किडनॅप
पात्र परिचय
मंगेश कथेचा नायक
कावेरी नायिका
विभावरी कावेरीची मैत्रीण आणि रूम मेट
विश्वासराव कावेरीचे वडील
मालतीबाई कावेरीची आई.
निशांत मंगेशचा मित्र.
धनशेखर असिस्टंट पोलिस कमिश्नर
वेळेकर पोलिस सब इंस्पेक्टर
साळुंके सोमनाथ आणि सानप पोलिस कॉनस्टेबल
खबरी १,२,३ आणि गुंजन पोलिसांचे खबरी.
अरुथिला कावेरीची विभाच्या आधीची मैत्रीण आणि रूम मेट
प्राची कावेरीची मुंबईची मैत्रीण
वंदना प्राचीची रजत सहकारी बँकेतली मैत्रीण
ज्योति कावेरीची मोठी बहीण.
गणेशन ज्योतीचा नवरा.
प्रभात कावेरीच्या शेजारच्या फ्लॅट मधे राहणारा मुलगा.
टोळी सदस्य रवी, अन्वर, कासिम, नारायण सिंग बिच्छू, पप्पू
ईश्वर आणि सुशीला.
हंसराज रविचा शेठ
शिंदे, चव्हाण पोलिस इंस्पेक्टर.
वाजीद, पिल्लई आणि निशांतचे गुन्हेगारी जगातले मित्र.
सावळा रमेश
चंदू, थॉमस निशांतचा मित्र सुभाष चे मित्र.
मोनिशा थॉमसची मैत्रीण.
अंसारी किडनॅपर
रेहाना अंसारीची बायको.
अप्पाजी पोलिस इंस्पेक्टर हुबळी
पारेख वापीचे पोलिस इंस्पेक्टर.
पांचाल वापीचे पोलिस हेड कॉंस्टेबल.
गुंडेचा बडोद्याचे पोलिस इंस्पेक्टर.
भावेश कावेरीला ज्या गाडीतून पळवलं त्याचा ड्रायव्हर.
रुपचंद कावेरीला पळवून लग्न करणारा बदमाश
विल्सन आणि पिटर रुपचंदचे साथीदार.
लीयान्का विल्सनची बायको.
अंतोन विल्सनचा माणूस.
विनय भावनगरचा कारखानदार.
सुभाष विनयचा ड्रायव्हर.
धनंजय राव विनयचे वडील.
सुभद्राबाई विनयची आई.
उज्ज्वल विनयचा भाऊ.
भरूचा भावनगरचे पोलिस इंस्पेक्टर.
गायकवाड भावनगरचे पोलिस इंस्पेक्टर. भरूचांच्या जागेवर.
सरोश कॉँस्टेबल अंधेरी पोलिस स्टेशन.
पूर्ववृत्त
निशांतला कळलं की कावेरी भावनगरलाच आहे. तिच्या घरी जाऊन निशांतने तिची ओळख सांगितली. वेळेकर आणि धनशेखर विल्सन ची चौकशी करत होते. मध्येच निशांतचा फोन आला. त्याच्याशी बोलल्यावर त्यांना कळलं की कावेरीचा पत्ता लागला आहे. निशांतने जे सांगितलं त्यांच्याशी विल्सनने जी माहिती दिली, ती जुळत होती.
आता वाचा पुढे.
भाग ८१
भाग ८० वरुन पुढे वाचा......
“आता सध्या रुपचंद कुठे आहे?” – वेळेकर
“आमचा प्लॅन पूर्ण फसला, २५ लाख रुपयांची चोट बसली. तो खूप अस्वस्थ झाला होता. म्हणाला कुठे तरी एक महिना युरोप अमेरिकेमध्ये मधे फिरून येतो. आता नेमका कुठे गेला आहे ते माहीत नाही.” – विल्सन.
“केंव्हा गेला बाहेर?” – वेळेकर.
“मे महिन्यात गेला साहेब. जातांना त्याचा फोन आला होता, म्हणाला, मी बोर्डिंग पास घेऊन बसलो आहे. मी विचारलं की कुठे चालला आहेस? तर म्हणाला की आल्यावर सांगेन.” – विल्सन.
“कुठल्या एयरपोर्ट वरुन बोलत होता? – वेळेकर.
“माहीत नाही साहेब, विचारलं नाही.” -विल्सन.
विल्सन सोमनाथही इथेच आहे. खरं सांग. रुपचंद तुझा बॉस आहे, मग तुला तर माहितीच हवं.” – वेळेकर.
“साहेब, जे माहीत होतं ते तर सर्व सांगितलं. जे माहीत नाही ते कसं सांगू? तो बॉस आहे, माझी माहिती त्याला असते. त्यांची मला कशी असणार आहे?” – विल्सन.
“साळुंके, विल्सनच्या सध्याच्या फोनचे कॉल रेकॉर्डस घेऊन या.” – वेळेकर
कॉल रेकॉर्डस आल्यावर वेळेकरांनी ते विल्सन समोर ठेवले.
“यात बघून सांग केंव्हा फोन आला होता ते?’ – वेळेकर.
विल्सन ने ३० एप्रिल च्या तारखेला रुपचंद चा फोन आला होता त्यावर बोट ठेवलं.
“साळुंके, लोकेशन बघा. कोणचं एयरपोर्ट आहे ते बघा.” – वेळेकर.
“अंतोन कोण आहे?” – वेळेकर.
“मित्र होता माझा, परदेशात गेला आहे. तुम्हाला सांगितलं आहे साहेब मी.” – विल्सन.
“कुठे पाठवलं त्याला?” – वेळेकर.
“मी का कुठे पाठवेन साहेब त्याला? माझा आणि त्याचा कित्येक महिन्यात काहीच संपर्क झाला नाहीये.” – विल्सन.
“वेळेकर, एक काम करा, गोव्याला सावंत साहेबांना फोन करून सांगा. की विल्सन सहकार्य करत नाहीये, तेंव्हा त्याच्या बायकोला बोलवा आणि चौकशी करा.” – धनशेखर.
विल्सन हादरला. त्यांच्या बायकोला बरीच माहिती होती, तिला जर या लोकांनी बोलावलं तर ती फार काळ टिकाव धरू शकणार नाही. मग तिला पण मुंबईला आणतील. आपणच बोलावं तिला त्रास व्हायला नको. असा विचार करून म्हणाला,
“साहेब मी सांगतो. तिला बिचारीला का त्रास देता? ती इनोसंट आहे. कृपया करून तिला यात ओढू नका.” - विल्सन.
“तू किती सहकार्य करतोस त्यावर अवलंबून आहे. अंतोन कुठे आहे? आणि भावेश चा खून का केला?” – वेळेकर.
“साहेब, भावेशला बरीच माहिती झाली होती. आमच्या गाडीने कोणाला तरी उडवलं होतं. पोलिस आज ना उद्या त्याच्या पर्यन्त पोचलेच असते. तो साधा माणूस होता साहेब, त्याने सगळं उघड केलं असतं. मग आमच्या पर्यन्त पोचायला फार वेळ लागला नसता, म्हणून त्याला संपवला.” – विल्सन.
“अंतोन ने त्याचा कांटा काढला?” – वेळेकर.
“हो साहेब.” – वेळेकर.
“अंतोनचा फोन नंबर दे” – वेळेकर.
कॉल लॉग शीट वर अंतोनच्या नंबर वर विल्सनने बोट ठेवलं.
“साळुंके याचं पण लोकेशन काढा. फोन करू नका.” – वेळेकर.
धनशेखर आणि वेळेकर केबिन मधे आले.
“निशांतचा अजून फोन आला नाही. तो कावेरीला भेटायला जाणार होता, त्याचं काय झालं?” - धनशेखर.
“ते संध्याकाळी जाणार होते. त्या विनय साहेबांना दुपारी वेळ नव्हता. आता भेट झाली असेल. थोडावेळ वाट पाहू नाहीतर आपण करू.” – वेळेकर.
अर्ध्या तासाने निशांतचा फोन आलाच.
“बोल निशांत” वेळेकर म्हणाले, आणि त्यांनी फोन स्पीकर वर टाकला.
