भाग ३: डी-मार्टची यात्रा
शुक्रवारचा दिवस उजाडला आणि त्यासोबतच आठवड्याचा थकवा घेऊन वीकेंडची चाहूल लागली. नव्या शहरातल्या या पहिल्याच आठवड्याने कौशिक आणि अनया दोघांनाही चांगलेच दमवले होते. कौशिकला ऑफिसमध्ये नव्या जबाबदाऱ्या समजून घेण्यात वेळ गेला, तर अनयाला नव्या शाळेच्या वातावरणाशी जुळवून घ्यायला लागले. सुदैवाने, कौशिकच्या कंपनीत शनिवार आणि रविवार अशी दोन दिवस सुट्टी असायची आणि अनयाच्या शाळेलाही वीकेंडला सुटी होती. त्यामुळे दोघांनीही या शनिवार-रविवारचा प्लॅन आधीच आखून ठेवला होता.
शनिवारी सकाळी नेहमीप्रमाणे साडेपाचचा गजर वाजला नाही, कारण कौशिकने तो बंद करून ठेवला होता. आठवडाभराच्या धावपळीनंतर आज त्यालाही थोडी निवांत झोप हवी होती. पण तरीही, साडेसात वाजता कौशिकला जाग आलीच. एक गृहिणी आणि नोकरदार पुरुष अशा दोन्ही भूमिका एकाच वेळी निभावताना शरीराला एक वेगळीच सवय लागते. तो अंथरुणातून उठला, त्याने स्वतःसाठी कडक चहा बनवला आणि हॉलमध्ये येऊन बसला. घरात अजूनही काही ठिकाणी सामान विखुरलेले होते, कपड्यांच्या घड्या करायच्या होत्या आणि सगळ्यात महत्त्वाचे म्हणजे घरात किराणा सामानाचा खडखडाट होता.
कौशिकने बेडरूममध्ये डोकावून पाहिले, अनया अजूनही हाताची उशी करून गाढ झोपली होती. तिच्या चेहऱ्यावर शनिवारी सकाळी मिळणाऱ्या सुट्टीचा आनंद स्पष्ट दिसत होता. कौशिकने हसून तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि म्हणाला,
"अनू... उठ बाळा. बघ किती वाजलेत. आज खूप कामे आहेत आपल्याला."
अनयाने डोळ्यांवर पांघरूण ओढून घेतले,
"बाबा, प्लीज... आज शाळा नाहीये ना. आज मला उशिरापर्यंत झोपू द्या."
कौशिकने तिचे पांघरूण बाजूला केले,
"अहो राणीसाहेब, नऊ वाजायला आलेत. आज आपल्याला पुढच्या संपूर्ण आठवड्याची, किंबहुना महिन्याची खरेदी करायला जायचे आहे. घरात दूध, बिस्किट्स, भाजी काहीच नाहीये. लवकर आवरले तरच डी-मार्टमध्ये गर्दी होण्याच्या आत पोहोचता येईल. चला, पटापट आवरा पाहू."
"डी-मार्ट?" डी-मार्टचे नाव ऐकताच अनयाचे डोळे एकदम उघडले. लहान मुलांना मॉल किंवा मोठ्या दुकानांमध्ये फिरायला खूप आवडते, अनयाही त्याला अपवाद नव्हती. ती लगेच अंथरुणातून उठली आणि बाथरूमच्या दिशेने धावली,
"मी पंधरा मिनिटांत तयार होते बाबा."
कौशिक स्वयंपाकघराच्या ओट्यापाशी आला आणि त्याने हातामध्ये एक कागद आणि पेन घेतले. एखाद्या कसलेल्या कुटुंबवत्सल गृहिणीप्रमाणे किंवा जबाबदार कुटुंबप्रमुखाप्रमाणे तो घरातल्या एका एका डब्याची पाहणी करू लागला.
"साखर... दोन किलो लागेल. चहाची पावडर, गव्हाचे पीठ, तांदूळ, डाळी..." तो पुटपुटत यादी बनवत होता. "हो, आणि अनयासाठी मॅगी, चॉकोस, आणि वॉशिंग पावडर." बघता बघता ती यादी एका लांबलचक कागदाएवढी मोठी झाली. कौशिकने ती यादी खिशात टाकली, पाकीट घेतले आणि दोघेही घराबाहेर पडले.
सकाळी साडेदहाच्या सुमारास कौशिक आणि अनया अंधेरीच्या डी-मार्टमध्ये पोहोचले. शनिवार असल्यामुळे तिथे आधीच बरीच गर्दी झाली होती. कौशिकने एक मोठी ट्रॉली घेतली आणि तो एका एका सेक्शनमध्ये जाऊन यादीप्रमाणे सामान काढू लागला. अनया मात्र ट्रॉलीच्या पुढे पुढे धावत होती. तिला तिथे दिसणारी प्रत्येक रंगीबेरंगी गोष्ट हवी होती.
"बाबा! हे बघ, किती छान स्ट्रॉबेरी फ्लेवरचे ड्रिंक आहे, घेऊया का?" अनयाने एक बाटली उचलून विचारले.
कौशिकने यादीकडे पाहिले, "नाही अनू, घरात आधीच ज्यूसची एक बॉटल आहे. नको ती गोष्ट उगाच घ्यायची नाही."
"बरं... मग हे नवीन प्रकारचे बटाट्याचे वेफर्स? हे मी टीव्हीत पाहिलेत," तिने दुसरा पुडा पुढे केला.
"अनू, ते आरोग्यासाठी चांगले नसतात, त्यात पामतेल असते. आपण साधी चिप्स घेतली आहेत ना?" कौशिकने नकार दिला.
असे करत करत अनयाने चार-पाच गोष्टी दाखवल्या आणि कौशिकने प्रत्येक गोष्टीला "नाही, नको, नंतर घेऊ" असे म्हणून नकार दिला. शेवटी अनयाचा चेहरा एकदम हिरमुसला झाला. तिने तिचे दोन्ही हात छातीवर बांधले, तोंड फुगवले आणि ती एका बाजूला उभी राहिली. तिने ट्रॉलीच्या सोबत चालणेच बंद केले.
कौशिकने मागे वळून पाहिले. आपली लाडकी मुलगी नाराज झालेली पाहून त्याच्या काळजात कसे तरी झाले. सुप्रिया गेल्यानंतर तो अनयाच्या डोळ्यात कधीच पाणी किंवा नाराजी पाहू शकत नव्हता. तो ट्रॉली बाजूला ठेवून तिच्याजवळ गेला आणि तिच्या समोर वाकला.
"काय झाले माझी आई? रागवलीस बाबावर?" कौशिकने लाडाने विचारले.
"हो! तुम्ही खूप वाईट आहात. प्रत्येक गोष्टीला नाही म्हणता. मुंबईत आल्यापासून मला काहीच घेतलेले नाही," अनयाने रडकुंडीला येऊन तक्रार केली.
कौशिक हसला आणि त्याने तिच्या दोन्ही गालांना हलकेच ओढले,
"अरेरे! माझ्या सोन्याचा चेहरा किती लहान झालाय. बरे ठीक आहे, तुला काय काय हवे होते? ते स्ट्रॉबेरी ड्रिंक, वेफर्स आणि ते दुसरे काय होते... ते सगळे उचल आणि टाक ट्रॉलीत! बस? आता तरी हसशील?"
अनयाचा हिरमुसला चेहरा एका सेकंदात गायब झाला आणि तिच्या चेहऱ्यावर हसू उमलले,
"थँक्यू बाबा! आय लव्ह यू!" ती धावत गेली आणि तिने त्या वस्तू ट्रॉलीत आणून टाकल्या. कौशिक तिच्या बाललीलांकडे पाहून फक्त मान हलवून हसत राहिला. एका बापासाठी मुलीच्या आनंदापेक्षा दुसरे काहीच मोठे नसते.
सामान घेऊन, बिलिंग करून दोघेही डी-मार्टच्या बाहेर आले तेव्हा दुपारचे साडेबारा वाजले होते. सामान गाडीच्या डिकीत ठेवताना कौशिकची चांगलीच दमछाक झाली होती.
"बाबा, खूप भूक लागलीये आणि मला ना... पेस्ट्री खायची आहे. प्लीज, आज शनिवार आहे ना, मला पेस्ट्री खायचा हट्ट पूर्ण करा ना," अनयाने कौशिकचा हात ओढत विचारले.
कौशिकने घड्याळाकडे पाहिले. घरी जाऊन स्वयंपाक करायला वेळ लागणारच होता, त्यामुळे त्याने विचार केला की हिचा हट्ट पूर्ण करावा.
"ठीक आहे, इथे जवळच एखादे चांगले कॅफे शोधूया," कौशिक म्हणाला आणि त्याने गाडी पुढे काढली. थोडे पुढे गेल्यावर रस्त्याच्या कोपऱ्यावर एका शांत आणि सुंदर ठिकाणी एक देखणी बेकरी दिसली. बेकरीबाहेर सुरेख अक्षरात लिहिले होते.
'द बेक हाऊस'
बाहेर छान रोपे लावलेली होती आणि काचेच्या खिडक्यांमधून आतली सुंदर पण साधी सजावट दिसत होती.
कौशिकने गाडी पार्क केली आणि ते दोघेही आत गेले. आतमध्ये वॅनिला आणि बेक केलेल्या केक्सचा अतिशय गोड, सुगंधी वास दरवळत होता. आतली शांतता आणि रचना मनाला प्रसन्न करणारी होती. अनया थेट केकच्या डिस्प्ले काउंटरपाशी गेली.
तेवढ्यात काउंटरच्या मागच्या बाजूच्या केबिनमधून एक स्त्री बाहेर आली. तिने पांढरा ॲप्रन घातला होता आणि तिचे केस व्यवस्थित बांधलेले होते. तिने वर पाहिले आणि ती जागीच थांबली. ती दुसरी तिसरी कोणी नसून कामिनी होती. आणि कामिनीनेही जेव्हा समोर कौशिक आणि अनयाला पाहिले, तेव्हा तिलाही मोठा सुखद धक्का बसला. त्या मुसळधार पावसाच्या गडबडीनंतर ते आज अशा वातावरणात अचानक भेटतील, असे दोघांनाही वाटले नव्हते.
"अरे! अनया? आणि सर तुम्ही?" कामिनीच्या चेहऱ्यावर एक सुंदर आणि आश्चर्याचा भाव आला.
"कामिनी आंटी! ही तुमची बेकरी आहे? वा! किती सुंदर आहे ही," अनया आनंदाने ओरडली.
"हो बेटा, ही माझीच बेकरी आहे. स्वागत आहे तुमचे," कामिनीने हसून स्वागत केले. ती काउंटरच्या बाहेर आली आणि अनयाच्या समोर बसली. "आज मॅडम खरेदीला निघाल्या वाटते? काय खायला आवडेल तुला?"
"मला ना... त्या दिवशी शार्दूलने दिलेली ती मॅंगो पेस्ट्री खूप आवडली होती. तशीच पेस्ट्री मिळेल का?" अनयाने विचारले.
"नक्कीच! तुझ्यासाठी खास फ्रेश मॅंगो पेस्ट्री," कामिनीने आपल्या स्टाफला सांगून एका प्लेटमध्ये सुंदर पेस्ट्री सजवून आणली आणि अनयाला दिली. अनया तिथेच एका बाजूला असलेल्या टेबलवर बसून अत्यंत आवडीने ती पेस्ट्री खाऊ लागली.
कौशिक काउंटरपाशी उभा होता. कामिनी पुन्हा काउंटरच्या आत गेली. तेवढ्यात बेकरीत दोन-तीन ग्राहक आले. कौशिक तिथेच उभा राहून कामिनीचे तिच्या ग्राहकांशी असलेले वागणे न्याहाळत होता. कामिनी प्रत्येक ग्राहकाशी अत्यंत नम्रपणे, चेहऱ्यावर हसू ठेवून बोलत होती. कोणाला कोणता फ्लेवर हवाय, कोणाची काय आवड आहे, हे ती अगदी अचूक ओळखत होती. तिच्या व्यावसायिक कौशल्यात एक वेगळाच आत्मविश्वास आणि प्रगल्भता जाणवत होती. काल पावसात घाबरलेली आणि धसमुसळेपणाने रागावणारी ती स्त्री आज एका यशस्वी बिझनेसवुमनच्या रूपात समोर उभी होती, हे पाहून कौशिकच्या मनात तिच्याबद्दल आदर वाढला.
ग्राहक गेल्यानंतर कामिनीने कौशिककडे पाहिले,
"सर, तुम्ही उभे का आहात? प्लीज बसा ना. आणि आय एम रिअली सॉरी, त्या दिवशीच्या प्रकारानंतर मला खूप वाईट वाटत होते."
"अहो, त्याबद्दल आता अजिबात बोलू नका. मी कालच सांगितले ना, मी सगळे समजून चुकलो आहे," कौशिक हसून म्हणाला.
"थँक्यू. सर, आमच्या बेकरीची स्पेशल फिल्टर कॉफी खूप प्रसिद्ध आहे. तुम्ही घेणार का? प्लीज नाही म्हणू नका, मला माझ्या चुकीची भरपाई करायची आहे," कामिनीने अतिशय आदराने विचारले.
