इश्क तेरा...
भाग: ३०
भाग: ३०
होते होते प्यार हो गया...
जुलियाना सत्य जाणून घेण्यासाठी क्रिसवर दबाव टाकू लागली. समीर तिला 'रस्त्यावरची' का म्हणाला, याचे उत्तर तिला हवे होते. तिच्या त्या आग्रहामुळे क्रिस संभ्रमात पडला. काय करावे? तिला खरे सांगावे की नेहमीप्रमाणे एखादी थाप मारून गुपित तसेच ठेवावे? पण किती दिवस? एक ना एक दिवस सत्य बाहेर येणारच होते. मग ते आजच कळले तर काय वाईट आहे? क्रिस खोल विचारात पडला.
"बोलो ना राणा सा... गप्प का आहात? सांगा ना." जुलियानाने पुन्हा विचारले.
"जुलियाना, सांगतो तुला. सगळे सांगतो. किती दिवस सत्य लपवणार? मी तुला आधीपासून ओळखत नव्हतो जुलियाना." क्रिसने अखेर बोलायला सुरुवात केली.
"म्हणजे नक्की काय राणा सा?" जुलियाना गोंधळली.
"रात्रीची वेळ होती. त्या रात्री समीरचा वाढदिवस होता. वाढदिवस साजरा करण्याच्या निमित्ताने मी खूप दारू प्यायलो होतो. इतकी की मला धड उभेही राहता येत नव्हते. समीर आणि राघव मला सांगत होते की आता गाडी चालवू नकोस, पण मी त्यांचे ऐकले नाही. मी तसाच गाडी घेऊन निघालो आणि वाटेत माझी गाडी एका मुलीला धडकली. ती मुलगी तू होतीस जुलियाना." क्रिसने त्या रात्रीची हकीकत सांगितली.
"काय??" हे ऐकून जुलियानाला धक्काच बसला.
"हो. मग मी गाडी थांबवली आणि पाहिले तर तू बेशुद्ध होतीस. मला काय करावे ते सुचले नाही. मी तुला उचलून गाडीत टाकले आणि घरी घेऊन आलो. तू शुद्धीवर येत नव्हतीस, मग आम्ही डॉक्टरांना बोलावले. त्यांनी उपचार केल्यावर तुला शुद्ध तर आली, पण तुझी स्मृती गेली होती. तुला तुझे नावही आठवत नव्हते, म्हणून आम्हीच तुझे नाव 'जुलियाना' ठेवले." क्रिसला त्या रात्रीचा प्रत्येक प्रसंग डोळ्यासमोर दिसत होता.
"म्हणजे... तुम्ही मला इथे उचलून आणले होते? त्याआधी मी या घरात राहत नव्हते?" जुलियानाचे डोळे विस्फारले.
"हो. मग मी गाडी थांबवली आणि पाहिले तर तू बेशुद्ध होतीस. मला काय करावे ते सुचले नाही. मी तुला उचलून गाडीत टाकले आणि घरी घेऊन आलो. तू शुद्धीवर येत नव्हतीस, मग आम्ही डॉक्टरांना बोलावले. त्यांनी उपचार केल्यावर तुला शुद्ध तर आली, पण तुझी स्मृती गेली होती. तुला तुझे नावही आठवत नव्हते, म्हणून आम्हीच तुझे नाव 'जुलियाना' ठेवले." क्रिसला त्या रात्रीचा प्रत्येक प्रसंग डोळ्यासमोर दिसत होता.
"म्हणजे... तुम्ही मला इथे उचलून आणले होते? त्याआधी मी या घरात राहत नव्हते?" जुलियानाचे डोळे विस्फारले.
"नाही. त्याआधी मी तुला ओळखतही नव्हतो." क्रिसने कबूल केले.
"मग मी कोण आहे? मी कुठून येत होते... कुठे जात होते? माझी ओळख काय आहे?" जुलियानाला रडू कोसळले.
"काहीच माहीत नाही. तू कोण, कुठली, त्या रस्त्यावर का होतीस... मला काहीच माहीत नाही. तुझ्या या अवस्थेला मीच जबाबदार आहे. माझ्या एका चुकीमुळे तुझी स्मृती गेली आहे." क्रिस स्वतःला दोष देऊ लागला.
"नाही सा... असे म्हणू नका. हे तर नशिबाचे खेळ आहेत. कदाचित माझे ते आयुष्य देवाने तेवढेच लिहिले असेल." जुलियानाने डोळे पुसत स्वतःला सावरले.
"मग मी कोण आहे? मी कुठून येत होते... कुठे जात होते? माझी ओळख काय आहे?" जुलियानाला रडू कोसळले.
