भाग ९८: अंतिम संघर्ष
तो जड, लोखंडी दरवाजा कडीच्या जागेवर मधोमध तोडून प्रणव त्या गुदमरलेल्या, अंधाऱ्या रस्त्यावर एखाद्या भुकेल्या वाघासारखा धावला. रस्त्याच्या बाजूच्या भिंती जुन्या, दगडाच्या आणि ओल्या होत्या, ज्यातून वाळवंटातील रात्रीची थंड हवा सुसाट वाहत होती. प्रणवच्या पायांचा आवाज रस्त्यावरून प्रतिध्वनित होत होता. त्याचे हृदय वेगाने धडधडत होते; कारण त्या रस्त्याच्या काही अंतरावरच केवळ त्याची बायको आणि मुलगी नव्हती, तर त्याच्या संपूर्ण आयुष्याला उद्ध्वस्त करू पाहणारा तो महाखलनायक होता.
रस्त्याच्या शेवटच्या टोकापाशी पोहोचताच, दुरून येणाऱ्या विजेरीचा एक अंधुक, पिवळा प्रकाशधुंद कवडसा अजूनही दिसत होता. त्या प्रकाशझोतात प्रणवने समोरचे दृश्य पाहिले आणि त्याचे पाय जागीच थबकले. विक्रम शेठने एका हातात आपली स्वयंचलित पिस्तूल धरली होती, ज्याची नळी त्याने अनघाच्या डोक्यावर घट्ट दाबून धरली होती, तर दुसऱ्या हाताने त्याने सईची मान आवळली होती. तो रस्त्याच्या बाहेर वाळवंटात उभ्या असलेल्या एका खाजगी, काळ्या रंगाच्या एसयूव्ही गाडीच्या दिशेने, म्हणजेच त्या भागातून आंतरराष्ट्रीय सीमेपलीकडे पळून जाण्याच्या अंतिम तयारीत होता.
"एक पाऊलही पुढे टाकू नकोस, प्रणव! जर हललास, तर या दोन्ही निर्दोष मुलींचे मृतदेह इथेच वाळूत पडतील." विक्रम शेठचा क्रूर, हिंस्त्र आवाज त्या रस्त्यावर घुमला. अनघा आणि सई भीतीने थरथर कापत होत्या, त्यांच्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या.
प्रणवने परिस्थितीचे गांभीर्य ओळखले. विक्रम शेठ अत्यंत अगतिक झाला होता आणि अशा वेळी तो खरोखरच गोळी चालवू शकत होता. प्रणवने आपले दोन्ही हात हळूच हवेत उंचावले आणि आपल्या चेहऱ्यावरील राग लपवून तो अत्यंत शांतपणे, डोक्याने चाल खेळण्यासाठी शब्दांचे युद्ध सुरू करत म्हणाला.
"विक्रम शेठ! आता शांत हो. तुझा खेळ संपलाय हे तुलाही माहीत आहे. किल्यात तात्यासाहेब आधीच मरण पावला आहे. संपूर्ण किल्ल्याला लष्कराने आणि पोलिसांनी वेढले आहे. तू या दोन मुलींना मारून इथून पुढे तीस किलोमीटरवर असलेल्या सीमेपर्यंत तरी कसा पोहोचणार?" प्रणवने त्याचे लक्ष विचलित करण्यासाठी विचारले.
विक्रम शेठ मोठ्याने क्रूरपणे हसला, त्याच्या डोळ्यांत एक उन्माद होता. "विक्रम शेठ कधीच हरत नाही, पोरा! तू आणि तुझा तो बडतर्फ इन्स्पेक्टर सावंत माझ्यासाठी मच्छर आहात. मला सीमेपलीकडे नेण्यासाठी पाकिस्तानातून माणसे येत आहेत. मी तिथे गेलो की पुन्हा एक नवीन साम्राज्य उभे करेन. पण तू... तू आज इथेच संपणार आहेस."
प्रणवने एक पाऊल हळूच पुढे टाकले आणि विक्रम शेठच्या अहंकाराला डिवचत म्हणाला, "साम्राज्य? कसले साम्राज्य, विक्रम? तू स्वतःला खूप मोठा आंतरराष्ट्रीय डॉन समजतोस ना? पण खरं सांगू, तू फक्त एका कचऱ्यासारखा आहेस, ज्याला पाकिस्तानातील तस्करांच्या तुकड्यांवर जगावे लागते. तुझी ताकद संपली आहे, म्हणून तू माझ्या बायकोचा आणि मुलींचा आडोसा घेतला आहेस? जर हिंमत असेल, तर यांना सोड आणि माझ्यासमोर ये. बघू तुझ्या सोन्याच्या बंदुकीत किती दम आहे."
