भाग २ — माझ्या बाळासाठी...
पुण्याला जाण्याची तयारी घरात सुरू झाली आणि माझ्या मनात मात्र एक वेगळीच शांतता उतरली.
काही गोष्टी आपण बोलून दाखवत नाही.
कारण त्या बोलल्या तर आपणच चुकीचे ठरू अशी भीती असते.
मीही काही बोलले नाही.
सासूबाईंचं पुण्याला जाणं मला समजत होतं.
नणंदेला मदत करायची होती.
तिची तब्येतही काहीशी बिघडली होती.
कुटुंब म्हणून एकमेकांसाठी उभं राहणं चुकीचं नव्हतं.
पण मनात कुठेतरी एक प्रश्न मात्र सतत टोचत होता—
“मग माझ्यासाठी?”
माझ्या आयुष्यातला हा पहिला गर्भधारणेचा काळ होता.
माझं शरीर रोज बदलत होतं.
कधी थकवा.
कधी मळमळ.
कधी भीती.
कधी बाळासाठी उगाचच काळजी.
कधी आनंद.
कधी कारण नसताना डोळ्यात पाणी.
आणि या सगळ्यात मला फक्त एवढंच हवं होतं—
कोणी तरी जवळ असावं.
माझं म्हणावं.
“काळजी करू नकोस, आम्ही आहोत.”
डोहाळ्यांचा कार्यक्रम करून दिला म्हणून सगळं कर्तव्य संपत नाही ना?
तो कार्यक्रम सुंदर होता.
माझ्यासाठी प्रेमाने केला होता.
मी त्याबद्दल मनापासून कृतज्ञ होते.
पण मातृत्व हा एका दिवसाचा कार्यक्रम नव्हता.
तो पुढचे कित्येक महिने जगायचा होता.
आणि कदाचित म्हणूनच त्या सामानाच्या पॅकिंगकडे पाहताना माझ्या मनात थोडी खंत आली.
मला तेव्हा पहिल्यांदा प्रकर्षाने जाणवलं—
कुटुंबात राहणं आणि कुटुंबासाठी राहणं यात फरक असतो.
पुण्यात आम्ही सगळे एकत्र राहत होतो.
पण कधी कधी मनाला वाटायचं, प्रत्येकाची आपापली कारणं आहेत, आपापल्या गरजा आहेत.
आणि मी?
मी त्यांच्यात कुठेतरी शेवटी उरते.
माहेरची आठवण मात्र दिवसेंदिवस वाढत होती.
आईचा फोन आला की तिचा आवाज ऐकून मन भरून यायचं.
“काय खातेयस?”
“थकली नाहीस ना?”
“डॉक्टरांकडे कधी जायचं?”
“काही लागलं तर सांग.”
इतकंच.
पण आईच्या या चार वाक्यांमध्ये मला कधी कधी संपूर्ण घर सापडायचं.
मातृत्वाच्या वाटेवर चालताना आपल्याला आपल्या आईची ओढ इतकी का लागते, हे आता मला समजत होतं.
कारण आईला सांगावं लागत नाही की आपल्याला काय होतंय.
ती आवाजातून ओळखते.
ती शांततेतून ओळखते.
आणि कधी कधी तर आपण स्वतःलाही कळायच्या आधी ती ओळखते.
माझं माहेर जवळ होतं.
म्हणून अधूनमधून मी आई-बाबांकडे जाऊ शकत होते.
तिथे गेल्यावर माझ्या मनावरचं ओझं हलकं व्हायचं.
आईच्या हातचं जेवण.
बाबांचं शांत बसणं.
घरातली ओळखीची भिंत.
जुना वास.
सगळं काही माझ्या आतल्या त्या छोट्याशा मुलीला पुन्हा जिवंत करायचं.
पण तरीही मनात एक विचार असायचा—
“मी या घराची सून आहे. आता माझं खरं घर कुठलं?”
या प्रश्नाचं उत्तर मला हळूहळू मिळत होतं.
माझं घर म्हणजे जिथे मला स्वतःला सुरक्षित वाटतं.
जिथे माझ्या आनंदाला जागा आहे.
जिथे माझ्या अश्रूंना प्रश्न विचारले जात नाहीत.
