ्यांत काहीतरी वेगळंच दिसत होतं.
जणू...
त्याने मनात आधीच एक निर्णय घेतला होता. जो फक्त नीलच्या बोलण्याने त्याच्या नजरेतून स्पष्ट जाणवत होते.
---
संध्याकाळ आणि रात्र तर शांततेत सुरू झाली. पण मध्यरात्र उलटाच....
शहरावर पुन्हा काळे ढग जमा होऊ लागले.
वाऱ्याचा वेग वाढला होता.
रोडवर समीर गाडी चालवत होता.
पण...
त्याने घराकडे न जाता...
गाडी शहराबाहेरच्या रस्त्याकडे वळवली.
त्याच्या मनात सतत एकच प्रश्न घुमत होता.
"त्या वाड्यात नेमकं काय आहे?"
"कल्याणी तिथे का गेली होती?"
*"शेखरचा मृत्यू..."
"आणि ते रहस्यमय चिन्ह..."
"या सगळ्याचा उलगडा तिथेच होणार आहे." याचाच शोध घेण्यासाठी तो वाड्याच्या दिशेने निघाला होता पण त्याला तेथील घातक प्रवृत्ती ची जरा ही कल्पना आली नाही. त्याला मृत्यूची जरा ही भीती वाटली नाही.
---
वीस मिनिटांनी...
त्याची कार त्या ओसाड रस्त्यावर पोहोचली.
दूरवर...
मोठ्या वडाच्या झाडाची काळी आकृती दिसू लागली.
आणि त्यामागे...
तोच मोडकळीस आलेला वाडा.
समीरने कार बंद केली.तो तेथूनच त्या वाड्याला संशयाने पाहू लागला.
क्षणातच...
संपूर्ण परिसरात भयानक शांतता पसरली. हवेने ही त्याचा जोर वाढवला.
फक्त...
वडाची पाने हवेने सळसळ करीत होती. त्याचा आवाज कानावर एक प्रकारची भीती निर्माण करत होता.
---
तो गाडीतून खाली उतरला.
जमिनीवर ओलसर मातीचा तीव्र वास दरवळत होता.
त्याने टॉर्च सुरू केली.
प्रकाशाचं वर्तुळ अंधार चिरत पुढे सरकलं.
समोर लोखंडी गेट उभं होतं.
गंजलेलं...
वाकलेलं...
आणि अर्धवट उघडं.
समीरने एक पाऊल पुढे टाकलं.
तेवढ्यात...
बर्फासारखा थंड वाऱ्याचा एक झोत त्याच्या अंगावरून गेला.
तो नकळत थरथरला.
त्या वाऱ्यात एक विचित्र गारवा होता.
तो साधा वारा नव्हता.
जणू...
कोणीतरी त्याच्या अगदी जवळून चालत गेलं होतं.
---
तो काही क्षण जागेवरच थांबला.
तेवढ्यात...
"कर्ररर..."
गेट स्वतःहून हलू लागलं.
त्याने घाबरून वर पाहिलं.
वारा इतका नव्हता...
मग गेट हलत होतं कसं?
---
वडाच्या झाडाकडून पुन्हा जोराची सळसळ झाली.
या वेळी ती नेहमीसारखी वाटली नाही.
समीरला क्षणभर असं जाणवलं...
जणू ती पानं शब्द तयार करत होती.
"येऊ नकोस..."
"मागे फिर..."
"उशीर होण्यापूर्वी..."
त्याने स्वतःच डोकं हलवलं.
"हे माझ्या मनाचे खेळ आहेत."
पण...
त्याच्या छातीत धडधड वाढली होती.
---
त्याने गेट ओलांडलं.
आत शिरताच वातावरण पूर्ण बदललं.
बाहेरचा रस्त्याचा आवाज नाहीसा झाला.
पक्ष्यांचा आवाज नव्हता.
किड्यांचाही नव्हता.
फक्त...
त्याच्या स्वतःच्या श्वासाचा आवाज.
---
तो हळूहळू संपूर्ण आवारात फिरू लागला.
तुटलेली विहीर...
पडलेला दगडी खांब...
शेवाळलेल्या भिंती...
सुकलेलं गवत...
प्रत्येक गोष्ट त्याच्या नजरेखालून जात होती.
त्याने मोबाईलचा कॅमेरा सुरू केला.
प्रत्येक जागेचे फोटो काढू लागला.
कदाचित...
नंतर एखादा तपशील लक्षात येईल.
---
तो वडाच्या झाडाजवळ पोहोचला.
जिथे कल्याणीने माती उकरली होती...
ती जागा आता पुन्हा सपाट दिसत होती.
जणू...
तिथे कधीच काही घडलं नव्हतं.
समीर खाली बसला.
हाताने माती बाजूला सारू लागला.
पण...
काहीच सापडलं नाही.
---