"काहीच माहीत नाही. तू कोण, कुठली, त्या रस्त्यावर का होतीस... मला काहीच माहीत नाही. तुझ्या या अवस्थेला मीच जबाबदार आहे. माझ्या एका चुकीमुळे तुझी स्मृती गेली आहे." क्रिस स्वतःला दोष देऊ लागला.
"नाही सा... असे म्हणू नका. हे तर नशिबाचे खेळ आहेत. कदाचित माझे ते आयुष्य देवाने तेवढेच लिहिले असेल." जुलियानाने डोळे पुसत स्वतःला सावरले.
"याला देव जबाबदार नाही, मी आहे. माझ्या एका चुकीमुळे आपल्या दोघांचेही आयुष्य बदलले." क्रिस म्हणाला.
"तुम्हाला खूप पश्चात्ताप होत असेल ना? मी तुमच्यावर ओझे बनले आहे. तुम्हाला मला इथे जबरदस्तीने ठेवावे लागत आहे. राणा सा, मला कुठेही सोडून द्या. मी कुठेही जाऊन माझे आयुष्य जगून घेईन. तुम्ही माझ्यासाठी खूप काही केले, आता मी तुम्हाला अधिक त्रास देऊ इच्छित नाही." जुलियानाने हात जोडून विनंती केली.
तिचे हे शब्द ऐकून क्रिसला खूप वेदना झाल्या.
"तुम्हाला खूप पश्चात्ताप होत असेल ना? मी तुमच्यावर ओझे बनले आहे. तुम्हाला मला इथे जबरदस्तीने ठेवावे लागत आहे. राणा सा, मला कुठेही सोडून द्या. मी कुठेही जाऊन माझे आयुष्य जगून घेईन. तुम्ही माझ्यासाठी खूप काही केले, आता मी तुम्हाला अधिक त्रास देऊ इच्छित नाही." जुलियानाने हात जोडून विनंती केली.
तिचे हे शब्द ऐकून क्रिसला खूप वेदना झाल्या.
"काय? तुझे डोके ठिकाणावर आहे का? मी तुला कधी सांगितले की तू मला ओझे वाटतेस?" क्रिस रागाने ओरडला.
"पण राणा सा..."
"चूप! आता एक शब्दही बोलायचा नाही. खूप बोललीस तू." क्रिसने तिला मध्येच थांबवले.
"पण राणा सा..."
"चूप! आता एक शब्दही बोलायचा नाही. खूप बोललीस तू." क्रिसने तिला मध्येच थांबवले.
"मला माफ करा... मला तुम्हाला दुखवायचे नव्हते." जुलियानाने क्रिसचा हात धरून माफी मागितली.
"ठीक आहे. पण पुन्हा असे कधीच बोलायचे नाही." क्रिसने तिला बजावले.
"ठीक आहे. पण पुन्हा असे कधीच बोलायचे नाही." क्रिसने तिला बजावले.
"जी सा."
क्रिस पुन्हा सोफ्यावर बसला.
"तुमच्यासाठी कॉफी आणू का राणा सा?" जुलियानाने विचारले.
क्रिस पुन्हा सोफ्यावर बसला.
"तुमच्यासाठी कॉफी आणू का राणा सा?" जुलियानाने विचारले.
"सध्या नको." क्रिस म्हणाला. बोलता-बोलता त्याचे लक्ष टेबलाकडे गेले.
"जुलियाना, मी तुझ्यासाठी काहीतरी आणले आहे." क्रिसने टेबलावर ठेवलेली मॉलची पिशवी उचलली आणि तिच्या हातात दिली.
"यात काय आहे?" जुलियानाने पिशवी हातात घेत विचारले.
"पिशवी तुझ्या हातात आहे आणि तिची मालकीणही तूच आहेस, त्यामुळे तूच उघडून बघ." क्रिस गालातल्या गालात हसून म्हणाला.
जुलियानाने पिशवी उघडली, त्यात एक अतिशय सुंदर ड्रेस होता. तो पाहताच तिच्या चेहऱ्यावर आनंदाची लकेर उमटली.
"जिममधून परत येताना एका मॉलमध्ये हा ड्रेस डिस्प्लेला लावला होता. तो पाहताच मला खूप आवडला, मग मी वेळ न घालवता लगेच तो विकत घेतला." क्रिसने सांगितले.
"माझ्यासाठी... राणा सा?" जुलियानाने आनंदाने विचारल
े.
