कादंबरीचा भाग 2
जिवापाड...!
कादंबरीकार सुनिल पुणेTM 93598 50065
कादंबरीकार सुनिल पुणेTM 93598 50065
प्रकरण २ : कुरिअर बॉक्समधील गुपित
दार बंद करून सुनिलने थरथरत्या हातांनी बॉक्स उघडला.
आत एक लाल रंगाची डायरी होती.
सोबत एक पत्र.
पत्रावर फक्त एकच ओळ लिहिली होती.
"जर मी तुझ्याशी बोलू शकले नाही तर माझ्या मनाशी बोल..."
मनिषा
सुनिलच्या छातीत धडधड वाढली.
त्याने पत्र उघडलं.
प्रिय सुनिल,
हे पत्र वाचत असशील तर याचा अर्थ मी खूप मोठ्या संकटात आहे.
घाबरू नकोस.
मी तुझ्यापासून दूर गेले नाही.
मला दूर केलं जात आहे.
घरच्यांना आपल्या नात्याबद्दल कळलं आहे.
त्यांना तुझी गरिबी दिसते.
तुझं वय दिसतं.
तुझी नोकरी दिसते.
पण मला दिसणारं तुझं मन त्यांना दिसत नाही.
त्यांना वाटतं तू माझ्या पैशांवर प्रेम करतोस.
पण मला माहिती आहे...
तू माझ्या आत्म्यावर प्रेम करतोस.
सुनिलचे डोळे भरून आले.
तो पुढे वाचू लागला.
तू मला कधीच महागड्या भेटवस्तू दिल्या नाहीस.
पण तू मला शांत झोप दिलीस.
तू मला सुरक्षित वाटण्याची भावना दिलीस.
आणि जगात ती सर्वात मोठी भेट असते.
पत्र इथेच संपलं होतं.
पण खरी गोष्ट डायरीत होती.
रात्रभर सुनिल ती डायरी वाचत राहिला.
प्रत्येक पानावर मनिषा होती.
तिचे विचार.
तिची स्वप्नं.
तिचं प्रेम.
आणि...
तिची भीती.
एका पानावर लिहिलं होतं
"मला वयाची भीती नाही. मला समाजाचीही भीती नाही. मला फक्त एवढी भीती वाटते की सुनिल कधीतरी स्वतःलाच कमी समजेल."
सुनिलचा कंठ दाटून आला.
दुसऱ्या दिवशी अचानक अज्ञात नंबरवरून फोन आला.
"हॅलो?"
"सुनिल बोलतोय?"
"हो."
"मी मनिषाचा भाऊ बोलतोय."
सुनिल शांत झाला.
"बोल."
"तुझ्याशी भेटायचं आहे."
"का?"
"कारण काही गोष्टी फोनवर बोलता येत नाहीत."
संध्याकाळी दोघे एका कॅफेमध्ये भेटले.
मनिषाचा भाऊ सरळ मुद्द्यावर आला.
"तुला मनिषाशी लग्न करायचं आहे?"
सुनिल काही क्षण गप्प राहिला.
"हो."
"कशाच्या जोरावर?"
"प्रेमाच्या."
तो उपहासाने हसला.
"प्रेमाने EMI भरतात का?"
"नाही."
"प्रेमाने घर चालतं का?"
"नेहमी नाही."
"मग?"
सुनिलने शांतपणे उत्तर दिलं.
"पण प्रेमाशिवाय घर टिकतही नाही."
पहिल्यांदाच मनिषाचा भाऊ निरुत्तर झाला.
घरी जाताना सुनिलच्या मनात वादळ होतं.
तो स्वतःलाच प्रश्न विचारत होता.
"खरंच मी मनिषाला सुख देऊ शकेन?"
"तिच्या आयुष्याचा आधार होऊ शकेन?"
"की मी फक्त तिचं प्रेम स्वीकारत राहिलो?"
त्या रात्री त्याला झोप लागली नाही.
सकाळी सात वाजता फोन वाजला.
स्क्रीनवर नाव चमकलं.
"मनिषा "
सुनिलचा श्वास अडकला.
"मनिषा...!"
दुसऱ्या बाजूला रडण्याचा आवाज होता.
"सुनिल..."
"कुठे आहेस तू?"
"तुझ्यापासून दूर..."
"का?"
"कारण मला तुझ्याजवळ राहायचं आहे."
क्षणभर दोघेही रडत राहिले.
मग मनिषा अचानक म्हणाली,
"एक प्रश्न विचारू?"
"विचार."
"समजा मी उद्या सगळं गमावलं."
"मग?"
"नोकरी नाही, पैसा नाही, घर नाही."
"हं."
"तरी माझ्यावर प्रेम करशील?"
सुनिल हसला.
"मी तुझ्यावर प्रेम केलं तेव्हा तुझं बँक बॅलन्स बघितलं नव्हतं."
फोनच्या दुसऱ्या टोकाला शांतता पसरली.
मग मनिषा हळूच म्हणाली,
"म्हणूनच मी तुझ्यावर जिवापाड प्रेम करते."
पण नियती अजून शांत नव्हती.
त्या रात्रीच मनिषाचा एक मेसेज आला.
फक्त एकच वाक्य.
"सुनिल, उद्या सकाळी माझं लग्न ठरवायला लोक घरी येत आहेत "
मेसेज वाचून सुनिलच्या हातातून मोबाईल खाली पडला.
आता काय होणार?
मनिषा घरच्यांसमोर उभी राहणार?
की त्यांच्या प्रेमकथेचा शेवट इथेच होणार?
उत्तर अजून कुणाकडेच नव्हतं ..
पुढील प्रकरणात "बंड" : मनिषाचा आयुष्यातील सर्वात मोठा निर्णय, घरच्यांचा विरोध आणि सुनिलच्या आयुष्याला मिळणारे अनपेक्षित वळण.
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने