त्या फटीतून दिसणारा काळा डोळा हळूहळू हलला.
तो सरळ आण्णाकडं पाहत होता.
तळघरात अचानक कुजका वास आणखी तीव्र झाला.
सुनंदा घाबरून मागं सरकली.
“आण्णा… ते मंजुलिका नाय…”
लोखंडी दार पुन्हा हादरलं.
धाड!
भेग आणखी मोठी झाली.
फटीतून काळा धूर बाहेर येऊ लागला.
आणि त्या धुरात विचित्र चेहरे दिसू लागले.
रडणारे.
ओरडणारे.
वाकडे तोंड.
रिकामे डोळे.
आण्णाचं हृदय जोरात धडधडू लागलं.
रखवालदाराने काठी उचलली.
“मागं व्हा!”
त्याचा आवाज घुमताच दारावरच्या चिन्हांतून लाल प्रकाश बाहेर पडला.
क्षणभरासाठी दार शांत झालं.
पण आतून मंद हसू ऐकू आलं.
“हाहाहाहा…”
ते हसू ऐकताच मंजुलिकाचा आवाज पुन्हा आला.
“आण्णा… मला वाचवा…”
आण्णा गोंधळला.
“ती आत आसा?”
रखवालदाराने मान हलवली.
“तिचा आत्मा कैद आसा… पण ती एकटी नाय.”
अचानक भिंतीवरची सावली हलली.
त्या सावलीतून हळूहळू एक चेहरा तयार झाला.
जळालेला.
डोळे नसलेला.
तोच चेहरा जो आण्णाने वरच्या खोलीत पाहिला होता.
सुनंदा किंचाळली.
“तीच बाई!”
ती सावली हळूहळू दाराजवळ गेली.
आणि खरखरीत आवाजात म्हणाली
“दार उघडा…”
“दार उघडा…”
रखवालदार रागानं गर्जला.
“मागं हो!”
त्याने काठी जमिनीवर आपटली.
धाड!
क्षणात तळघरभर तेजस्वी प्रकाश पसरला.
त्या सावलीनं भीषण किंकाळी फोडली.
पण पुढच्याच क्षणी…
पण पुढच्याच क्षणी…
दाराच्या आतून कुणीतरी जोरात धक्का दिला.
धाडकन!
लोखंडी दार अर्धं उघडलं.
थंड वाऱ्याचा भयानक झोत बाहेर आला.
आण्णा आणि सुनंदा मागं फेकले गेले.
कंदील विझला.
कंदील विझला.
पुन्हा अंधार.
आणि त्या अंधारात…
कुणाच्यातरी पावलांचा आवाज.
हळूहळू.
हळूहळू.
ओढत चालल्यासारखा.
टक…
टक…
टक…
सुनंदा रडत कुजबुजली, “देवा… ते बाहेर येतंय…”
आण्णा थरथरत उभा राहिला.
दाराच्या फटीतून आता एक हात बाहेर आला होता.
पूर्ण काळा.
लांब नखं.
जळालेली त्वचा.
तो हात जमिनीवर आपटत बाहेर सरकत होता.
मग दुसरा हात.
आणि हळूहळू…
एक आकृती दारातून बाहेर येऊ लागली.
ती मंजुलिका नव्हती.
ती खूप उंच होती.
तिचं शरीर जळालेलं.
तोंड पूर्ण फाटलेलं.
आणि डोक्यावर विचित्र मुकुट.
रखवालदार मागं सरकला.
आणि डोक्यावर विचित्र मुकुट.
रखवालदार मागं सरकला.
पहिल्यांदाच त्याच्या चेहऱ्यावर भीती दिसत होती.
तो कुजबुजला
“महाशक्ती…”
“महाशक्ती…”
आण्णा दचकला.
“ही कोण?”
“ही कोण?”
त्या जळालेल्या आकृतीनं हळूहळू मान वर केली.
तिच्या डोळ्यांत आग पेटलेली होती.
आणि ती थंड आवाजात म्हणाली
“ज्यांना तुम्ही कैद केलं… त्यांचा राग.”
आणि ती थंड आवाजात म्हणाली
“ज्यांना तुम्ही कैद केलं… त्यांचा राग.”
क्षणात तळघराच्या सगळ्या भिंतींवर भेगा पडू लागल्या.
वरून माती कोसळू लागली.
सुनंदा ओरडली, “आपण मरू!”
पण त्या आकृतीची नजर आता फक्त आण्णावर होती.
ती हळूहळू त्याच्याकडं चालू लागली.
आण्णा मागं सरकत होता.
पण अचानक…
त्याच्या मागं कुणीतरी उभं राहिलं.
त्याने घाबरून मागं पाहिलं.
मंजुलिका.
पण यावेळी तिचे डोळे पूर्ण काळे झाले होते.
ती हळूच कुजबुजली
“आता उशीर झाला…”
“आता उशीर झाला…”
क्रमशः…
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने