समीरने थरथरत्या हाताने मुख्य दरवाज्याकडे बोट दाखवलं.
"ती... शहराबाहेर... जाताना दिसली."
"ती... जुन्या घराकडे..."
"वडाच्या... झाडाजवळ..." गेली असेल. त्याशिवाय तिकडे काही नाही. निलच्या मनात विचार आला. तो समीरला म्हणाला, तू काळजी नको करुस मी परत आणतो तिला. हे ऐकून त्याने डोळे मिटले.
तो बेशुद्ध झाला.
नीलने तात्काळ त्याची नाडी तपासली.
ती चालू होती.
त्याने लगेच रुग्णवाहिकेला फोन लावला.
पण त्याच्या मनात आता एकच विचार घुमत होता....
कल्याणी त्या ओसाड घरात का गेली? तिथे त्या अदृश्य शक्तीबद्दल काही माहिती मला मिळेल का? कदाचित त्या आत्म्याचा आणि त्या जागेचा काही संबंध असू शकतो. मी तिथे जाणे आवश्यक आहे.
आणि त्या वडाच्या झाडाखाली ती काय करत असेल?
तेव्हाचबाहेर अचानक विजांचा कडकडाट झाला.
तेव्हाचबाहेर अचानक विजांचा कडकडाट झाला.
खिडकीतून आलेल्या वाऱ्याने जमिनीवर पडलेला एक कागद नीलच्या पायाशी येऊन थांबला.
त्याने तो उचलला.
त्या कागदावर फक्त एकच चिन्ह होतं रक्ताने काढलेले...
एक डोळा...
आणि त्याच्या मध्यभागी... एक छोटंसं हृदय.
आता नीलला खात्री झाली होती...
त्या चिन्हाचा कल्याणी, समीर आणि ती अदृश्य शक्ती म्हणजे तो आत्मा, ते जुनं घर याचा काहीतरी नक्कीच संबंध आहे. तो शोधने आता आवश्यक आहे. त्याशिवाय या सर्वातून त्यांची सुटका होणे कठीण आहे.
.....पुढे.....
रुग्णवाहिका काही वेळातच समीर च्या घरी पोहचली.
समीरला तातडीने रुग्णवाहिकेतून हॉस्पिटलमध्ये आणण्यात आलं.
समीरला तातडीने रुग्णवाहिकेतून हॉस्पिटलमध्ये आणण्यात आलं.
नील स्वतः त्याच्या सोबत होता. तो कायम त्याच्या कडे लक्ष देऊन होता.
रस्ताभर सायरनचा कर्कश आवाज घुमत होता.
रुग्णवाहिकेच्या आत मात्र भयानक शांतता होती. समीर जरी डॉक्टर असला तरी तो नील चा मित्र होता.
समीरच्या कपाळातून रक्त वाहत होतं.
त्याच्या हाताला खोल जखम झाली होती. त्यातून ही रक्तस्राव होत होता.
जास्त रक्तस्राव तो बेशुद्ध होता.
पण त्याच्या ओठांची हलकी हालचाल काही वेळाने सुरू झाली होती..
नीलला ते लक्षात येताच तो त्याच्याकडे झुकला.
"...समीर... तुला माझा आवाज ऐकू येतोय का?"
पण नीलला काही उत्तर आलं नाही.
मात्र काही क्षणांनी समीरच्या ओठांतून तुटक शब्द बाहेर पडले.
"...डोळा..."
"...वड..."
"...खाली..."
"...तिला..."
"...जागं..."
"...करू..."
आणि पुन्हा तो पूर्ण शांत झाला.
नीलने त्याच्याकडे आश्चर्याने पाहिलं.
"डोळा... वड... खाली..."
हे शब्द त्याच्या कानात चांगलेच रूढ झाले. ते त्याच्या मनात घोळ घालू लागले.
---
हॉस्पिटलमध्ये पोहोचताच सर्व तयारी झालेली होती. त्याच्यावर लगेच उपचार सुरू झाले.
सीटी स्कॅन...
एक्स-रे...
रक्त तपासणी...
सर्व प्रक्रिया सुरू होत्या.
सुदैवाने डोक्याला गंभीर दुखापत नव्हती.
फक्त जबर मार लागल्यामुळे तो बेशुद्ध झाला होता.