“ आम्ही कावेरीच्या घरी गेलो होतो, १०० टक्के कावेरीच आहे. पण तिची स्मृति पूर्ण गेली आहे. डॉक्टर म्हणताहेत की कदाचित हळू हळू तिची स्मृति परत येऊ शकते. पण किती टक्के ते सांगता येत नाही. मी तिला सगळ्यांचे फोटो दाखवले. चेहऱ्यावर आठवणींची कुठलीही चिन्ह दिसली नाहीत.” – निशांत.
“अरे, असं असेल तर कठीणच आहे. आम्ही आत्ता तिच्या आई बाबांना भेटायला जाणार आहोत. त्यांना काय सांगू?” – वेळेकर.
“साहेब, आत्ता तरी आपण वास्तव बदलू शकत नाही. जे असेल ते स्पष्ट सांगावच लागणार आहे. कावेरीचा पत्ता लागला हे कळल्यावर ते स्वस्थ बसणार नाहीत. लगेच भावनगरला जायला निघतील. आणि मला असं वाटतं की त्यांच्या बरोबर कोणीतरी असणं आवश्यक आहे. त्यांची मन:स्थिती कशी असेल हे सांगता येत नाही. वयस्कर लोकं आहेत. हळवे झाले असतील.” – निशांत.
“आम्ही असा विचार करतो आहोत की ज्योतीला आत्ताच फोन करून बोलावून घ्यावं. ज्योती त्यांच्याबरोबर असली तर ती सांभाळून घेईल.” – धनशेखर.
“एकदम बरोबर साहेब. ती उद्याच्या उद्या फ्लाइटने मुंबईला येऊ शकेल. मी मंगेश आणि विभाशी आज बोललो. ते पण उद्या येतील असं वाटतं आहे.” – निशांत.
“ठीक आहे मग आता आम्ही आधी ज्योतीशी बोलतो आणि तिचा प्रस्ताव काय आहे हे बघून मगच कावेरीच्या आईबाबांना भेटतो.” – धनशेखर.
“साहेब, तिथे असतांना एक गोष्ट माझ्या लक्षात आली. अर्थात हा अंदाजच आहे. ती सर्वच मंडळी कावेरीच्या प्रेमात पडली आहेत. इतक्या थोडक्या वेळात कावेरीने त्यांना आपलसं केलेलं दिसतंय. कदाचित विनय आणि तीचं लग्न लावून देतील.” – निशांत.
“अरे, एकदम लग्ना पर्यंत पोचलास? असं काय पाहीलंस तू? – धनशेखर.
“त्यांची बॉडी लॅंगवेज तेच सांगत होती. वरतून मी सगळ्यांचे फोटो दाखवल्यावर विनयच्या आईने विचारलं की सर्वांचे फोटो दाखवलेस, पण तिच्या नवऱ्याचा नाही दाखवला. मग मी सांगितलं की तिचं लग्नच झालं नाहीये. तर त्या एकदम खुशीत आल्या. त्यांचा चेहराच सांगत होता. आणि भावना लपवण्यासाठी पटकन उठल्याच, चहा करते म्हणून आत गेल्या.” – निशांत.
“निशांत तुझी पण कमाल आहे. पण बरंच झालं. त्यांचं लग्न झालं तर मंगेश आणि विभाचा प्रश्न सुटला. तो प्रेमाचा त्रिकोण फार वादळ आणतो संसारात. अशी बरीच वादळं पाहीली आहेत आम्ही.” – वेळेकर. बोलणं संपलं होतं वेळेकरांनी फोन बंद केला.
“वेळेकर लावा ज्योतीला फोन.” – धनशेखर.
“हॅलो, ज्योती मॅडम, मी वेळेकर बोलतो आहे. अंधेरी पोलिस स्टेशन.” – वेळेकर.
“बोला साहेब.” – ज्योती.
“कावेरीचा पत्ता लागला आहे. ती भावनगरला आहे. काळजी करू नका. एका सुसंस्कृत घरात आहे ती. प्रॉब्लेम हा आहे की तिची स्मृति पूर्ण पणे गेली आहे. ती कोणालाच ओळखत नाहीये.” – वेळेकर.