कौशिकने तिची विनंती मान्य केली, "ठीक आहे, तुम्ही इतक्या प्रेमाने सांगताय तर नक्कीच."
कामिनीने स्वतः दोन कप कॉफी तयार केली. ती काउंटरवरून बाहेर आली आणि कौशिक बसलेल्या टेबलवर आली. तिने कॉफीचे कप ठेवले आणि ती समोरच्या खुर्चीवर बसली.
"शार्दूल कुठे आहे? दिसला नाही आज," कौशिकने कॉफीचा घोट घेत विचारले.
"तो घरीच आहे, आज सुट्टीचा दिवस म्हणून आराम करण्यासाठी तो घरी थांबलाय," कामिनीने सांगितले.
"अनया नवीन शाळेत रुळली का?"
"हो, काल तर ती खूप खुश होती. खरे तर शार्दूलने तिला ती पेस्ट्री दिली ना, त्यानंतर तिची शाळा खूप छान गेली. दोघांची मैत्री झालीये," कौशिक म्हणाला.
"हो, शार्दूलही घरी येऊन अनयाबद्दलच सांगत होता. दोघेही एकाच वयाचे आहेत ना, त्यामुळे त्यांची गट्टी लवकर जमली. तिसरीत आल्यामुळे आता अभ्यासाचा ताणही वाढेल. या मुंबई शहरात तिला अभ्यासाची सवय करून देणे थोडे कठीण जातेय का?" कामिनीने काळजीने विचारले.
"हो, थोडे होतंय. नवीन अभ्यासक्रम आहे. ऑफिस सांभाळून तिचा अभ्यास घेणे मला कधी कधी कठीण होते. पण मी प्रयत्न करतोय," कौशिकने मोकळेपणाने सांगितले.
गप्पा मारता मारता, मुलांच्या अभ्यासावरून त्यांचा विषय त्यांच्या वैयक्तिक आयुष्याकडे वळाला. औपचारिक गप्पा मारताना दोघांनाही हळूहळू कळून आले की, ते दोघेही आपापल्या आयुष्यात सिंगल पेरेंट म्हणून किती मोठा संघर्ष करत आहेत. कौशिकने सुप्रियाच्या जाण्याने आलेले एकटेपण आणि अनयाला आई-बाप दोघांचे प्रेम देण्याची त्याची कसरत सांगितली; तर कामिनीने घटस्फोटानंतर समाजात एकट्याने उभे राहताना, स्वतःचा व्यवसाय सांभाळताना आणि शार्दूलला बापाची उणीव भासू न देता वाढवताना येणाऱ्या अडचणींविषयी थोडेसे सांगितले. दोघांच्याही मनात एकमेकांबद्दल एक सुप्त सहानुभूती आणि आदर निर्माण झाला, कारण दोघांचेही दुःख आणि संघर्ष सारखेच होते.
"खरंच सर, तुमच्यासारखा समजूतदार बाप मिळणे अनयाचे भाग्य आहे," कामिनी मनापासून म्हणाली.
कौशिकने घड्याळ पाहिले, खूप वेळ झाला होता. तो उठला आणि त्याने खिशातून पैसे काढले. "पैसे किती झाले मॅडम?"
कामिनीने हात जोडले, "अजिबात नाही सर. आज तुम्ही माझ्याकडे पाहुणे म्हणून आला आहात. पैशांचा विषय काढू नका."
कौशिकने आग्रह केला नाही, तो हसला. निघताना त्याने कामिनीकडे पाहिले आणि अत्यंत प्रामाणिकपणे म्हणाला, "खूप धन्यवाद कामिनीजी. तुमची कॉफी आणि स्वभाव... दोन्ही खूप छान आहेत."
कौशिकच्या या अनपेक्षित आणि थेट कौतुकाने कामिनीच्या मनात कुठेतरी एक अनामिक भावना दाटून आली. गेल्या चार वर्षांत तिच्या स्वभावाचे आणि कामाचे असे कौतुक कोणा पुरुषाने केले नव्हते. तिच्या चेहऱ्यावर आणि गालावर बऱ्याच दिवसांनी एक खूप हलके, सुंदर आणि समाधानाचे हसू उमलले.
कौशिक आणि अनया बेकरीबाहेर पडले, पण जाता जाता त्या दोघांच्या मनात एकमेकांबद्दलच्या आदराची आणि ओळखीची एक नवीन पालवी फुटली होती.
क्रमशः
भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©®
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने