भाग ४८: प्रेमाचा उलगडा
कौशिकच्या घरातून खुशीची हाकलपट्टी झाल्यानंतर वातावरणातील तो भयंकर ताण काहीसा ओसरला होता. अनयाचा ताप आता उतरला होता, पण तिच्या चेहऱ्यावर कालच्या घटनेचे सावट अजूनही हलकेच दिसत होते.
"अनु बाळा... थोडीशी खिचडी खाऊन घे ना," कौशिक प्रेमाने तिच्या तोंडाजवळ चमचा नेत म्हणाला.
पण अनयाने मान हलवून नकार दिला. तिने कौशिकचा हात धरला आणि तिच्या लहान डोळ्यांत एक वेगळीच आर्तता दिसली.
"बाबा... मला कामिनी मावशीकडे जायचंय," अनया अत्यंत काकुळतीने म्हणाली.
कौशिक आणि बाजूला बसलेला संकर्षण दोघांनीही एकमेकांकडे पाहिले.
"अनु, नको बाळा... तुझ्या अंगात अजून थोडा ताप आहे," कौशिक काळजीने म्हणाला,
"आपण संध्याकाळी जाऊया ना कामिनी मावशीकडे?"
"नाही बाबा! मला आत्ताच जायचंय." अनयाचा हट्ट वाढत चालला होता. तिचे डोळे पाण्याने भरून आले.
"मला कामिनी मावशीला भेटायचंय... प्लीज बाबा, मला घेऊन चला ना बेकरीत."
संकर्षणने कौशिकच्या खांद्यावर हात ठेवला.
"कौशिक, ने तिला. कालपासून त्या चिमुकल्या मनावर प्रचंड ताण आहे. तिला कामिनीला भेटू दे, तिचे मन हलके होईल."
कौशिकने अनयाला हलकेच कडेवर उचलले, तिची औषधाची बॅग घेतली आणि संकर्षणसोबत ते तिघे बेकरीच्या दिशेने निघाले.
दुपारची वेळ असल्याने बेकरीत ग्राहकांची ये-जा कमी प्रमाणात सुरू होती. कामिनी काउंटरवर बसून ग्राहकांना ऑर्डर्स देत होती, तर शाळा सुटल्यानंतर आलेला शार्दूल शेजारी बसून आपल्या वहीत काहीतरी लिहित होता. कामिनीचा चेहरा थकलेला दिसत होता. काल रात्रभर पावसात भिजल्यामुळे तिचा आवाजही घोगरा झाला होता, पण तिच्या मनात अजूनही अनयाचीच काळजी होती.
तशातच बेकरीच्या दारात कौशिकची गाडी येऊन थांबली.
कामिनीने नजर वर करून पाहिले. दारातून कौशिक, त्याच्या कडेवर अनया आणि मागे संकर्षण आत येत होते. अनयाला पाहताच कामिनीच्या चेहऱ्यावरचा थकवा पार निघून गेला. ती तात्काळ काउंटरवरून उठून पुढे आली.
"अनु!" कामिनीच्या मुखातून प्रेमाची हाक बाहेर पडली.
कौशिकने अनयाला खाली उतरवले. अनयाने एका क्षणाचाही उशीर केला नाही. ती धावत गेली आणि तिने कामिनीच्या पायांजवळ जाऊन तिला दोन्ही हातांनी घट्ट मिठी मारली.
"अनु... काय झाले बाळा?" कामिनी खाली बसली आणि तिने अनयाचा चेहरा हातात घेतला.
पण अनयाचा धीर पार सुटला होता. तिने कामिनीच्या गळ्यात दोन्ही हात टाकले आणि ती तिच्या खांद्यावर डोके टेकवून ढसाढसा रडू लागली.
"मावशी... मला माफ कर ना मावशी." अनया हुंदके देत बोलू लागली, तिचे शब्द अश्रूंत विरघळत होते.
"मी... मी तुझा तो छान डबा कचऱ्यात फेकून दिला... मी तुझ्याशी किती वाईट वागले... मी तुला किती वाईट-साईट बोलले मावशी, मला माफ कर ना."