“अरे बापरे, तिची स्मृति कशी गेली? काय झालं आहे? तिच्यावर अत्याचारांचा अतिरेक झाला आहे का?” – ज्योती
“नाही असं काही झालेलं नाहीये. ती त्या लोकांच्या हातून निसटली आणि पळता पळता एका कारशी धडकली. खूप रक्तस्त्राव झाला होता. तीन महीने कोमात होती. आता मेमरी वगळता सर्व ठीक आहे.” – वेळेकर.
“आईग! कठीणच आहे. आईबाबांना कळवलं का? त्यांची काय अवस्था आहे?” – ज्योती
“त्यांना अजून कळवलं नाहीये. ते लगेच भावनगरला जायचं म्हणतील. पण आम्हाला त्यांचं वय बघता कोणी तरी त्यांच्या बरोबर असणं आवश्यक वाटतं, म्हणून तुम्हाला आधी फोन केला.” - वेळेकर.
हे बोलणं चालू असतांनाच गणेशनने सकाळची फ्लाइट बूक करून टाकली. त्याने ते ज्योतीला दाखवलं. ज्योतीने त्यांच्याकडे पाहिलं तिच्या डोळ्यात पाणी आलं. गणेशनने तिच्या डोळ्यातलं पाणी पुसलं आणि फोन कडे अंगुलीनिर्देश केला. ज्योतीने स्वत:ला सावरलं.
“साहेब, तुमचं म्हणण अगदी बरोबर आहे. उद्या सकाळच्या फ्लाइटची तिकीटं आत्ताच बोलता बोलता गणेशनने बूक केली आहेत. आम्ही साधारण सकाळी दहा, साडे दहा पर्यन्त घरी पोचतो. मला असं वाटतं की तुम्ही आज जायच्या ऐवजी उद्या आलात तर बरं होईल. आम्ही असल्यामुळे त्यांना धक्का बसणार नाही याची काळजी घेऊ. आणि उद्याच भावनगर साठी निघू. तिथे कोणाला भेटायचं? पत्ता मला पाठवा.”– ज्योती
“तिथे निशांत आहे. निशांत म्हणजे मंगेशचा मित्र. प्रायवेट डिटेक्टिव आहे. त्यानेच कावेरीला शोधून काढलं. त्याचा फोन नंबर तुम्हाला पाठवतो. त्याला तिथल्या हॉटेलचं बूकिंग पण करायला सांगतो. त्यांच्याशी एकदा बोलून घ्या.” – वेळेकर.
“तुम्ही येणार का भावनगरला?” – ज्योती.
“हो आम्ही जाणार आहोत. उद्या आधी सकाळी तुमच्या घरी येऊ. आणि दुपारची जी कोणची फ्लाइट असेल, त्याने भावनगरला जाऊ.” – धनशेखर.
“एक बरं झालं. मंगेश आणि विभाचा साखरपुडा झाला आहे. कावेरीची स्मृति गेली असल्याने त्यांच्या संसारात काही प्रॉब्लेम येणार नाहीत.” – ज्योती
****
साळुंके आत आले. त्यांच्या हातात कॉल रेकॉर्डस होते.
“काय साळुंके, लागला का पत्ता?’ – वेळेकर.
“हो साहेब. रुपचंद त्या दिवशी अहमदाबाद एयरपोर्ट वर होता. आणि अंतोन ची लोकेशन मंगलोर दाखवते आहे.” – साळुंके.
“वेळेकर भावनगरहुन येतांना आपण अहमदाबाद एयरपोर्ट वर जाऊ आणि तो कोणच्या विमानात बसला ते शोधून काढू. आणि साळुंके विल्सन ला बोलवा.” – धनशेखर.
विल्सन आला. जरा घाबरलाच होता.
“अंतोनचा फोटो दे.” – धनशेखर.
“साहेब मोबाइल मधे आहे.” – विल्सन.
“साळुंके यांचा मोबाइल आणा” – धनशेखर.
विल्सनने त्यांच्या मोबाइल मधून अंतोन चा फोटो काढला.
“साळुंके तो फोटो तुमच्या मोबाइल वर घ्या. आणि मंगलोर पोलिसांना कॉनटॅक्ट करा. हा माणूस आपल्या ताब्यात आलाच पाहिजे. मॅटर अर्जंट आहे हे सांगा.” – धनशेखर.
क्रमश:........