आणि या सगळ्यात एक माणूस माझ्या बाजूला खंबीर उभा होता.
माझा नवरा.
तो स्वतःच्या ऑफिसचं काम सांभाळत होता.
माझी काळजी घेत होता.
डॉक्टरांच्या अपॉइंटमेंट्सपासून माझ्या खाण्यापिण्यापर्यंत सगळं बघत होता.
मी कधी काही बोलले नाही तरी त्याला कळायचं.
एकदा मी सहज म्हणाले,
“मला वाटतं, माझ्या बाळाच्या डोहाळ्यांना आई-बाबा असतील ना?”
तो काही क्षण शांत राहिला.
मग म्हणाला,
“का नसतील?”
मी हसले.
“तुझ्या घरचे?”
तो माझ्याकडे पाहत म्हणाला,
“सगळे असतील. पण एक गोष्ट लक्षात ठेव…”
तो थोडा थांबला.
“तुला आणि आपल्या बाळाला कुणीही कमी पडू देणार नाही.”
त्या एका वाक्याने माझ्या मनातलं कित्येक दिवसांचं दडपण हलकं झालं.
मला तेव्हा जाणवलं—
लग्न अरेंज असो की लव्ह… सुखी संसाराची खरी परीक्षा लग्नाच्या दिवशी होत नाही.
ती होते तेव्हा…
जेव्हा आयुष्य आपल्यासमोर एखादी कठीण वेळ आणतं.
जेव्हा दोन्ही घरांच्या अपेक्षा एकमेकांसमोर उभ्या राहतात.
जेव्हा पत्नीला माहेराची ओढ लागते.
जेव्हा आई-वडिलांची गरज जाणवते.
आणि जेव्हा नवऱ्याला ठरवावं लागतं की तो फक्त मुलगा राहणार आहे की पतीही होणार आहे.
माझ्या बाबतीत…
मला माझं उत्तर मिळालं होतं.
जर कधी माझ्या बाळाला विचारलं गेलं,
“तुझ्या आईचे डोहाळे कोणी पुरवले?”
तर मी त्याला एकच गोष्ट सांगणार होते.
“तुझ्या आजी-आजोबांनी.
तुझ्या बाबांनी.
आणि त्या एका चुलत सासूबाईंनी, ज्यांच्याशी घरात काही कारणांनी अबोला असला तरी त्यांनी कधी माझ्यावरचा मायेचा हक्क सोडला नाही.”
कारण डोहाळे म्हणजे फक्त चांदीच्या ताटात वाढलेलं जेवण नसतं.
डोहाळे म्हणजे एका स्त्रीच्या मनातल्या इच्छा ऐकून घेणं.
तिच्या बदलत्या शरीराला समजून घेणं.
तिच्या भीतीवर हात ठेवणं.
तिला सांगणं—
“तू आई होणार आहेस, पण या प्रवासात तू एकटी नाहीस.”
आणि कदाचित म्हणूनच…
माझ्या पहिल्या डोहाळ्यांची आठवण मला त्या सुंदर साडीची, भरलेल्या ओटीची किंवा सजलेल्या घराची म्हणून राहणार नव्हती.
मला आठवणार होतं ते माझ्या नवऱ्याचं ते एक वाक्य—
“तुला आणि आपल्या बाळाला कुणीही कमी पडू देणार नाही.”
बाकी सगळे कुठे गेले, कोण किती दिवस थांबले, कोणाला कोणाची गरज होती…
हे सगळं काळाच्या ओघात मागे पडणार होतं.
पण त्या काळात माझ्यासाठी उभा राहिलेला माणूस…
माझ्या बाळाला आयुष्यभर सांगण्यासारखी माझी पहिली गोष्ट होणार होता.
कारण आई होण्याआधीच मला एक गोष्ट कळली होती—
बाळाला जन्म देणं ही स्त्रीची ताकद असते,
पण त्या ताकदीच्या मागे उभं राहणारा जोडीदार मिळणं…
हे तिचं खरं भाग्य असतं.
बाळाला जन्म देणं ही स्त्रीची ताकद असते,
पण त्या ताकदीच्या मागे उभं राहणारा जोडीदार मिळणं…
हे तिचं खरं भाग्य असतं.
📱
ईरा App
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने