भाग ३८: संशयाची ठिणगी
काल रात्री कौशिकने व्यक्त केलेल्या प्रेमाचे शब्द कामिनीच्या कानात अजूनही ताजे होते. सकाळी उठल्यापासून तिच्या मनात आनंदाची एक वेगळीच लहर उमटत होती, पण त्या आनंदाच्या मागे भूतकाळातील जखमांची गडद सावलीही उभी होती. महेशने दिलेल्या वेदना, सिगरेटचे चटके आणि समाजाचे टोमणे आठवून कामिनी आतून हादरून जायची.
'मी एका मुलाची आई आहे... एक परित्यक्ता आहे... कौशिकजींसारख्या आदर्श माणसाच्या आयुष्यात मी येणे खरोखरच योग्य ठरेल का?' हा प्रश्न तिच्या मनात पुन्हा पुन्हा उभा राहत होता. याच भीतीमुळे आणि संकोचामुळे सकाळी बेकरीत कौशिकचा फोन ती उचलत नव्हती, त्याच्याशी थेट बोलणे तिला कठीण जात होते.
दुपारचे बारा वाजायला आले होते. पार्ल्यातील त्या पार्ले टिळक शाळेचा परिसर लहान मुलांच्या कलकलाटाने आणि पालकांच्या गर्दीने फुलून गेला होता. नेहमीप्रमाणे कौशिक अनयाला शाळेतून घरी नेण्यासाठी तिथे आला होता. योगायोगाने, कामिनीसुद्धा शार्दूलची शाळा सुटणार म्हणून त्याला घेण्यासाठी तिथेच पोहोचली होती.
शाळेच्या गेटबाहेर असलेल्या मोठ्या गुलमोहराच्या झाडाखाली दोघे उभे होते. कामिनीने आपल्या साडीचा पदर हाताने घट्ट धरून ठेवला होता. तिची नजर सतत खाली जमिनीकडे होती.
कौशिकने तिच्या चेहऱ्यावरचे ते भाव टिपले. तो दोन पावले जवळ आला आणि मऊ, संथ आवाजात म्हणाला,
"कामिनीजी... सकाळपासून मी बघतोय, तुम्ही माझ्यापासून दूर जाण्याचा प्रयत्न करत आहात. काल रात्री मी जे काही बोललो, त्याने तुमचे मन दुखावले नाही ना?"
कामिनीने झटकन मान वर केली. तिच्या डोळ्यांत कसलाही राग नव्हता, फक्त एक संकोच होता.
"नाही... नाही कौशिकजी! अजिबात नाही. दुखावणे दूरच, पण..."
"पण भूतकाळ तुमच्या समोर उभा राहतोय, बरोबर ना?" कौशिकने अत्यंत परिपक्वतेने तिच्या मनातला विचार ओळखला. तो हसला आणि पुढे म्हणाला,
"कामिनीजी, मी तुम्हाला कोणताही निर्णय घेण्यासाठी घाई करणार नाही. तुम्ही जितका वेळ हवा तितका घ्या. मी तुमच्या उत्तराची वर्षानुवर्षे वाट पाहायला तयार आहे. मला फक्त तुमच्या साथीची गरज आहे, माझ्या अनयाला पुन्हा आईची माया मिळवून द्यायची आहे, तुमच्यावर कोणताही हक्क गाजवायचा नाहीये."
कौशिकचे हे शब्द ऐकून कामिनीच्या छातीवरचा खूप मोठा साचलेला भार उतरल्यासारखा झाला. तिने डोळ्यांत दाटलेले अश्रू आवरत कौशिककडे पाहिले. त्या दोन क्षणांत, शब्द न बोलताही दोघांच्या नजरांनी एकमेकांना खूप मोठा दिलासा दिला होता. दोघांमधील आदराची आणि प्रेमाची ही देवाणघेवाण इतकी सुंदर होती की आसपासच्या गर्दीचा त्यांना विसर पडला होता.