दिलीप भिडे पुणे
मो :9284623729
dilipbhide@yahoo.com
पात्र परिचय
मंगेश कथेचा नायक
कावेरी नायिका
विभावरी कावेरीची मैत्रीण आणि रूम मेट
विश्वासराव कावेरीचे वडील
मालतीबाई कावेरीची आई.
निशांत मंगेशचा मित्र.
धनशेखर असिस्टंट पोलिस कमिश्नर
वेळेकर पोलिस सब इंस्पेक्टर
साळुंके सोमनाथ आणि सानप पोलिस कॉनस्टेबल
खबरी १,२,३ आणि गुंजन पोलिसांचे खबरी.
अरुथिला कावेरीची विभाच्या आधीची मैत्रीण आणि रूम मेट
प्राची कावेरीची मुंबईची मैत्रीण
वंदना प्राचीची रजत सहकारी बँकेतली मैत्रीण
ज्योति कावेरीची मोठी बहीण.
गणेशन ज्योतीचा नवरा.
प्रभात कावेरीच्या शेजारच्या फ्लॅट मधे राहणारा मुलगा.
टोळी सदस्य रवी, अन्वर, कासिम, नारायण सिंग बिच्छू, पप्पू
ईश्वर आणि सुशीला.
हंसराज रविचा शेठ
शिंदे, चव्हाण पोलिस इंस्पेक्टर.
वाजीद, पिल्लई आणि निशांतचे गुन्हेगारी जगातले मित्र.
सावळा रमेश
चंदू, थॉमस निशांतचा मित्र सुभाष चे मित्र.
मोनिशा थॉमसची मैत्रीण.
अंसारी किडनॅपर
रेहाना अंसारीची बायको.
अप्पाजी पोलिस इंस्पेक्टर हुबळी
पारेख वापीचे पोलिस इंस्पेक्टर.
पांचाल वापीचे पोलिस हेड कॉंस्टेबल.
गुंडेचा बडोद्याचे पोलिस इंस्पेक्टर.
भावेश कावेरीला ज्या गाडीतून पळवलं त्याचा ड्रायव्हर.
रुपचंद कावेरीला पळवून लग्न करणारा बदमाश
विल्सन आणि पिटर रुपचंदचे साथीदार.
लीयान्का विल्सनची बायको.
अंतोन विल्सनचा माणूस.
विनय भावनगरचा कारखानदार.
सुभाष विनयचा ड्रायव्हर.
धनंजय राव विनयचे वडील.
सुभद्राबाई विनयची आई.
उज्ज्वल विनयचा भाऊ.
भरूचा भावनगरचे पोलिस इंस्पेक्टर.
गायकवाड भावनगरचे पोलिस इंस्पेक्टर. भरूचांच्या जागेवर.
सरोश कॉँस्टेबल अंधेरी पोलिस स्टेशन.
पूर्ववृत्त
निशांतला कळलं की कावेरी भावनगरलाच आहे. तिच्या घरी जाऊन निशांतने तिची ओळख सांगितली. वेळेकर आणि धनशेखर विल्सन ची चौकशी करत होते. मध्येच निशांतचा फोन आला. त्याच्याशी बोलल्यावर त्यांना कळलं की कावेरीचा पत्ता लागला आहे. निशांतने जे सांगितलं त्यांच्याशी विल्सनने जी माहिती दिली, ती जुळत होती.
आता वाचा पुढे.
भाग ८१
भाग ८० वरुन पुढे वाचा......
“आता सध्या रुपचंद कुठे आहे?” – वेळेकर
“आमचा प्लॅन पूर्ण फसला, २५ लाख रुपयांची चोट बसली. तो खूप अस्वस्थ झाला होता. म्हणाला कुठे तरी एक महिना युरोप अमेरिकेमध्ये मधे फिरून येतो. आता नेमका कुठे गेला आहे ते माहीत नाही.” – विल्सन.
“केंव्हा गेला बाहेर?” – वेळेकर.
“मे महिन्यात गेला साहेब. जातांना त्याचा फोन आला होता, म्हणाला, मी बोर्डिंग पास घेऊन बसलो आहे. मी विचारलं की कुठे चालला आहेस? तर म्हणाला की आल्यावर सांगेन.” – विल्सन.
“कुठल्या एयरपोर्ट वरुन बोलत होता? – वेळेकर.
“माहीत नाही साहेब, विचारलं नाही.” -विल्सन.
विल्सन सोमनाथही इथेच आहे. खरं सांग. रुपचंद तुझा बॉस आहे, मग तुला तर माहितीच हवं.” – वेळेकर.
“साहेब, जे माहीत होतं ते तर सर्व सांगितलं. जे माहीत नाही ते कसं सांगू? तो बॉस आहे, माझी माहिती त्याला असते. त्यांची मला कशी असणार आहे?” – विल्सन.
“साळुंके, विल्सनच्या सध्याच्या फोनचे कॉल रेकॉर्डस घेऊन या.” – वेळेकर
कॉल रेकॉर्डस आल्यावर वेळेकरांनी ते विल्सन समोर ठेवले.
“यात बघून सांग केंव्हा फोन आला होता ते?’ – वेळेकर.
विल्सन ने ३० एप्रिल च्या तारखेला रुपचंद चा फोन आला होता त्यावर बोट ठेवलं.
“साळुंके, लोकेशन बघा. कोणचं एयरपोर्ट आहे ते बघा.” – वेळेकर.
“अंतोन कोण आहे?” – वेळेकर.
“मित्र होता माझा, परदेशात गेला आहे. तुम्हाला सांगितलं आहे साहेब मी.” – विल्सन.
“कुठे पाठवलं त्याला?” – वेळेकर.
“मी का कुठे पाठवेन साहेब त्याला? माझा आणि त्याचा कित्येक महिन्यात काहीच संपर्क झाला नाहीये.” – विल्सन.
“वेळेकर, एक काम करा, गोव्याला सावंत साहेबांना फोन करून सांगा. की विल्सन सहकार्य करत नाहीये, तेंव्हा त्याच्या बायकोला बोलवा आणि चौकशी करा.” – धनशेखर.
विल्सन हादरला. त्यांच्या बायकोला बरीच माहिती होती, तिला जर या लोकांनी बोलावलं तर ती फार काळ टिकाव धरू शकणार नाही. मग तिला पण मुंबईला आणतील. आपणच बोलावं तिला त्रास व्हायला नको. असा विचार करून म्हणाला,
“साहेब मी सांगतो. तिला बिचारीला का त्रास देता? ती इनोसंट आहे. कृपया करून तिला यात ओढू नका.” - विल्सन.
“तू किती सहकार्य करतोस त्यावर अवलंबून आहे. अंतोन कुठे आहे? आणि भावेश चा खून का केला?” – वेळेकर.
“साहेब, भावेशला बरीच माहिती झाली होती. आमच्या गाडीने कोणाला तरी उडवलं होतं. पोलिस आज ना उद्या त्याच्या पर्यन्त पोचलेच असते. तो साधा माणूस होता साहेब, त्याने सगळं उघड केलं असतं. मग आमच्या पर्यन्त पोचायला फार वेळ लागला नसता, म्हणून त्याला संपवला.” – विल्सन.
“अंतोन ने त्याचा कांटा काढला?” – वेळेकर.
“हो साहेब.” – वेळेकर.
“अंतोनचा फोन नंबर दे” – वेळेकर.
कॉल लॉग शीट वर अंतोनच्या नंबर वर विल्सनने बोट ठेवलं.
“साळुंके याचं पण लोकेशन काढा. फोन करू नका.” – वेळेकर.
धनशेखर आणि वेळेकर केबिन मधे आले.
“निशांतचा अजून फोन आला नाही. तो कावेरीला भेटायला जाणार होता, त्याचं काय झालं?” - धनशेखर.
“ते संध्याकाळी जाणार होते. त्या विनय साहेबांना दुपारी वेळ नव्हता. आता भेट झाली असेल. थोडावेळ वाट पाहू नाहीतर आपण करू.” – वेळेकर.
अर्ध्या तासाने निशांतचा फोन आलाच.
“बोल निशांत” वेळेकर म्हणाले, आणि त्यांनी फोन स्पीकर वर टाकला.
“ आम्ही कावेरीच्या घरी गेलो होतो, १०० टक्के कावेरीच आहे. पण तिची स्मृति पूर्ण गेली आहे. डॉक्टर म्हणताहेत की कदाचित हळू हळू तिची स्मृति परत येऊ शकते. पण किती टक्के ते सांगता येत नाही. मी तिला सगळ्यांचे फोटो दाखवले. चेहऱ्यावर आठवणींची कुठलीही चिन्ह दिसली नाहीत.” – निशांत.
“अरे, असं असेल तर कठीणच आहे. आम्ही आत्ता तिच्या आई बाबांना भेटायला जाणार आहोत. त्यांना काय सांगू?” – वेळेकर.
“साहेब, आत्ता तरी आपण वास्तव बदलू शकत नाही. जे असेल ते स्पष्ट सांगावच लागणार आहे. कावेरीचा पत्ता लागला हे कळल्यावर ते स्वस्थ बसणार नाहीत. लगेच भावनगरला जायला निघतील. आणि मला असं वाटतं की त्यांच्या बरोबर कोणीतरी असणं आवश्यक आहे. त्यांची मन:स्थिती कशी असेल हे सांगता येत नाही. वयस्कर लोकं आहेत. हळवे झाले असतील.” – निशांत.
“आम्ही असा विचार करतो आहोत की ज्योतीला आत्ताच फोन करून बोलावून घ्यावं. ज्योती त्यांच्याबरोबर असली तर ती सांभाळून घेईल.” – धनशेखर.
“एकदम बरोबर साहेब. ती उद्याच्या उद्या फ्लाइटने मुंबईला येऊ शकेल. मी मंगेश आणि विभाशी आज बोललो. ते पण उद्या येतील असं वाटतं आहे.” – निशांत.
“ठीक आहे मग आता आम्ही आधी ज्योतीशी बोलतो आणि तिचा प्रस्ताव काय आहे हे बघून मगच कावेरीच्या आईबाबांना भेटतो.” – धनशेखर.
“साहेब, तिथे असतांना एक गोष्ट माझ्या लक्षात आली. अर्थात हा अंदाजच आहे. ती सर्वच मंडळी कावेरीच्या प्रेमात पडली आहेत. इतक्या थोडक्या वेळात कावेरीने त्यांना आपलसं केलेलं दिसतंय. कदाचित विनय आणि तीचं लग्न लावून देतील.” – निशांत.
“अरे, एकदम लग्ना पर्यंत पोचलास? असं काय पाहीलंस तू? – धनशेखर.
“त्यांची बॉडी लॅंगवेज तेच सांगत होती. वरतून मी सगळ्यांचे फोटो दाखवल्यावर विनयच्या आईने विचारलं की सर्वांचे फोटो दाखवलेस, पण तिच्या नवऱ्याचा नाही दाखवला. मग मी सांगितलं की तिचं लग्नच झालं नाहीये. तर त्या एकदम खुशीत आल्या. त्यांचा चेहराच सांगत होता. आणि भावना लपवण्यासाठी पटकन उठल्याच, चहा करते म्हणून आत गेल्या.” – निशांत.
“निशांत तुझी पण कमाल आहे. पण बरंच झालं. त्यांचं लग्न झालं तर मंगेश आणि विभाचा प्रश्न सुटला. तो प्रेमाचा त्रिकोण फार वादळ आणतो संसारात. अशी बरीच वादळं पाहीली आहेत आम्ही.” – वेळेकर. बोलणं संपलं होतं वेळेकरांनी फोन बंद केला.
“वेळेकर लावा ज्योतीला फोन.” – धनशेखर.
“हॅलो, ज्योती मॅडम, मी वेळेकर बोलतो आहे. अंधेरी पोलिस स्टेशन.” – वेळेकर.
“बोला साहेब.” – ज्योती.
“कावेरीचा पत्ता लागला आहे. ती भावनगरला आहे. काळजी करू नका. एका सुसंस्कृत घरात आहे ती. प्रॉब्लेम हा आहे की तिची स्मृति पूर्ण पणे गेली आहे. ती कोणालाच ओळखत नाहीये.” – वेळेकर.
“अरे बापरे, तिची स्मृति कशी गेली? काय झालं आहे? तिच्यावर अत्याचारांचा अतिरेक झाला आहे का?” – ज्योती
“नाही असं काही झालेलं नाहीये. ती त्या लोकांच्या हातून निसटली आणि पळता पळता एका कारशी धडकली. खूप रक्तस्त्राव झाला होता. तीन महीने कोमात होती. आता मेमरी वगळता सर्व ठीक आहे.” – वेळेकर.
“आईग! कठीणच आहे. आईबाबांना कळवलं का? त्यांची काय अवस्था आहे?” – ज्योती
“त्यांना अजून कळवलं नाहीये. ते लगेच भावनगरला जायचं म्हणतील. पण आम्हाला त्यांचं वय बघता कोणी तरी त्यांच्या बरोबर असणं आवश्यक वाटतं, म्हणून तुम्हाला आधी फोन केला.” - वेळेकर.
हे बोलणं चालू असतांनाच गणेशनने सकाळची फ्लाइट बूक करून टाकली. त्याने ते ज्योतीला दाखवलं. ज्योतीने त्यांच्याकडे पाहिलं तिच्या डोळ्यात पाणी आलं. गणेशनने तिच्या डोळ्यातलं पाणी पुसलं आणि फोन कडे अंगुलीनिर्देश केला. ज्योतीने स्वत:ला सावरलं.
“साहेब, तुमचं म्हणण अगदी बरोबर आहे. उद्या सकाळच्या फ्लाइटची तिकीटं आत्ताच बोलता बोलता गणेशनने बूक केली आहेत. आम्ही साधारण सकाळी दहा, साडे दहा पर्यन्त घरी पोचतो. मला असं वाटतं की तुम्ही आज जायच्या ऐवजी उद्या आलात तर बरं होईल. आम्ही असल्यामुळे त्यांना धक्का बसणार नाही याची काळजी घेऊ. आणि उद्याच भावनगर साठी निघू. तिथे कोणाला भेटायचं? पत्ता मला पाठवा.”– ज्योती
“तिथे निशांत आहे. निशांत म्हणजे मंगेशचा मित्र. प्रायवेट डिटेक्टिव आहे. त्यानेच कावेरीला शोधून काढलं. त्याचा फोन नंबर तुम्हाला पाठवतो. त्याला तिथल्या हॉटेलचं बूकिंग पण करायला सांगतो. त्यांच्याशी एकदा बोलून घ्या.” – वेळेकर.
“तुम्ही येणार का भावनगरला?” – ज्योती.
“हो आम्ही जाणार आहोत. उद्या आधी सकाळी तुमच्या घरी येऊ. आणि दुपारची जी कोणची फ्लाइट असेल, त्याने भावनगरला जाऊ.” – धनशेखर.
“एक बरं झालं. मंगेश आणि विभाचा साखरपुडा झाला आहे. कावेरीची स्मृति गेली असल्याने त्यांच्या संसारात काही प्रॉब्लेम येणार नाहीत.” – ज्योती
****
साळुंके आत आले. त्यांच्या हातात कॉल रेकॉर्डस होते.
“काय साळुंके, लागला का पत्ता?’ – वेळेकर.
“हो साहेब. रुपचंद त्या दिवशी अहमदाबाद एयरपोर्ट वर होता. आणि अंतोन ची लोकेशन मंगलोर दाखवते आहे.” – साळुंके.
“वेळेकर भावनगरहुन येतांना आपण अहमदाबाद एयरपोर्ट वर जाऊ आणि तो कोणच्या विमानात बसला ते शोधून काढू. आणि साळुंके विल्सन ला बोलवा.” – धनशेखर.
विल्सन आला. जरा घाबरलाच होता.
“अंतोनचा फोटो दे.” – धनशेखर.
“साहेब मोबाइल मधे आहे.” – विल्सन.
“साळुंके यांचा मोबाइल आणा” – धनशेखर.
विल्सनने त्यांच्या मोबाइल मधून अंतोन चा फोटो काढला.
“साळुंके तो फोटो तुमच्या मोबाइल वर घ्या. आणि मंगलोर पोलिसांना कॉनटॅक्ट करा. हा माणूस आपल्या ताब्यात आलाच पाहिजे. मॅटर अर्जंट आहे हे सांगा.” – धनशेखर.
क्रमश:........
दिलीप भिडे पुणे
मो :9284623729
dilipbhide@yahoo.com
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने