तिला जाणवले की माहेरच्या प्रेमाच्या नावाखाली ती नकळत भावाच्या सुखी संसारात विष कालवत होती आणि किरणचा स्वाभिमान दुखावत होती. पश्चात्तापाने तिचे डोळे पाणावले.
पुढे..
भाग 4
स्वतःची चूक उमगल्यानंतर अंबिकाच्या मनातील कटुता पूर्णपणे वितळून गेली होती. तिने मनाशी एक पक्का निश्चय केला.
दुसऱ्या दिवशी सकाळीच तिने सुरेख स्वयंपाक केला आणि स्वतः फोन करून सागर, किरण, आई आणि बाबा यांना आपल्या घरी दुपारच्या जेवणासाठी आग्रहाचे आमंत्रण दिले.
सुरुवातीला किरण आणि सागर थोडे साशंक होते, पण आई-वडिलांच्या सांगण्यावरून ते सर्वजण सुरेश आणि अंबिकाच्या घरी गेले.
घरात पाऊल ठेवताच अंबिकाने सर्वांचे अत्यंत आनंदाने आणि मनापासून आदराने स्वागत केले. तिने किरणचे औक्षण केले आणि सर्वांसमोर हात जोडून किरणजवळ आली.
डोळ्यात पश्चात्तापाचे अश्रू आणून अंबिका म्हणाली, "वहिनी, मला मनापासून माफ करा. मी माहेरच्या हक्काच्या नावाखाली तुमचा स्वाभिमान आणि तुमच्या संसाराची शांतता भंग करत होते.
सुरेशने काल मला आरसा दाखवला आणि मला माझी चूक समजली. या घराची जशी मी मालकीण आहे, तशीच त्या घराची जबाबदारी आणि हक्क तुमचा आहे.
मी मोठ्या बहिणीच्या नात्याने तुमच्या आनंदात सहभागी व्हायला हवं होतं, पण मी सतत त्रुटी शोधत राहिले. मला माफ करशील ना वहिनी?"
अंबिकाचे हे प्रामाणिक बोलणे ऐकून किरणचे डोळेही भरून आले. तिने तात्काळ पुढे होऊन अंबिकाचे हात हातात घेतले आणि अतिशय समजुतीने म्हणाली,
अंबिका ताई, नका असं बोलू. तुम्हाला दुखवण्याचा किंवा अपमानित करण्याचा माझा काडीमात्र हेतू नव्हता. पण नात्यात प्रत्येकाची एक जागा आणि आदर असावा, एवढीच माझी भावना होती.
तुम्ही आमच्या मोठ्या बहीण आहात. हे माहेर तुमचं होतं, आजही आहे आणि उद्याही राहील. तुम्ही जेव्हा वाटेल तेव्हा हक्काने आणि आनंदाने घरी या. माहेरची दारं तुमच्यासाठी सदैव उघडी आहेत."
किरणचे हे प्रेमळ शब्द ऐकून सासू लक्ष्मीबाई आणि सासरे देवप्रसाद यांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू तरळले. सागर आणि सुरेशच्या चेहऱ्यावरही समाधानाचे हसू उमटले.
त्या दिवशी सर्वांनी एकत्र बसून हसत-खेळत जेवणाचा आनंद घेतला. घरामध्ये पुन्हा एकदा आनंदाचे आणि प्रेमाचे वातावरण निर्माण झाले.
माहेर आणि सासरच्या नात्यात योग्य मर्यादा आणि परस्परांबद्दल आदर असला, की नात्यांचा गोडवा आयुष्यभर टिकून राहतो,