Login

नात्यांची पाऊलवाट ४

दोन एकट्या पालकांची प्रेम कथा

भाग ४: वाढदिवसाची पार्टी

शनिवार-रविवारची सुट्टी संपून नवीन आठवडा सुरू झाला होता, पण त्या वीकेंडला बेकरीमध्ये झालेली ती छोटीशी भेट कौशिक आणि कामिनी दोघांच्याही मनात कुठेतरी रेंगाळत होती. दरम्यान, शाळेमध्ये अनया आणि शार्दूलची मैत्री आता अधिकच घट्ट झाली होती. दोघे वर्गात एकत्र बसायचे, अभ्यास करायचे आणि डबाही शेअर करायचे. गुरुवारी शाळा सुटताना शार्दूलने अनयाच्या हातात एक छोटे, रंगीबेरंगी कार्ड दिले.

"हे काय आहे शार्दूल?" अनयाने विचारले.

"परवा, म्हणजेच शनिवारी माझा वाढदिवस आहे. माझी आई बेकरीमध्येच एक छोटी पार्टी देणार आहे. आपल्या क्लासमधली काही मुले आणि बिल्डिंगमधले मित्र येणार आहेत. तू आणि तुझ्या बाबांनी नक्की यायचे बरं का! हा माझ्या आईने आणि मी तुमच्यासाठी खास आग्रह केलाय," शार्दूलने आनंदाने सांगितले.

घर आल्यावर अनयाने ते कार्ड कौशिकला दाखवले.

"बाबा! बघा ना, शनिवारी शार्दूलचा वाढदिवस आहे. कामिनी आंटीने आपल्याला बोलावलंय. आपण जायचे ना प्लीज? मला कामिनी आंटीच्या हातचा केक पुन्हा खायला मिळणार!" अनया उड्या मारत म्हणाली.

कौशिकने ते कार्ड हातात घेतले. कार्डवर कामिनीच्या सुंदर अक्षरात लिहिले होते, 'कौशिकजी आणि अनया, तुम्ही आल्यास आम्हाला अत्यंत आनंद होईल.' कौशिकच्या चेहऱ्यावर एक हलके हसू उमटले. "नक्की जाऊया बेटा. तुझा सर्वोत्तम मित्र आहे तो. पण कोणाच्या वाढदिवसाला जाताना रिकाम्या हाताने जात नाहीत, आपल्याला त्याच्यासाठी छानशी भेट घ्यावी लागेल."

"हो बाबा! आपण त्याला मस्त छान गिफ्ट देऊया," अनया म्हणाली.

शनिवारी दुपारी पार्टीची वेळ चार वाजताची होती. पण शार्दूलसाठी योग्य भेटवस्तू निवडता यावी म्हणून कौशिक आणि अनया दोन तास आधीच, म्हणजे दोन वाजताच घरातून निघाले. ते शहरातल्या एका मोठ्या आणि प्रसिद्ध खेळण्यांच्या दुकानात गेले. दुकान वेगवेगळ्या प्रकारच्या खेळण्यांनी, व्हिडिओ गेम्सनी आणि बाहुल्यांनी गजबजलेले होते.

"बाबा, आपण शार्दूलला रिमोट कंट्रोल कार देऊया का?" अनयाने एका मोठ्या लाल गाडीकडे बोट दाखवत विचारले.

कौशिकने ती कार पाहिली, "कार छान आहे, पण शार्दूल थोडा समजूतदार आणि मैदानी खेळ खेळणारा मुलगा वाटतो. त्याला खेळायला आणि धावायला आवडत असेल." कौशिक खेळण्यांच्या दुकानातून फेऱ्या मारत असताना अचानक स्पोर्ट्स सेक्शनपाशी येऊन थांबला. तिथे एका रॅकवर आंतरराष्ट्रीय दर्जाचा, काळ्या-पांढऱ्या रंगाचा एक सुंदर फुटबॉल ठेवला होता.

त्या फुटबॉलकडे पाहताच कौशिक एका क्षणात स्वतःच्या बालपणात गेला. त्याला आठवले, जेव्हा तो दहा वर्षांचा होता, तेव्हा त्याला असाच एक ब्रँडेड फुटबॉल हवा होता. पण परिस्थितीमुळे त्याच्या बाबांना तो परवडणारा नव्हता. तो तासनतास मित्रांचा फुटबॉल कौतुकाने पाहत राहायचा. स्वतःच्या बालपणातील ती अपूर्ण इच्छा आणि तो निखळ आनंद त्याला शार्दूलच्या रूपात दिसत होता. आठ वर्षांच्या मुलाला मैदानी खेळाची किती आवड असते, हे एका बापापेक्षा चांगले कोणाला ठाऊक असणार?

"अनू, हे बघ! हा फुटबॉल कसा वाटतोय? शार्दूलला संध्याकाळी मित्रांसोबत मैदानावर खेळायला खूप मजा येईल," कौशिकने फुटबॉल हातात घेत डोळे चमकवून विचारले.

"वा बाबा! हा खूप मस्त आहे. शार्दूलला फुटबॉल खेळायला खूप आवडते, तो मला सांगत होता. आपण हाच घेऊया," अनयाने टाळी वाजवली. कौशिकने तो फुटबॉल घेतला आणि काउंटरवर जाऊन एका सुंदर चमचमत्या कागदात त्याचे गिफ्ट रॅपिंग करून घेतले.

भेटवस्तू घेऊन कौशिक आणि अनया ठरलेल्या वेळेच्या एक तास आधीच, म्हणजे तीन वाजताच द बेक हाऊस बेकरीमध्ये पोहोचले. त्यांना वाटले होते की आतापर्यंत पार्टी सुरू नाही झाली तरी लोक येत असतीलच. बेकरीचे मुख्य प्रवेशद्वार उघडेच होते, म्हणून ते आत गेले.

आतले दृश्य पाहून कौशिक जागीच थांबला. बेकरीमध्ये अजून पार्टीची पूर्ण तयारी झाली नव्हती. कामिनी आज पूर्णपणे एकटीच धावपळ करत होती. तिचा बेकरीचा स्टाफ केक तयार करण्यात मग्न होता आणि बाहेर हॉलची सजावट कामिनी स्वतः करत होती. एका हातामध्ये फुगे आणि दुसऱ्या हातात सेलोटेप घेऊन ती एका स्टुलावर उभी राहून भिंतीला रिबन लावण्याचा प्रयत्न करत होती.

तिने नेहमीप्रमाणे कोणतेही डिझायनर कपडे किंवा ॲप्रन घातला नव्हता. घरात घालतात तसा एक साधा, निळ्या रंगाचा ढगळ टी-शर्ट आणि करड्या रंगाचा पायजमा तिने परिधान केला होता. घाईगडबडीमुळे तिचे केस विस्कटलेले होते आणि कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले होते. ती अत्यंत अस्ताव्यस्त पण तरीही निरागस आणि सुंदर दिसत होती.

तितक्यात तिचे लक्ष गेटकडे गेले. कौशिक आणि अनयाला इतक्या लवकर समोर पाहून कामिनीला कसे तरीच झाले, ती बावरली.

"अरे! सर... तुम्ही? इतक्या लवकर?" ती गडबडीने स्टुलावरून खाली उतरली. आपल्या अशा अवतारात कौशिकने पाहावे, असे तिला अजिबात वाटले नव्हते. स्त्रीसुलभ लज्जेने तिचा चेहरा थोडा गुलाबी झाला.

"हो, आम्ही विचार केला की तुम्हाला मदतीची गरज असेल तर लवकर जावे. पण मला वाटते आम्ही जरा जास्तच लवकर आलो," कौशिक थोडा ओशाळवाणा होऊन म्हणाला.

"नाही, नाही... तसे काही नाही. तुम्ही आलात हे चांगलेच झाले. पण... पण मी अजून अजिबात तयार झालेली नाहीये. सजावट करता करता वेळ कसा गेला कळलेच नाही. तुम्ही प्लीज बसा, मी दोन मिनिटात आवरून आले," कामिनी आपले विस्कटलेले केस सावरत घाईघाईने आतल्या केबिनमध्ये निघून गेली.

जवळपास दहा ते पंधरा मिनिटांनंतर केबिनचा दरवाजा उघडला आणि कामिनी बाहेर आली. तिने आता तो ढगळ टी-शर्ट आणि पायजमा बदलला होता. तिच्या अंगावर एक अत्यंत सुंदर, हलक्या गुलाबी रंगाची शिफॉनची साडी होती, ज्यावर नाजूक चंदेरी बॉर्डर चमकत होती. तिने विस्कटलेले केस छान विंचरून मोकळे सोडले होते, जे तिच्या खांद्यावर रुळत होते. कानात लहान नाजूक झुमके आणि कपाळावर एक छोटी टिकली... कामिनीचे हे नवीन, पारंपारिक आणि अत्यंत देखणे रूप पाहून कौशिक पाहतच राहिला. त्याचा आ वासला होता. तिच्या लावण्याने आणि साधेपणाने कौशिकला एका क्षणासाठी संमोहित केले होते.

कामिनीने त्याच्याकडे पाहिले आणि ती थोडी लाजली. तेव्हा कुठे कौशिकच्या लक्षात आले की आपण तिच्याकडे काही जास्तच वेळ एकटक पाहत राहिलो आहोत आणि आपण ओव्हर-रिॲक्ट झालो आहोत. त्याने लगेच आपली नजर फिरवली आणि खोट्या खोकल्याचे नाटक केले.

"हं... हा, तर कामिनीजी, साडी खूप छान आहे तुमची, आणि सजावट... सजावटही मस्त झालीये."

कामिनीने हसून मान खाली घातली, "थँक्यू सर."

चार वाजेपर्यंत शार्दूलचे मित्र-मैत्रिणी बेकरीत जमा झाले. जवळपास १५ ते २० लहान मुले आली होती. शार्दूलने कौशिकने दिलेला फुटबॉल पाहिला आणि तो आनंदाने ओरडला, "वा अंकल! मला हाच फुटबॉल हवा होता! थँक्यू सो मच!" त्याने कौशिकला घट्ट मिठी मारली.

पार्टी सुरू झाली आणि लहान मुलांचा दंगाही सुरू झाला. लहान मुलांना एका जागी शांत ठेवणे म्हणजे वाघाला हाताळण्यासारखे असते. मुले इकडे तिकडे धावत होती, फुगे फोडत होती. कामिनी एकटीच कोणाला ज्यूस द्या, कोणाला समोसे द्या, यात व्यस्त होती. एका बाजूला दोन मुलांनी भांडण सुरू केले, तर दुसऱ्या बाजूला एकाने कोल्ड्रिंक सांडले. कामिनीच्या अगदी नाकी नऊ आले होते. तिचा चेहरा दमल्यामुळे लाल झाला होता.

तिची ही अवस्था पाहून कौशिकने स्वतः पुढे येण्याचे ठरवले.

"कामिनीजी, तुम्ही जरा श्वास घ्या. मुलांची ही गँग मी सांभाळतो," कौशिक म्हणाला.

कौशिकने सर्व मुलांना एका मोठ्या वर्तुळात गोळा केले.

"मित्रांनो! आता आपण एक खूप छान खेळ खेळणार आहोत—म्युझिकल चेअर आणि पासिंग द पार्सल!" कौशिक स्वतः लहान मुलांसारखा आवाज काढून त्यांच्यात सामील झाला. तो स्वतः संगीत वाजवू लागला, मुलांना खेळवू लागला आणि चिडवू लागला. कौशिकच्या या मदतीमुळे मुलांना खूप मजा आली आणि ते शांत झाले. कामिनीने सुटकेचा निःश्वास सोडला. ती बाजूला उभी राहून कौशिककडे पाहत होती. एका पुरुषात इतका संयम आणि मुलांशी इतके एकरूप होण्याची कला असू शकते, हे पाहून तिचे मन भरून आले.

शेवटी केक कापण्याची वेळ आली. शार्दूलने मधोमध उभे राहून केक कापला. सर्वांनी "हॅपी बर्थडे टू यू" चे गाणे गायले. मुलांच्या चेहऱ्यावरील तो निखळ आनंद आणि शार्दूलचे हसणे पाहून कामिनीचा चेहरा समाधानाने खुलला. तिने अनयाला केकचा पहिला घास भरवायला लावला.

संध्याकाळचे साडेसात वाजले होते. पार्टी संपली होती आणि सर्व मुले आपापल्या घरी निघून गेली होती. बेकरीमध्ये आता फक्त कौशिक, अनया, कामिनी आणि शार्दूल उरले होते. अनया आणि शार्दूल आतल्या खोलीत नवीन फुटबॉल खेळत होते.

बाहेरचा हॉल मात्र पूर्णपणे अस्ताव्यस्त झाला होता. जमिनीवर फुग्यांचे तुकडे, केकचे डाग, कागदी कप आणि प्लेट्स विखुरलेल्या होत्या. कामिनी थकलेली असूनही झाडू घेऊन आवराआवर करू लागली.

कौशिक तिथेच थांबला होता.

"कामिनीजी, तुम्ही खूप दमला आहात. मी मदत करतो," असे म्हणून त्याने टेबल बाजूला करायला सुरुवात केली आणि कचरा गोळा करू लागला.

"अहो सर, तुम्ही पाहुणे आहात. तुम्ही का करताय? मी करेन हळूहळू," कामिनीने अडवण्याचा प्रयत्न केला.

"अहो, मित्राच्या आईला मदत करणे हे माझे कर्तव्यच आहे. आणि आपण आता फक्त पाहुणे उरलो नाही आहोत, बरोबर ना?" कौशिकने हसून विचारले. कामिनीनेही हसून संमती दिली.

दोघेही वेगाने आवराआवर करत होते. कामिनी एका बाजूने टेबल पुसत पुढे जात होती. अचानक, मगाशी एका मुलाने जमिनीवर सांडलेल्या कोल्ड्रिंकच्या ओल्या जागेवर कामिनीचा पाय पडला. तिचा शिफॉनच्या साडीचा घोळ तिच्याच पायात अडकला आणि तिचा तोल गेला.

"अंऽऽ..." कामिनीच्या तोंडून एक किंकाळी निघाली. ती थेट पाठीमागच्या बाजूला जमिनीवर कोसळणार होती.

पण त्याच क्षणी, वीज चमकावी तसा कौशिक मागे वळाला. त्याने कोणताही विचार न करता आपला मजबूत हात पुढे केला आणि कामिनी जमिनीवर पडण्यापूर्वीच तिची कंबर आपल्या हाताच्या विळख्यात घट्ट पकडली. कामिनी जागीच थांबली. तिचा संपूर्ण भार कौशिकच्या हातावर आला होता.

त्या एका क्षणात जणू काळ थांबला. बेकरीतली सगळी शांतता त्यांच्या श्वासांच्या आवाजाने भरून गेली. कामिनीचे दोन्ही हात कौशिकच्या खांद्यावर होते आणि तिचा चेहरा कौशिकच्या छातीपासून अवघ्या काही इंचावर होता. शिफॉनची साडी हवेत किंचित उडाली होती. दोघांच्या नजरा एकमेकांना भिडल्या. कामिनीच्या डोळ्यांत भीती होती, तर कौशिकच्या डोळ्यांत तिला सावरण्याची पराकाष्ठा दिसत होती.

त्या एका सेकंदात दोघांच्याही हृदयाची धडधड इतकी वाढली की तिचा आवाज एकमेकांना ऐकू जाईल असे वाटत होते. कित्येक वर्षांनंतर एका पुरुषाचा इतका जवळचा आणि सुरक्षित स्पर्श कामिनीला झाला होता, ज्यामुळे तिच्या अंगावर शहारा आला. कौशिकलाही तिच्या केसांचा सुगंध आणि तिचे अती जवळचे सान्निध्य मनाला व्याकुळ करून गेले.

काही सेकंद ते तसेच एकमेकांच्या डोळ्यांत पाहत राहिले. पण अचानक भानावर येत, कामिनीने स्वतःला सावरले. तिने आपली नजर खाली झुकवली. कौशिकनेही हळूच तिचा ताबा सोडला आणि तो दोन पावले मागे झाला. दोघांच्याही चेहऱ्यावर प्रचंड लाजाळू आणि अवघडलेपणाचे भाव होते.

"मी... थँक्यू... धन्यवाद सर. तुम्ही नसता तर आज माझी कंबरच मोडली असती," कामिनीने आपले केस कानामागे सारत, थरथरत्या आवाजात आभार मानले आणि ती लगेच बाजूला झाली.

"अं... हो... काळजी घ्या. जमीन थोडी ओली आहे," कौशिकने आपले हात खिशात टाकले, त्याचा स्वतःचाही आवाज थोडा अडखळला होता.

त्या एका अपघाती स्पर्शामुळे आणि नजरांच्या भेटीमुळे त्यांच्या मैत्रीच्या नात्यात आता एक सुप्त, नाजूक आणि रेशमी वळण आले होते, ज्याची जाणीव दोघांनाही झाली नाही.

क्रमशः

भालचंद्र नरेंद्र देव

सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.

ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.

सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.

copyright: ©®
0
📱

ईरा App

आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने

आजच ईरा App इंस्टॉल करा →