भाग ४३: अन्नाचा अवमान
काल रात्रीपासून घरात एका भयंकर वादळाची सावली पसरली होती. अनयाने ज्या वेगाने स्वतःला त्या गाडीत बंद करून घेतले होते, त्यानंतर बेकरीतील प्रत्येक क्षणाचा ताण वाढत चालला होता. कौशिक सलग अर्धा तास दरवाजावर थाप मारत होता, तिची समजूत घालण्याचा प्रयत्न करत होता.
"अनु... बाळा, दार उघड ना! बघ बाबा काय बोलतोय ते ऐकून घे..." कौशिकचा आवाज काळजीने धडपडत होता. पण आतून फक्त तिच्या हुंदक्यांचा आणि रडण्याचाच आवाज येत होता.
कामिनी बाजूला उभी राहून रडत होती. तिचे काळीज पिळवटून निघत होते. ज्या मुलीला तिने पोटच्या लेकीसारखे मानायचे ठरवले होते, तीच मुलगी आज तिच्या नावाने घाबरून गेली होती.
"कौशिकजी... प्लिज," कामिनीने कौशिकचा हात धरला. तिच्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या.
"तिला त्रास देऊ नका. माझ्यामुळे... माझ्यामुळे अनयाच्या मनात हे एवढे भयंकर वादळ आलंय. आपण... आपण आपल्या लग्नाचा विचार सध्या पूर्णपणे थांबवायला हवा."
कौशिकने मान वळवून कामिनीकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांत वेदना दिसत होती.
"कामिनीजी, हे तुम्ही काय बोलताय? यात तुमची काय चूक आहे? तुम्ही तर तिच्यावर नेहमी प्रेमाचाच वर्षाव केलाय ना?"
"पण ती मला स्वीकारायला तयार नाहीये कौशिकजी," कामिनी ओठ थरथरत म्हणाली.
"मी एका लहान मुलीचे दुःखात असणे समजू शकते. तिच्या निष्पाप मनात माझी प्रतिमा एका चेटकीणीसारखी झालीये. मला माझे सुख मिळवण्याच्या नादात या लहान जिवाचे भविष्य आणि तिचे मानसिक आरोग्य उध्वस्त नाही करायचे. आपण हे लग्न नाही करू शकत."
"नाही कामिनीजी!" कौशिक ठामपणे म्हणाला.
"माझा अनयावर पूर्ण विश्वास आहे. ती अशी कधीच वागणारी मुलगी नाही. तिचे हे अचानक बदललेले वागणे मला खूप मोठ्या कोड्यात पाडतंय. तिच्या डोक्यात हे सावत्र आईचे आणि भीतीचे खूळ नक्की कोणीतरी भरवलंय. मला वेळ द्या, मी सगळं नीट करेन."
ती रात्र दोघांसाठीही प्रचंड अस्वस्थतेची गेली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी खुशी पुन्हा एकदा कौशिकच्या घरात हजर झाली. तिच्या चेहऱ्यावर चिंतेचा खोटा मुखवटा होता, पण आतून ती कालच्या घटनेवर अत्यंत खूश होती. अनया अजूनही एकदा घरात गेल्यावर तिच्या खोलीतून बाहेर आली नव्हती आणि कौशिकने तिच्यासाठी बनवलेला नाश्ताही तसाच टेबलावर पडून होता.
कौशिक हताशपणे सोफ्यावर बसला होता. खुशी त्याच्या शेजारी आली आणि अतिशय सहानुभूती दाखवत म्हणाली,
"सर... मी ऐकले काल काय घडले ते. खूप वाईट झाले."
कौशिकने दीर्घ श्वास घेतला,
"मला समजत नाहीये खुशी, अनु अशी का वागतेय."
"सर, जरा लहान मुलाच्या दृष्टिकोनातून विचार करा ना," खुशीने अत्यंत गोड भाषेत विष कालवायला सुरुवात केली.
"लहान मूल आहे ती. तिच्या आईची जागा अचानक दुसऱ्या स्त्रीला देताना तिला मानसिक त्रास होणारच ना? तुम्ही आणि कामिनी ताई तिच्यावर लग्नासाठी अशी बळजबरी करू नका सर. तिच्या चिमुकल्या मनाला वेळ हवाय. तुम्ही जितका आग्रह कराल, तितकी ती तुमच्यापासून आणि कामिनी ताईंपासून दूर जात राहील."
कौशिकला खुशीच्या बोलण्यात थोडे तथ्य वाटले. तो म्हणाला,
"हो... कदाचित तू बरोबर बोलतेयस. मला तिच्यावर दबाव आणायचा नाहीये."
"तुम्ही ऑफिसला जा सर, मी आहे इथे अनुजवळ," खुशीने आव आणला.
"मी तिची समजूत काढायचा प्रयत्न करते."
कौशिक तिच्यावर विश्वास ठेवून ऑफिसच्या कामासाठी आणि काही कागदपत्रांच्या पूर्ततेसाठी बाहेर पडला.
कौशिक बाहेर पडताच खुशीच्या चेहऱ्यावरचा दयाळूपणाचा मुखवटा गळून पडला. ती सावधपणे अनयाच्या खोलीकडे गेली. तिने हलकेच दार ढकलले. अनया पलंगावर एकटीच बसून बाहुलीला जवळ धरून रडत होती.
खुशी आत गेली आणि तिने दार लावून घेतले.
"अनु..."
अनयाने मान वर केली आणि खुशीला पाहताच ती धावत येऊन तिच्या गळ्यात पडली.
"खुशी दीदी! मला खूप भीती वाटतेय दीदी... बाबा कामिनी मावशीशी लग्न करणार आहेत."
खुशीने तिला जवळ घेतले, पण तिच्या पाठीवरून हात फिरवताना खुशीच्या डोळ्यांत एक भयानक क्रूरता होती. तिने अनयाचे अश्रू पुसण्याच्या बहाण्याने तिच्या कानात पुन्हा चिथावणी देण्यास सुरुवात केली.
"बघ अनु... काल रात्री मी तुला काय म्हटले होते?" खुशी अतिशय गंभीर आवाजात म्हणाली.
"सावत्र आई कशी बाहेरून गोड गोड बोलते आणि आतून कट करते, तेच घडतंय ना? कामिनी मावशीने तुझ्या बाबांना पूर्णपणे स्वतःच्या बाजूने वळवून घेतलंय. काल तुझ्यावर तुझे बाबा ओरडले ना? मला सांग, याआधी तुझे बाबा तुझ्यावर कधी असे ओरडले होते का?"
अनयाने रडत रडत नकारार्थी मान हलवली,
"नाही... बाबा कधीच नाही ओरडले."
"हे सगळे त्या कामिनी मावशीमुळेच झालंय." खुशीने अनयाच्या मनात भीतीचा दुसरा डोस टोचला.
"जर हे लग्न झाले ना अनु, तर तुझे बाबा तुझ्यावर जरासुद्धा प्रेम करणार नाहीत. ते फक्त कामिनी मावशी आणि तिच्या मुलावर शार्दूलवरच प्रेम करतील आणि तुला... तुला दूर कुठल्यातरी भयंकर बोर्डिंग स्कूलमध्ये पाठवून देतील."
'बोर्डिंग स्कूल' हा शब्द ऐकताच अनयाचे छोटेसे हृदय भीतीने थरथरले.
"नाही दीदी! मला बाबांना सोडून कुठेच नाही जायचे."
"मग तुला लढायला हवे अनु!" खुशीने तिला उकसवले.
"तुला तुझ्या बाबांना दाखवून द्यावे लागेल की तू कामिनी मावशीला आणि तिने दिलेल्या कोणत्याही गोष्टीला तू कधीच स्वीकारणार नाहीस जोपर्यंत तू कामिनी मावशीचा पूर्ण तिरस्कार करत नाहीस, तोपर्यंत तुझे बाबा हे लग्न थांबवणार नाहीत."
चिमुकल्या अनयाच्या निष्पाप बुद्धीला खुशीचा हा धोकादायक डाव समजला नाही. तिच्या मनात कामिनीबद्दल द्वेषाची भयंकर ठिणगी पडली होती.
आज काही कारणास्तव शाळा दुपारी होती. दुपारी शाळेची वेळ झाली होती. कामिनीने अत्यंत प्रेमाने अनया आणि शार्दूल दोघांसाठीही त्यांची आवडती बटाट्याची भाजी आणि मऊ पुऱ्यांचा डबा बनवून दिला होता. तिला वाटत होते की अन्नाच्या माध्यमातून तरी अनयाचा राग थोडा शांत होईल.
अनया पहिल्यांदा दुसऱ्या बाकावर जाऊन बसली. ती शार्दुल बरोबर बोलायला देखील आली नाही. वर्गात प्रत्येक जण दोघांमध्ये काहीतरी बिघडले आहे हे समजून गेले. अगदी वर्गातील महाजन बाई देखील त्याच्यातला दुरावा का आहे हे जाणण्याचा प्रयत्न करत होत्या, पण दोघांपैकी कोणीच काही बोलले नाही. शार्दुल मधली सुट्टी होईपर्यंत एकटाच बसला होता. शाळेत मधल्या सुट्टीत सर्व मुले जेवायला बसली. शार्दूलने अनयाला हाक मारली,
"अनु! चल, आईने मस्त डबा दिलाय, आपण एकत्र खाऊया."
पण अनयाच्या डोळ्यांसमोर खुशीचे ते शब्द घुमत होते. 'कामिनी मावशीने दिलेल्या कोणत्याही गोष्टीला स्वीकारू नकोस'
अनयाने त्याच्याकडून डबा घेतला , पण तिने डबा उघडलाही नाही. ती शांतपणे तिथेच बसून राहिली.
शाळा सुटल्यावर नेहमीप्रमाणे कौशिक मुलांना आणण्यासाठी शाळेच्या गेटवर आला होता. अनया गाडीत बसली. कौशिकचे लक्ष तिच्या हातातील तशाच बंद असलेल्या डब्याकडे गेले.
"अनु बाळा... तू आज डबा नाही खाल्लास?" कौशिकने अतिशय प्रेमाने विचारले.
अनयाने कौशिककडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांत राग आणि हट्ट स्पष्ट दिसत होता. तिने डब्याची पिशवी हातात घेतली.
"मला या कामिनी मावशीचा डबा नकोय." अनया मोठ्याने कडाडली.
आणि सर्वांच्या समक्ष, कौशिक काही समजण्याच्या आत, अनया गाडीतून खाली उतरली. तिने कामिनीने अत्यंत प्रेमाने आणि कष्टाने बनवलेला तो डबा उघडला आणि त्यातले सर्व अन्नपदार्थ बाजूला असलेल्या कचऱ्याच्या डब्यात उपडे करून फेकून दिले.
अन्नाचा तो भयंकर अवमान पाहून कौशिक जागीच हादरला. त्याच्या तोंडून शब्द फुटेनासा झाला.
"अनु! हे काय केलेस तू?"
"मला तिचे काहीच नकोय." अनया जोरात ओरडली आणि गाडीत जाऊन तोंड फिरवून बसली.
कौशिक कचऱ्याच्या डब्यात सांडलेल्या त्या अन्नाकडे आणि कामिनीच्या मेहनतीकडे पाहत स्तब्ध उभा राहिला. अनयाचे हे वर्तन आता साध्या हट्टाच्या पलीकडे गेले होते. तिच्या मनात कामिनीबद्दल भरले गेलेले हे विष कामिनी आणि कौशिकच्या नात्याला पूर्णपणे उध्वस्त करायला निघाले होते.
क्रमशः
भालचंद्र नरेंद्र देव ©®
अगर कथा आवडली तर दोन शब्दांचा तरी अभिप्राय किंवा ईमोजी जरूर द्यावा. स्टिकर देता आला तर अती उत्तम.पुढचा भाग वाचण्यासाठी मला नक्की फॉलो करा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.