कर्माचे फळ (भाग:-१)

दोघेही नाकासमोर चालणारे, गरीब, प्रामाणिक आणि मदत करणारे होते. खाऊन-पिऊन सुखी होते. फक्त एकच कमी होती त्यांच्या जीवनात. ती म्हणजे बाळाची. लग्नाला सहा वर्षे झाली तरी त्यांच्या संसार वेलीवर अजूनही फूलं उमलेले नव्हते. यांची त्यांना खंत वाटायची. खास करून गौरीला. महिन्याची पाळी चुकली की तिच्या आशा पल्लवित व्हायच्या; पण नंतर पाळी आली की ती हिरमुसून जायची. गौतमला तिची अवस्था बघवत नसायची. तिचा हिरसमुसलेला चेहरा पाहून त्याचंही मन दुःखी व्हायचं.