समाजाला लागलेला डाग अंधश्रद्धा...
भाग 1
रात्र खूप झाली होती .गावात सगळीकडे शांतता होती, पण पाटलांच्या घरासमोर मात्र लोकांची गर्दी जमली होती .
"काय झालं एवढं ?"
"गौरीला पुन्हा झटके आले म्हणे..."
"साधं काही नाही रे हे..." शेजारच्या बायकांची कुजबुज वाढतच चालली होती .
घराच्या आतल्या खोलीत गौरी अंथरुणावर पडली होती .तिचं पूर्ण अंग तापाने फणफणत होतं .
"आई... डोकं खूप दुखतंय गं..." ती डोळे मिटून म्हणाली .
आईने तिच्या कपाळावर हात ठेवला.
"थांब बाळा... बाबा येतील ना आता... सगळं ठीक होईल..."तिची आई तिला धीर देत म्हणाली.
गौरीच्या डोळ्यांत भीती होती,
"मला त्या बाबांकडे नाही जायचं... मला डॉक्टरांकडे घेऊन चल ना..."ती घाबरून म्हणाली.
"अगं बाळ मी आहे ना इथे , बाबा ना तुला लगेच बरं करतील बघ..त्यांचं खुप नाव आहे," तिची आई समजूत काढत होती.
पण तिचं बोलणं कुणी ऐकत नव्हतं,
गेल्या काही दिवसांपासून तिची तब्येत सतत खराब होत होती .कधी अचानक चक्कर यायची , कधी हातपाय थरथर कापायचे .दोनदा तर कॉलेजमध्येच ती बेशुद्ध पडली होती .
शिक्षकांनी आणि काही मैत्रीणीं सांगितलं होतं ,"गौरी , एकदा चांगल्या डॉक्टरांना दाखव..."
छोट्या गावातून आलेली गौरी गावातली शांत , साधी आणि कायम हसणारी मुलगी .तालुक्याच्या ठिकाणी कॉलेजला जात होती, शिकून काही तरी मोठ करण्याच स्वप्न उराशी बाळगून ती शिकत होती..
पण अचानक एकेदिवशी प्रवास करताना त्रास सुरू झाला, आधी तर थकल्यामुळे होत असेल वाटतं होतं...तिने दुर्लक्ष केले पण नंतर मात्र डोके दुखी, गरगर चालू झाले.
डॉक्टरांकडे जायचे तर गावातल्या लोकांनी आधीच वेगळी गोष्ट तयार केली होती.
साधे भोळे आई- वडिल लोकांच्या बोलण्यात आले आणि बाबांना आधी दाखवण्यासाठी तयार झाले.
"हिच्यावर काहीतरी आलंय..."
"काल जुन्या विहिरीकडे गेली होती ना..."
"त्या जागेचा प्रभाव आहे..." गावभर बातमी पसरली .
"काल जुन्या विहिरीकडे गेली होती ना..."
"त्या जागेचा प्रभाव आहे..." गावभर बातमी पसरली .
गौरीचे वडील चिंतेत होते.
"काय करू आता...? मुलगी दिवसेंदिवस खराब होत चाललीये..."त्यांच्या मित्राला बोलून दाखवले..
मित्रांच्या सल्ल्याने त्यांनी दुसऱ्या गावातून बाबांना बोलावून घेतले, आज बाब येणार होते,रात्रीचे दहा वाजून गेले होते.
तेवढ्यात बाहेरून आवाज आला ,
"बाबा आले ! बाबा आले !" सगळे लगेच उठले .
पांढरे कपडे, गळ्यात माळा ,कपाळावर मोठा टिळा लावून बाबा आत आला.
पांढरे कपडे, गळ्यात माळा ,कपाळावर मोठा टिळा लावून बाबा आत आला.
घरत प्रवेश करता क्षणी डोळे मिटून जप म्हणत नकारार्थी मान हलवू लागले ,सगळेजण काळजीने त्यांना बघू लागले.
"या बाबा," गौरीचे पप्पा हात जोडून त्यांच्या स्वागतासाठी सज्ज झाले.
"दृष्ट नजर लागली आहे घराला, नकारात्मक सावली आजूबाजूला फिरत आहे..." ते जोराने गोल फिरत म्हणाले.
"बाबांना लगेच समजलं"
"अदभुत आहेत बाबा.."
"पंचक्रोशी प्रसिद्ध आहेत" गावकऱ्यांमध्ये चर्चा सुरू झाली.
"अदभुत आहेत बाबा.."
"पंचक्रोशी प्रसिद्ध आहेत" गावकऱ्यांमध्ये चर्चा सुरू झाली.
बाबांना हात दाखवून सगळ्यांना शांत केले ,घरात शांतता पसरली.
"मुलगी कुठे आहे? घेऊन चला मला.." बाबा म्हणाले गौरीच्या घरचे बाबांना खोलीत घेऊन गेले, त्यांच्या पाठी त्यांची काही शिष्य गेले..शेजारी पाजारी दरवाज्यातून तर कोणी खिडकीतून डोकावून आत डोकावून बघू लागले.
बाबाने गौरीकडे एकटक पाहिलं... ती घाबरून आईच्या जवळ सरकली.
बाबा डोळे मिटून काहीतरी मंत्र म्हणायला लागले.दोन मिनिटांनी त्याने जोरात डोळे उघडले .
"हिच्या अंगात वाईट सावली आहे !"
गौरीची आई घाबरली,
"बाबा... माझ्या मुलीला वाचवा..."तिची आई हात जोडून विनवणी करत म्हणाली.
"हम्म..अजून उशीर झाला असता तर हिचा जीव गेला असता..."बाबा गंभीर चेहरा करून म्हणाले.हे ऐकताच सगळे घाबरले .
"आई... मला भीती वाटतेय..."गौरी रडत म्हणाली.
बाबांनी त्यांच्या शिष्याला इशारा केला तर लगेच त्यांनी तिच्याभोवती धूप फिरवू लागले...
धुरामुळे गौरीला श्वास घ्यायलाही त्रास होऊ लागला..
"बाबा... मला सोडा..." ती रडत म्हणाली.
"बघा कशी तडफडत आहे, बाबांना सगळे जण घाबरतात.." बाबांचा एक भक्त हात वर करून म्हणाला,सगळं हात जोडून नमस्कार करू लागले..
अचानक तिचे हातपाय थरथर कापायला लागले .
"अगं बघ ! सुरू झालं पुन्हा !"एक बाई घाबरून म्हणाली
"पाहिलंत ? अंगातलं बाहेर येतंय !"बाबा लगेच ओरडला..तिच्या डोक्यावर हात जोरात दाबून लागले ,गौरी दोन्ही हात तिच डोके सोडून घेण्याचा प्रयत्न करत होती..तोच बाकी शिष्यांनी तिचे दोन्ही हात घट्ट पकडून ठेवले.
"आईऽऽऽ !"गौरी जोरात किंचाळली,
तिची आई धावत पुढे जाणार,
"थांब वहिनी... मध्ये जायचं नसतं..." शेजारची काकू म्हणाली.
बाबाने अचानक गौरीच्या केसांना धरून तिला हलवलं.
"कोण आहेस तू ? बाहेर निघ !"ते जोरात काळी राख तिच्या चेहऱ्यावर उडवत म्हणाले..
"मला सोडा... मला त्रास होतोय..."गौरी वेदनेने रडत होती .पण त्या क्षणी कुणालाच तिचा त्रास दिसत नव्हता...
सगळ्यांना फक्त अंधश्रद्धा जी तिच्यावर चाललेला उपचार दिसत होता..
रात्रभर तिच्यावर वेगवेगळ्या पद्धतीचे प्रयोग चालू होते.
ती रडत होती , सगळ्यांना विनवणी करत होती.
तिच्या आई-वडिलांना तिचा त्रास बघवत नव्हता ,
तिच्या आई-वडिलांना तिचा त्रास बघवत नव्हता ,
पण "मुलगी बरी होईल..." या आशेवर ते सगळं सहन करत होते .
पण त्या रात्री... गौरीच्या शरीरापेक्षा जास्त जखमा तिच्या मनावर होत होत्या...
क्रमशः
Dhanashri"dhanuu"
Dhanashri"dhanuu"