"माझ्या प्रिय मॅडम, हा मुलींचा ड्रेस आहे, मी तर तो घालू शकत नाही. आता तूच सांग, तुझ्याशिवाय या घरात दुसरी मुलगी आहे का? मग हा तुझ्यासाठीच असणार ना." क्रिस हसून म्हणाला.
े.
"माझ्या प्रिय मॅडम, हा मुलींचा ड्रेस आहे, मी तर तो घालू शकत नाही. आता तूच सांग, तुझ्याशिवाय या घरात दुसरी मुलगी आहे का? मग हा तुझ्यासाठीच असणार ना." क्रिस हसून म्हणाला.
"खूप छान आहे. पण तुम्ही माझ्यावर इतका खर्च का करता?" जुलियानाने विचारले.
"माझी मर्जी. मी नेहमी माझ्या मनाप्रमाणे वागतो. मला तू आवडतेस, म्हणून तुझ्यासाठी हा ड्रेस आणला. सकाळी म्हणालो होतो ना, की येताना गिफ्ट आणीन."
"खूप धन्यवाद सा. मला हे खूप आवडले." जुलियानाने तो ड्रेस अंगाला लावून पाहिला.
"हा ड्रेस जेव्हा तू परिधान करशील, तेव्हा त्याची शोभा अधिक वाढेल. खरं तर जगातले कोणतेही वस्त्र तुझ्या अंगावर शोभूनच दिसेल." क्रिसने तिचे कौतुक केले.
"मोठ्या गप्पा मारायला कोणी तुमच्याकडून शिकावे." जुलियाना लाजत म्हणाली.
"अच्छा? आणि तू? तू तर सगळ्यांची आजी आहेस."
जुलियाना खळखळून हसली. मग थोडा वेळ थांबून ती हळूच म्हणाली, "राणा सा... मला तुम्हाला काहीतरी सांगायचे आहे."
जुलियाना खळखळून हसली. मग थोडा वेळ थांबून ती हळूच म्हणाली, "राणा सा... मला तुम्हाला काहीतरी सांगायचे आहे."
"मग सांग ना. प्रत्येक वेळी परवानगी कशाला मागतेस?"
"गोष्ट खूप मोठी आहे सा... आणि मी जे काही सांगणार आहे ते मनापासून सांगणार आहे." जुलियाना गंभीर झाली.
"बरं, सांग मग. ऐकतोय मी."
"गोष्ट खूप मोठी आहे सा... आणि मी जे काही सांगणार आहे ते मनापासून सांगणार आहे." जुलियाना गंभीर झाली.
"बरं, सांग मग. ऐकतोय मी."
"तुम्ही रागावणार नाही ना? मला वचन द्या. तुम्हाला माझे बोलणे आवडले नाही तरी तुम्ही रागवणार नाही." जुलियानाने आपला हात पुढे केला.
"नाही. मी तुला वचन देतो, मी रागावणार नाही. सांग तू." क्रिस हसून म्हणाला.
"राणा सा... म्हाणे थारेसे इश्क होणे लगा है..." जुलियानाने नजर खाली झुकवून आपली भावना व्यक्त केली.
"इश्क? म्हणजे प्यार... मोहब्बत... प्रेम?" क्रिसने पुन्हा खात्री करून विचारली.
"हो सा... इश्क म्हणजे प्रेम." जुलियाना लाजत म्हणाली.
"इश्क... मला माहीत नाही इश्क काय असते. पण आयुष्यभर तुझ्यासोबत असेच राहणे मला नक्कीच आवडेल. मला आयुष्यात कधी न मिळालेला आनंद तुझ्यासोबतच्या गेल्या काही दिवसांत मिळाला आहे. तुझे बोलणे, वागणे, हसणे, रडणे आणि तुझे रागावणेही मला खूप आवडते. तू समोर असली की मी जगाला विसरतो. तुझ्या सहवासात वेळ कसा निघून जातो कळत नाही. मला तर असे वाटते की हल्ली मी माझ्यापेक्षा तुझ्यासाठीच जास्त जगतो. तुझे एक हसू माझा दिवस आनंदमय बनवते... जर यालाच इश्क म्हणत असतील, तर हो... मलाही तुझा इश्क होऊ लागला आहे." क्रिसने जुलियानाच्या डोळ्यांत डोळे घालून आपल्या मनातील भावना सांगितली.
"खरंच राणा सा? तुम्हालाही माझ्यावर प्रेम आहे?" जुलियानाच्या चेहऱ्यावर आनंदाश्रू तरळले.
"हो... मुझे भी थारेसे इश्क है..." असे म्हणत क्रिसने जुलियानाच्या चेहऱ्यावर आलेली केसांची बट हळूच तिच्या कानामागे सारली.