नीलने सुटकेचा निश्वास सोडला.
पण त्याचं मन शांत नव्हतं.
कारण...
कल्याणी कुठे होती? हे त्याला माहीत असूनही तो अजून तिच्यापासून दूर होता.
---
त्याच वेळी...
शहरापासून दूर काही किलोमीटर दूर...
जुन्या रस्त्याने...
अनवाणी पायांनी...
कल्याणी चालत होती.
तिच्या चेहरा निर्विकार होता. त्यावर कोणताही भाव नव्हता.
डोळ्यात कोणत्याही भावना नव्हत्या. ते जणू शून्यात बुडाले होते.
ती सरळ पुढे चालत होती.
जणू कोणीतरी अदृश्य शक्ती तिला मार्ग दाखवत होती.
रस्त्यावरून जाणाऱ्या काही वाहनचालकांनी तिला पाहिलं.
काहींनी गाडी थांबवली.
"मॅडम... काय झाले? तुम्हाला काही मदत हवी का?..."
पण ती कुणाकडेही पाहत नव्हती.
फक्त ती चालतच राहिली.
---
अर्ध्या तासानंतर...
ती परत त्याच ओसाड जुन्या वाड्याजवळ पोहोचली.
तिथे वाड्याभोवती उंच गवत वाढलं होतं.
भिंतींवर शेवाळ चढलं होतं.
तुटलेल्या खिडक्या...
गंजलेलं लोखंडी गेट...
आणि वाड्याच्या समोर उभं असलेलं एक प्रचंड वडाचं झाड.
झाडाच्या पारंब्या जमिनीपर्यंत झुकल्या होत्या.
वारा नसतानाही त्या हलक्या हलत होत्या.
कल्याणी त्या झाडासमोर येऊन थांबली.
तिने पहिल्यांदाच वर पाहिलं.
क्षणभर...
तिच्या डोळ्यांच्या बाहुल्या पूर्ण काळ्या झाल्यासारख्या दिसल्या.
मग ती हळूहळू झाडाभोवती फेऱ्या मारू लागली.
एक...
दोन...
तीन...
चार...
प्रत्येक फेरीसोबत तिची चाल आणखी मंद होत गेली.
अचानक ती एका जागी थांबली.
तिने खाली पाहिलं.
आणि गुडघ्यावर बसली.
---
हळूहळू...
तिने दोन्ही हातांनी माती उकरायला सुरुवात केली.
नखे तुटत होती.
बोटांतून रक्त येऊ लागलं.
पण तिला वेदना जाणवत नव्हत्या.
ती वेड्यासारखी माती बाजूला फेकत होती.
काही मिनिटांनी...
तिच्या हाताला धातूची पट्टी लागली. तुटून रक्त वाहू लागले होते. पण तरीही तिच्या चेहऱ्यावर कसल्याही दुःखाची लकेर नव्हती. ती फक्त एकाच स्थितीत आणि त्याच निर्विकार भावनेने मातीची नखाने बाजूला उकरून काढू लागली.
तरीही ती त्याच जोमाने आणखी माती काढत होती.
---
अचानक...
आकाशात काळे ढग दाटून आले.
कडकडाट झाला.
विजेचा मोठा लोळ वडाच्या झाडामागे कोसळला.
संपूर्ण परिसर उजळून निघाला.
वाड्याच्या तुटलेल्या खिडक्यांतून धूळ बाहेर उडाली.
जणू अनेक वर्षांपासून बंद असलेल्या घराने श्वास घेतला.
---
घराच्या आतून...
"टक..."
"टक..."
"टक..."
असा आवाज येऊ लागला. कोणीतरी हळूहळू चालत असल्यासारखे आवाज येऊ लागले.
कल्याणीने मान वर केली. ती निस्तेज डोळ्याने त्या आवाजाच्या दिशेने पाहू लागली.
वाड्याचं मुख्य दार हळूहळू उघडत होते...
जे वर्षानुवर्षं बंद होतं...
ते हळूहळू स्वतःहून उघडू लागलं.
"कर्क..."
अंधारातून थंड वारा बाहेर आला.
तो वारा तिच्या चेहऱ्यावर आदळला.
तरीही ती जागेवरून हलली नाही.
जणू...
तो वारा तिला आत बोलावत होता.
---
दुसरीकडे...
हॉस्पिटलमध्ये...
समीर अजूनही बेशुद्ध होता.
नील त्याच्या रिपोर्ट्स पाहत उभा होता.
तेवढ्यात मॉनिटरवरची ईसीजी रेषा अचानक अनियमित झाली.
"बीप... बीप... बीईईप..."
नर्स धावत आली.
"सर!"
नीलने समीरकडे पाहिलं.
तो अजूनही डोळे मिटून होता.
पण त्याच्या ओठांतून शब्द बाहेर पडत होते.
"...ती..."
"...खाली आहे..."
"...तिला..."
"...जागं..."
"...करू नको..."
"...उशीर..."
"...झाला..."
नीलच्या अंगावर काटा आला.
---
अचानक त्याला फोटो आठवला.
तो लगेच आपल्या केबिनमध्ये गेला.
मोबाईलमध्ये त्या फोटोवर झूम केलं.
चिन्ह...
वडाचं झाड...
सगळं एकमेकांशी जोडायला लागलं.
---
"हे योगायोग नाहीत..."
तो स्वतःशी म्हणाला. आणि विचार करू लागला.
त्याने लगेच नेट वर त्या संबंधी माहितीचा अभ्यास सुरू केला.
काही वेळाने त्याला एक नोंद सापडली.
दोन वर्षांपूर्वी...
शहराबाहेरच्या त्या वाड्यात...
एक घटना घडली होती.
त्या प्रकरणात एक तरुणी मृत्यू पावली होती.
प्रकरण अपूर्ण राहिलं.
पुरावे मिळाले नव्हते. ती केस काही लोकांनी पैशाच्या जोरावर बंद केली.
आणि त्यानंतर तो वाडा कायमचा बंद करण्यात आला होता. त्या मुलीचे आई-वडीलही होते ते त्यावेळेस पासून बेपत्ता झाले ते कुठे गेले? कसे आहेत? याचा शोध घेणे आता नीलला आवश्यक आहे.
मुलींचे अंग घामाने भिजलेले. तो थरथरू लागला होता. कारण पुढे त्याच्या लक्षात आले होते की याच वाड्याच्या पुढे एक मोठे वडाचे झाड आहे. समीरही सारखं तेच पुटपुटत होता.
---
"म्हणजे..."
"कल्याणी तिकडेच गेली असेल..."
त्याने ताबडतोब समीरच्या रूमकडे पाहिलं.
नर्सला सूचना दिल्या.
"त्यांच्या प्रकृतीवर सतत लक्ष ठेवा. काही बदल झाला तर मला लगेच कळवा."
"हो सर."
---
नीलने कारची चावी उचलली.
बाहेर मुसळधार पाऊस सुरू झाला होता.
विजा आकाश चिरत होत्या.
तो कारमध्ये बसला. चावी लावली आणि कार स्टार्ट केली
त्याच्या मनात एकच विचार घुमत होता.
"जर मी उशीर केला... तर कदाचित कल्याणीला वाचवणं अशक्य होईल."
---
त्या वेळी...
वाड्याच्या आत...
कल्याणीने थरथरत एक पाऊल उंबरठा ओलांडून आत टाकलं.
घरात पूर्ण अंधार होता.
जुन्या लाकडाचा आणि ओलसर मातीचा वास दरवळत होता.
भिंतींवर धुळीचे जाड थर होते.
मात्र...
एका बंद खोलीच्या दाराखालून...
अतिशय मंद...
लालसर प्रकाश बाहेर येत होता.
कल्याणी नकळत त्या दाराकडे चालू लागली.
ती दारासमोर येऊन थांबली.
आतून एक मंद स्त्रीस्वर ऐकू आला—
"...इतक्या वर्षांनी... शेवटी... तू आलीस..."
कल्याणीचा हात दाराच्या कडीवर गेला.
आणि त्याच क्षणी...
दूरवरून नीलच्या कारचे हेडलाईट्स त्या वाड्याच्या भिंतींवर पडले...
पण त्याला अजून कल्पनाही नव्हती...
की त्या दाराच्या पलीकडे फक्त एक रहस्य नव्हतं—
तर अनेक वर्षांपूर्वी दडपून टाकलेलं एक सत्य त्याची वाट पाहत होतं.
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने