नात्यांची पाऊलवाट ५०

रात्रीचे आठ वाजत आले होते. रस्त्यावरचा वाहतुकीचा वेग कमी झाला होता आणि रस्त्याच्या दुतर्फा असलेले दिवे संथपणे चमकत होते. कौशिक अगदी शांत चित्ताने गाडी चालवत होता. त्याच्या मनात अजूनही राणीच्या बागेत घालवलेले ते सुंदर क्षण ताजे होते. कामिनीच्या चेहऱ्यावरचा तो हसरा भाव, तिच्या बोटात चमकणारी ती नाजूक अंगठी, शार्दूलने दिलेली समंजस संमती आणि मागे बसलेल्या अनयाचा तो निखळ आनंद... या सगळ्या विचारांनी कौशिकचे मन एका अनामिक तृप्तीने भरून आले होते.