पण त्याच वेळी, थोड्या अंतरावर उभी असलेली एक व्यक्ती हे सगळे दृश्य आपल्या तीक्ष्ण नजरेने टिपत होती. ती होती खुशी, संकर्षणची बहीण आणि त्याची सहाय्यक सुद्धा.
खुशी कौशिकला इम्प्रेस करण्याची एकही संधी सोडत नव्हती. कौशिक शाळेजवळ येणार हे तिला आधीच ठाऊक असल्यामुळे ती तिथे आधीच येऊन ताटकळत उभी होती. कौशिकला तिच्या येण्याचा संशय येऊ नये म्हणून ती घाईघाईने पुढे आली आणि गालावर एक भंपक हसू आणत म्हणाली,
"अरे वाह! कौशिक सर... कामिनी ताई! तुम्ही दोघे इथे एकत्र?"
कौशिकने तिच्याकडे पाहिले, "खुशी? तू इथे कशी, या वेळेत?"
खुशीने आपल्या पर्सची स्ट्रॅप सावरत एक खोटी थाप मारली,
"अरे काय सांगू कौशिक सर... इथे जवळच माझ्या एका क्लायंटची केस होती, त्यांच्याशी मीटिंग संपली. मग मला अचानक आठवले की अनयाची शाळा सुटायची वेळ झालीये. मला तिला भेटावेसे वाटले, म्हणून मी सरळ इथेच आले."
"अरे वा, छान केले, नाहीतरी तिला तू खूप आवडतेस, तुझी संगीताची शिकवणी तिला खूप आनंद देते." कौशिक साधेपणाने तिचे कौतुक करत म्हणाला.
पण खुशीचे पूर्ण लक्ष कौशिक आणि कामिनीच्या चेहऱ्यावरील हावभावांवर होते. कामिनीच्या गालावर उमटलेली ती हलकीशी लाली, तिच्या डोळ्यांतील चमक आणि कौशिकच्या नजरेत कामिनीबद्दल दिसणारे प्रेम ... हे सगळे पाहून खुशीच्या मनात संशयाची भलीमोठी पाल चुकचुकली. कालपर्यंत एकमेकांशी औपचारिक बोलणारे हे दोघे आज अचानक इतके जवळ कसे आले? त्यांच्यातील बदललेली ही नजर खुशीला अजिबात सहन होत नव्हती.
खुशीने लगेच स्वतःकडे लक्ष वेधण्यासाठी चाल खेळली. ती मुद्दाम कौशिकच्या अगदी जवळ जाऊन उभी राहिली,
"कौशिक सर, आज उकाडा खूप आहे ना? आपण गाडीतून जाऊया का सगळे? मी अनयासाठी तिची आवडती चॉकलेट्ससुद्धा आणली आहेत, ती या उन्हामुळे वितळतील."
पण कौशिकचे लक्ष खुशीच्या या नखऱ्यांकडे नव्हतेच. शाळेची घंटा वाजली आणि मुलांची गर्दी बाहेर आली. शार्दूल आणि अनया हसत-हसत बाहेर आले. कौशिकने लगेच पुढे होऊन शार्दूलची बॅग स्वतःच्या खांद्यावर घेतली आणि अनयाचा हात धरला.
"चला शार्दूल, चला अनया... आज आपण बेकरीत जाऊन मस्त केक खाऊया," कौशिक पूर्णपणे मुलांमध्ये आणि कामिनीला सावरण्यात रमून गेला.
खुशी बाजूला पडल्यासारखी झाली. तिच्या मनातील ईर्ष्या आणि राग वाढत होता. कौशिक आणि मुलांच्या पुढे निघून गेल्यावर खुशी हळूच मागे चालणाऱ्या कामिनीच्या शेजारी आली.
"कामिनी ताई..." खुशीने अत्यंत गोड, पण कपटी आवाजात विचारणा केली,
"काय ग, आज खूप खूश दिसतेयस? आणि कौशिक सरसुद्धा जरा वेगळेच वागतात आज. काय भानगड आहे? काही विशेष घडलंय का काल रात्री?"