बेकरीतील सर्व कामगार आणि ग्राहक क्षणभरासाठी स्तब्ध झाले. कामिनीचे डोळे अश्रूंनी भरून आले. तिचे काळीज पिळवटून निघाले.
"नाही बाळा... रडू नकोस माझी सोन्या," कामिनीने अनयाचे तोंड वर केले आणि तिचे अश्रू आपल्या पदराने पुसले.
"तुझी काहीच चूक नव्हती अनु... मला अजिबात राग आलेला नाही तुझा. तू तर माझी गोड मुलगी आहेस ना?"
"खुशीताई... खुशीताई मला घाबरवत होती मावशी," अनया उचक्या देत म्हणाली.
"ती म्हणाली की तू आल्यावर मला हॉस्टेलमध्ये पाठवून देशील... म्हणून मी घाबरले होते. पण तू तर खूप छान आहेस मावशी. तूच मला पावसात शोधायला आलीस ना?"
कामिनीने अनयाला हृदयाशी घट्ट कवटाळले. तिच्या डोळ्यांतून आनंदाचे आणि तृप्तीचे पाणी ओघळत होते. खुशीने उभे केलेले भिंतींचे साम्राज्य एका क्षणात पार ढासळून गेले होते.
अनयाने हळूच कामिनीच्या पकडीतून स्वतःला मोकळे केले. तिने कामिनीचा एक हात धरला आणि दुसऱ्या हाताने मागे उभ्या असलेल्या कौशिकचा हात धरला. तिने त्या दोघांचे हात एकत्र आणले आणि कौशिकच्या हातात कामिनीचा हात दिला.
"बाबा..." अनयाने कौशिककडे पाहिले आणि मग कामिनीकडे.
"कामिनी मावशी खूप छान आहे... तुम्ही दोघे लग्न करा ना. मग ती आपल्यासोबतच राहील ना?"
अनयाच्या त्या निष्पाप, निखळ शब्दांनी बेकरीत एक अद्भुत शांतता पसरली. कामिनीचा चेहरा लाजेने आणि संकोचाने लाल झाला. तिने मान खाली घातली, पण तिच्या ओठांवर एक सुंदर हास्य उमटले होते. कौशिकच्या डोळ्यांतही एक वेगळीच चमक आली. ज्या अडथळ्यामुळे त्यांचे नाते थांबले होते, तो अडथळा आता खुद्द अनयानेच दूर केला होता.
संकर्षणने कौशिकच्या पाठीवर थाप मारली.
"कौशिक... आता तर अनयानेच संमती दिलीये. आता कसला विचार करतोयस?"
कौशिकने कामिनीकडे पाहिले. दोघांच्या नजरा एका नाजूक, सुंदर बंधनात बांधल्या गेल्या.
"कामिनीजी..." कौशिक हळूच म्हणाला.
कामिनीने मंद हसून मान वर केली,
"कौशिकजी... अनयाने संमती दिली असली, तरी आपण घाई नको करायला."
"म्हणजे?" कौशिकने विचारले.
"अजून थोडे दिवस जाऊ देऊया," कामिनी अतिशय समंजसपणे म्हणाली.
"अनयाच्या मनातील भीती पूर्णपणे निघून जाऊ दे. तिला आणि मला एकमेकांना अधिक समजून घेऊ दे, आणि... सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, मला आधी शार्दूलशी देखील बोलायला हवे. शार्दूलसुद्धा आता मोठा होतोय, त्याची संमती आणि भावनाही तितक्याच महत्त्वाच्या आहेत."
कौशिकने कामिनीच्या या परिपक्व विचारांचा आदर केला.
"तुम्ही अगदी बरोबर बोलताय कामिनीजी. मी घाई करणार नाही. शार्दूलची संमती आणि अनयाचे पूर्ण स्थिरावणे... हे आधी होईल, मगच आपण पुढचा निर्णय घेऊ."