"काय म्हणालास? मी तुकड्यांवर जगतो?" विक्रम शेठचा अहंकार कमालीचा दुखावला गेला. त्याचा राग अनावर झाला आणि त्याचे पूर्ण लक्ष अनघा व सईवरून हटून प्रणवच्या चेहऱ्यावर केंद्रित झाले. त्याने रागाच्या भरात बंदुकीची नळकांडी अनघाच्या डोक्यावरून काढून थेट प्रणवच्या दिशेने रोखली.
नेमकी याच क्षणाची वाट प्रणव पाहत होता. विक्रम शेठचा हात सैल होताच आणि लक्ष विचलित झाल्याचे पाहताच, अनघा आणि सईने आपल्या जीवाची पूर्ण ताकद एकवटली. अनघाने विक्रम शेठच्या हाताला खालून एक जोरदार झटका दिला, तर लहानग्या सईने त्याच्या पायावर आपल्या टाचेने तीव्र प्रहार केला. या अनपेक्षित धक्क्यामुळे विक्रम शेठचा तोल गेला आणि दोघीही झटक्याने त्याच्या कचाट्यातून दूर होऊन वाळवंटातून पुन्हा रस्त्यावर येऊन भिंतीच्या आडोशाला धावल्या.
"अनघा, सई! पळा!" प्रणव जोरात ओरडला.
विक्रम शेठने स्वतःला सावरले आणि अत्यंत क्रूर चेहऱ्याने प्रणववर गोळी झाडण्यासाठी ट्रिगर दाबणार, तितक्यात प्रणवने एका भुकेल्या वाघासारखी हवेत झेप घेतली!
धबडक!!!
प्रणवचे संपूर्ण शरीर विक्रम शेठवर आदळले. विक्रम शेठच्या हातातील बंदूक हवेत उडाली आणि दूर वाळूत जाऊन पडली. दोघेही रस्त्याच्या खडबडीत जमिनीवर जोरात कोसळले. हा संपूर्ण कथेतील सर्वात मोठा, भयंकर आणि अंतिम वैयक्तिक संघर्ष होता.
विक्रम शेठ केवळ एक तस्कर नव्हता, तर तो मार्शल आर्ट्स आणि क्लोज-कॉम्बॅटचा जुना खेळाडू होता. त्याने जमिनीवरून उठताच आपल्या हाताच्या कोपराने प्रणवच्या छातीवर जोरदार प्रहार केला. प्रणव मागे फेकला गेला, पण तो पुन्हा उठला. विक्रम शेठने आपल्या बुटांच्या टाचेमध्ये लपवलेले एक तीक्ष्ण, लहान छुपे हत्यार, एक लहान चाकू बाहेर काढला आणि त्याने थेट प्रणवच्या गालावर आणि हातावर वार केले.
'सळसळ!... चस्स!...
प्रणवच्या गालातून आणि हातामधून रक्ताच्या धारा वाहू लागल्या. तीव्र वेदनेने त्याचे शरीर शेकले, पण प्रणवच्या डोळ्यांसमोर आता फक्त स्वतःच्या जखमा नव्हत्या. त्याला आठवला तो त्याचा मित्र रुद्र, ज्याचा खून याच लोकांमुळे झाला होता... त्याला आठवला तो देशद्रोहाचा आरोप जो त्याच्यावर आला होता. विक्रमच्या गर्दच्या तस्करीने भारताच्या निष्पाप लहान मुलांचे जीवन पोखरले गेले होते... आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, त्याच्या स्वतःच्या पत्नीवर, मुलीवर प्रत्येक वेळी या नराधमांनी जो अथांग मानसिक आणि शारीरिक त्रास दिला होता, त्याचा सूड घ्यायचा होता.
"विक्रम शेठ! आज तुझा काळ समोर उभा आहे!" प्रणवच्या अंगात जणू दहा हत्तींचे बळ संचारले.
प्रणवने विक्रम शेठचा चाकू असलेला हात हवेतच पकडला आणि तो इतक्या ताकदीने पिरगळला की विक्रमच्या तोंडातून किंकाळी निघाली. प्रणवने आपली मजबूत मूठ आवळली आणि विक्रम शेठच्या तोंडावर, नाकावर आणि जबड्यावर एकामागून एक भयंकर ठोसे लगावायला सुरुवात केली.
धाड!... धाड!... धबडक!..
प्रणवच्या प्रत्येक प्रहारामध्ये सईच्या अश्रूंचा, रुद्रच्या रक्ताचा आणि त्याच्या प्रामाणिकपणाच्या अपमानाचा सूड होता. त्याने विक्रमला उचलून रस्त्याजवळच्या दगडी भिंतीवर जोरात आपटले. विक्रम शेठ पूर्णपणे रक्ताळला, त्याचे दात तुटले आणि तो जमिनीवर कोसळला. प्रणवने त्याला बेदम मारून, अर्धमेला करून सोडले होते. विक्रम शेठ आता पूर्णपणे पराभूत होऊन वाळूत पडून राहिला.
नेमक्या याच वेळी, रस्त्याच्या तोंडापाशी अनेक गाड्यांचे दिवे चमकले आणि बुटांचे आवाज आले. भारतीय नौदलाचे खंबीर अधिकारी रणजीत सिंग आणि त्यांच्यासोबत राजस्थान पोलिसांचे एक मोठे सशस्त्र पथक तिथे धावत येऊन पोहोचले.
"प्रणव! थांब!" रणजीत सिंग यांनी पुढे होऊन प्रणवला सावरले.
रणजीत सिंग यांनी आणि पोलिसांनी जमिनीवर अर्धमेल्या अवस्थेत पडलेल्या विक्रम शेठला पाहिले. पोलिसांनी तातडीने पुढे होऊन त्या आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगाराच्या मुसक्या आवळल्या, त्याला जड लोखंडी बेड्या ठोकल्या.
"प्रणव, रॅन्चोने आम्हाला वेळेत सॅटेलाईट आणि सायबर ट्रॅकिंगची अचूक माहिती दिली. भारतीय लष्कराच्या मुख्य पथकांनी सीमेवरील आणि किल्ल्यातील सर्व अंतर्गत मार्ग बंद केले आहेत. पाकिस्तानातून आलेला ड्रग्जचा अब्जावधी रुपयांचा साठा, आरडीएक्स आणि घातक शस्त्रास्त्रे लष्कराने आपल्या ताब्यात घेतली आहेत," रणजीत सिंग यांनी अभिमानाने सांगितले.
विक्रम शेठला आंतरराष्ट्रीय ड्रग्ज तस्करी, देशद्रोह, देशाविरुद्ध युद्ध पुकारणे आणि अनेक निष्पाप अधिकाऱ्यांच्या हत्येच्या गुन्ह्याखाली अधिकृतपणे भारतीय लष्कर आणि पोलिसांच्या स्वाधीन करण्यात आले. विक्रम शेठचे अथांग, काळे साम्राज्य आज पूर्णपणे उद्ध्वस्त झाले होते. अनघा आणि सईला पोलिसांनी सुरक्षितपणे आपल्या ताब्यात घेतले.
पण हा विजय साजरा करायला त्यांच्याकडे वेळ नव्हता. किल्ल्याच्या गोदामात शमशेरने लावलेल्या आरडीएक्सच्या मुख्य साठ्याला लागलेली आग आता अंतिम टप्प्यात पोहोचली होती.
"प्रणव, रणजीत... आत्ताच्या आत्ता इथून लांब पळा. संपूर्ण किल्ला उडणार आहे" इन्स्पेक्टर सावंत आणि इमामसाहेब आपल्या कमांडोजसह ईश्वरीला घेऊन रस्त्याच्या बाहेर वाळवंटाच्या दिशेने वेगाने धावत येताना दिसले.
सर्व जण अनघा, सई आणि ईश्वरीला घेऊन गाडीच्या दिशेने आणि वाळूच्या मोठ्या ढिगाऱ्यांच्या आडोशाला वेगाने धावले. सर्व जण सुरक्षित अंतरावर पोहोचतात ना पोहोचतात, तोच...
भऽऽऽऽऽडममीममममम!!!!!!!
संपूर्ण वाळवंटात कानठळ्या बसवणारा, एका भयंकर भूकंपासारखा आरडीएक्सच्या मुख्य साठ्याचा भीषण स्फोट झाला. त्या अथांग स्फोटाच्या धक्क्याने खुरी गावातील तो जुना, अवाढव्य किल्ला पत्त्यांच्या बंगल्यासारखा कोसळला. आगीचा एक प्रचंड मोठा गोळा शेकडो फूट उंच आकाशात उडाला, ज्याच्या प्रकाशाने संपूर्ण वाळवंट दिवसासारखे उजळून निघाले. पाप, देशद्रोह आणि गुन्हेगारीचा मुख्य केंद्र असलेला तो किल्ला आगीच्या विळख्यात पूर्णपणे जळून खाक झाला. सर्व जण वाळूवर पडून राहिले, ते सुरक्षित होते... पण किल्ल्याच्या त्या विनाशकारी आगीच्या ज्वालांमध्ये एका युगाचा अंत होत होता.
क्रमशः
©®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©® :