कामिनी स्वभावाने अतिशय भोळी आणि प्रामाणिक होती. खुशी ही संकर्षणची बहीण आहे आणि आपल्या घरातीलच एक सदस्य आहे, या विश्वासाने तिच्या मनात कसलाही कपटभाव आला नाही.
कामिनीने लाजत मान खाली घातली आणि मंद आवाजात म्हणाली,
"खुशी... सांगायला संकोच वाटतोय, पण... काल रात्री बाल हक्क आयोगाची माणसे गेल्यानंतर, कौशिकजींनी त्यांची माझ्यावर असलेल्या प्रेमाची कबुली दिली. त्यांनी... त्यांनी मला थेट लग्नाचीच मागणी घातली ग."
हे शब्द ऐकताच खुशीच्या पायाखालची जमीनच सरकली. तिच्या अंगाचा तिळपापड झाला. ज्या माणसाला ती स्वतःच्या स्वप्नात मिठीत पाहत होती, तो माणूस या एका परित्यक्त आणि मुलाची आई असलेल्या कामिनीच्या प्रेमात पडला होता? तिचा राग अनावर होत होता, पण तिने स्वतःच्या चेहऱ्यावरचा संताप खूप युक्तीने लपवला.
"अरे वाह! कामिनी ताई, हे तर खूपच छान झाले," खुशीने खोटे हसू चेहऱ्यावर आणत वर-वर कामिनीचे अभिनंदन केले.
"लवकरच शार्दुलला पुन्हा बाबांची माया मिळणार, किती छान. मग कधी करणार आहात तुम्ही लग्न."
"नाही ख़ुशी मी अजून त्यांना होकार दिलेला नाही, मला असे वाटते, माझ्यासारखी घटस्फोटित बाई त्यांच्या आयुष्यात गेली तर त्याच्यावर लोक हसणार नाहीत ना." कामिनीने मनातले तिला सांगितले.
"अग नाही गं, असे काही होणार नाही, तू फक्त एकदा विचार करूनच उत्तर दे. नाहीतर पुन्हा एकदा आगीतून फुफाट्यात पडल्यासारखे व्हायचे, तसे कौशिक सर महेश सारखे नाहीत, पण लग्न झाल्यावर पुरुषाचे खरे प्रेम कळून येते ते शरीरावर होते की मनावर" खुशीने मुद्दाम कामिनीच्या मनात संशयाची काडी पेटवून दिली.
पण आतून मात्र तिचे मन सूडाच्या अग्नीत जळू लागले होते. 'कौशिक सर फक्त माझे आहेत! या साध्या, गरीब घटस्फोटित कामिनीची एवढी हिंमत की ती कौशिक सरांच्या आयुष्यात येईल?' तिचा विचार मी कसा बदलते हे आता तिलाच कळणार नाही.' खुशी दात ओठ खात स्वतःशीच पुटपुटली.
गाडीमध्ये मुद्दाम मी बेकरीत येते म्हणून ती पुढे कौशिकच्या बाजूला जाऊन बसली आणि कामिनीला अनया आणि शार्दूलबरोबर मागे बसावे लागले.
शाळेपासून बेकरीपर्यंतच्या रस्त्यात खुशीचे डोके वेगाने चालू लागले होते. आता कामिनीला सरळ मार्गाने मागे हटवणे शक्य नव्हते. त्यामुळे लवकरात लवकर असा काही बनाव रचायचा, असा काही घाणेरडा डाव खेळायचा ज्यामुळे कामिनी ही कौशिकच्या नजरेतून पूर्णपणे उतरेल आणि कौशिक स्वतः तिचा द्वेष करू लागेल, असा भयंकर विचार खुशीच्या विकृत डोक्यात शिजू लागला होता.
कामिनी आनंदाच्या आणि प्रेमाच्या आशेवर स्वार होती, पण तिच्या अगदी जवळ असलेली खुशी आता तिच्या पाठीत खंजीर उपसण्यासाठी तयार झाली होती.
क्रमशः
भालचंद्र नरेंद्र देव ©®
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजाव
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.