दुसरीकडे, संकर्षणचे घर आगीत होरपळत होते, ही आग एक ज्वालामुखी घेऊन येणार होती. संकर्षण बेकरीतून घरी परतला, तेव्हा हॉलमध्ये खुशी सोफ्यावर बसून होती. तिच्या अंगात अजूनही रागाचा भयंकर भडका उडत होता. तिचे डोळे सुजलेले आणि लालबुंद झाले होते.
संकर्षण गप्प चेहरा घेऊन आत आला. त्याने खुशीकडे पाहिले. त्याच्या चेहऱ्यावर बहिणीबद्दल दुःख कमी आणि तिच्या कृत्याबद्दल तिरस्कार जास्त होता.
"खुशी..." संकर्षण कडक स्वरात म्हणाला,
"तू जे काही केलेस, त्यानंतर तुला स्वतःचीच लाज वाटायला हवी."
संकर्षणचा हे शब्द ऐकताच खुशी सोफ्यावरून उठून उभी राहिली. तिचा ताबा पार सुटला होता.
"लाज?" खुशी किंचाळली. तिने समोर ठेवलेला काचेचा ग्लास रागाने जमिनीवर फेकून मारला. काचेचे तुकडे चहूबाजूला उडाले.
"मला कसली लाज वाटणार संकर्षण दादा? तू माझी मदत करायची सोडून त्या परक्या कौशिकची आणि त्या भिकारड्या कामिनीची बाजू घेतलीस. तू माझा भाऊ आहेस की वैरी?"
"तोंड सांभाळून बोल खुशी." संकर्षण कडाडला.
"तू एका निष्पाप लहान मुलीच्या जिवाशी खेळलीस. तिला रस्त्यावर आणून सोडलेस. कौशिकने तुला फक्त घरातून हाकलले, मी तर पोलिसांत तक्रार केली असती तुझ्याविरोधात."
"कर ना! घाल मला जेलमध्ये." खुशी संकर्षणाच्या अगदी जवळ आली. तिच्या डोळ्यांत एक, विकृत वेडेपणा दिसत होता. तिचे शब्द संकर्षणाला भाल्यासारखे बोचत होते.
"तुला काय वाटते, कौशिकने मला घराबाहेर काढले म्हणजे माझा खेळ संपला? नाही."
खुशीने संकर्षणाच्या छातीवर बोट दाखवून अत्यंत तीव्र स्वरात सांगितले,
"त्या कामिनीची ही हिंमत कशी झाली मला कौशिकच्या आयुष्यातून बाहेर काढायची? ऐकून ठेव संकर्षण दादा... कितीही झाले, अगदी जग इकडून तिकडे झाले, तरी कौशिकशी लग्न फक्त आणि फक्त मीच करणार. तू किंवा ती कामिनी... मला कोणीही अडवू शकणार नाही."
"तू वेडी झाली आहेस खुशी, कौशिक तुझे तोंडसुद्धा पाहू इच्छित नाही." संकर्षण रागाने म्हणाला.
"वेळ दाखवून देईल दादा," खुशी क्रूरपणे हसली, तिच्या डोळ्यांतून सूडाच्या ठिणग्या उडत होत्या.
"मी कामिनीच्या घराचा, तिच्या बेकरीचा असा विनाश करेन की ती कामिनी पुन्हा कधी कोणाच्या आयुष्यात यायचा विचारही करणार नाही. मी परत येईन... आणि कौशिकची बायको बनूनच त्या घरात पाऊल ठेवेन."
खुशी अत्यंत संतापाने आपल्या खोलीत निघून गेली आणि तिने दार जोरात लावून घेतले. संकर्षण हताशपणे सोफ्यावर बसला. त्याला स्पष्ट दिसत होते की खुशी आता अत्यंत धोकादायक वळणावर पोहोचली होती. कामिनी आणि कौशिकच्या प्रेमकथेला अनयाची संमती तर मिळाली होती, पण खुशीच्या या सूडाची काळी सावली त्यांच्या नव्या आयुष्यावर पडायला सुरुवात झाली होती.
क्रमशः
भालचंद नरेंद्र देव ©®
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.