भाग ९६: टाईम-बॉम्बचा स्फोट
"शरणागती? विक्रम शेठ, तुझ्यासारख्या देशद्रोहाच्या चिखलात रुतलेल्या लांडग्यासमोर सरेंडर करायला आम्ही काही दुबळे नाही आहोत. खेळ तू सुरू केलास, पण तो संपवणार आम्हीच."
किल्ल्याच्या त्या बंदिस्त, अथांग अंगणात पन्नास स्वयंचलित बंदुकांच्या नळ्या आपल्या छातीवर रोखलेल्या असतानाही प्रणवचा आवाज यत्किंचितही कातर झाला नाही. त्याचा खंबीर चेहरा आणि शमशेरच्या डोळ्यांतील अंगार पाहून वर बाल्कनीत उभा असलेला विक्रम शेठ आणि तात्यासाहेब क्षणभर विचारात पडले. बाहेरून इन्स्पेक्टर सावंत आणि इमामसाहेबांच्या कमांडोजनी चालवलेला बंदुकांचा आवाज अजूनही भिंतींना हादरे देत होता, पण आतल्या चक्रव्यूहात प्रणव आणि शमशेर पूर्णपणे वेढलेले होते. तरीही, त्यांच्या चेहऱ्यावर भीतीची एकही रेषा नव्हती; कारण ते डोक्याने एक मोठी चाल खेळत होते आणि त्यांचा खरा हुकमी एक्का किल्ल्याच्या बाहेर बसून चक्रे फिरवत होता.
प्रणवच्या कानात लावलेल्या एका सूक्ष्म, अत्याधुनिक ब्लूटूथ इअरपीसमधून रॅन्चो हा संपूर्ण संवाद आणि विक्रम शेठची ती क्रूर अट शांतपणे ऐकत होता. बंदिस्त अंगणातील ध्वनी लहरी थेट रॅन्चोच्या कॉम्प्युटर स्क्रीनवर डिकोड होत होत्या.
"प्रणव, तात्या आणि विक्रम शेठने खूप मोठी चूक केली. त्यांनी पूर्ण किल्ल्याची यंत्रणा सेंट्रलाइज्ड डिजिटल ग्रीडला जोडली आहे. तुम्ही दोघे फक्त दहा सेकंद स्वतःला सावरून धरा, मी या किल्ल्याचा नरक करतो की नाही ते फक्त पहाच!" रॅन्चोचा आवाज प्रणवच्या कानात गुंजला.
रॅन्चोची बोटे लॅपटॉपच्या की-बोर्डवर विजेच्या वेगाने धावू लागली. त्याने किल्ल्याच्या मुख्य सर्व्हरचे फायरवॉल तोडले आणि थेट तिथल्या इमर्जन्सी सेफ्टी सिस्टीममध्ये प्रवेश केला. त्याने किल्ल्याच्या अंतर्गत असलेल्या अत्याधुनिक फायर-अलार्म सिस्टीम आणि 'स्मार्ट स्प्रिंकलर्सवर पूर्ण नियंत्रण मिळवले. त्याने सिस्टीममध्ये एक खोटा कमांड फीड केला, ज्याने संपूर्ण किल्ल्याच्या मुख्य गोदामात भयंकर आग लागल्याचा सिग्नल सर्व्हरला दिला गेला.
बीप... बीप... बीप... घणघणघणघण!!!
अचानक संपूर्ण किल्ल्याच्या छतावर लावलेले हाय-डेसिबल आगीचे सायरन प्रचंड आवाजात वाजू लागले. त्यापाठोपाठ, प्रत्येक खांबाला, भीतींना आणि छताना जोडलेल्या पाईप्समधून संपूर्ण अंगणात, बाल्कनीत आणि गॅलरीमध्ये अचानक पाण्याचा जोरदार शिडकावा सुरू झाला. इतकेच नाही, तर मोठ्या आगीच्या वेळी ऑक्सिजनचा पुरवठा तोडण्यासाठी सिस्टीमने किल्ल्याच्या भिंतींमधून कार्बन-डाय-ऑक्साइड आणि आग विझवण्यासाठीचा पांढरा, दाट कृत्रिम धूर सोडायला सुरुवात केली.
अवघ्या काही सेकंदांत, त्या अथांग बंदिस्त अंगणात काळा-पांढरा दाट धूर पसरला आणि वरून पडणाऱ्या पाण्यामुळे गुंडांचे नाईट-व्हिजन गॉगल आणि थर्मल कॅमेरे पूर्णपणे निकामी झाले.
"काय झाले हे? कुठे आग लागली? जनरेटर बंद करा! काही दिसत नाहीये!" गुंडांमध्ये एकच अफरातफर आणि गोंधळ सुरू झाला. त्यांची पकड ढिली झाली आणि त्यांच्या बंदुकांचे नेम चुकले.
याच सुवर्णसंधीची वाट प्रणव आणि शमशेर पाहत होते. आगीचा अलार्म वाजून सगळीकडे गोंधळ सुरू होताच, या दोघांनी वेढ्यातून स्वतःची सुटका करण्यासाठी एकाच वेळी वेगवेगळ्या दिशांना झेप घेतली. शमशेरने वाघासारखी उडी मारून आपल्या अगदी जवळ असलेल्या दोन आंतरराष्ट्रीय गुंडांच्या हातातील स्वयंचलित रायफल्स हिसकावून घेतल्या. एका गुंडाच्या हनुवटीवर त्याने आपल्या हाताचा असा जोरदार प्रहार केला की, तो गुंड हवेत गरगर फिरून जमिनीवर कोसळला. शमशेरने दोन्ही हातांत बंदुका धरून अंधाधुंद गोळीबार करत समोर येणाऱ्या गुंडांची फळी कापायला सुरुवात केली.
प्रणवने अंगातील सर्व ताकद एकवटली. त्याच्या समोर आलेल्या एका धटिंगण अंगरक्षकाला त्याने आपल्या पाठीवर उचलून थेट लोखंडी दरवाजाच्या ग्रीलवर आपटले. अंगणातील धूर इतका दाट होता की शत्रूला समजत नव्हते की गोळ्या कुठून येत आहेत. प्रणव आणि शमशेर आपल्या अद्भुत युद्धकौशल्याने, हाताला लागेल त्या शस्त्राने आणि चपळाईने तिथल्या जवळ असलेल्या गुंडांवर थरारक हल्ला चढवून त्यांना एकामागून एक शांत करत पुढे सरकत होते.
नेमक्या याच वेळी, किल्ल्याच्या मुख्य प्रवेशद्वाराबाहेर एक भयंकर स्फोट झाला. इन्स्पेक्टर सावंत आणि इमामसाहेबांनी आपल्या कमांडोजसह थेट आरडीएक्सच्या लहान ग्रेनेड्सचा वापर करून किल्ल्याचा अवाढव्य बाहेरील लोखंडी दरवाजा तोडून आत प्रवेश केला होता.
"प्रणव! शमशेर! आम्ही आत आलो आहोत!" सावंतांचा आवाज ध्वनिक्षेपकाच्या कर्ण्यातून सगळीकडे घुमला.
दरवाजा तुटताच इमामसाहेबांचे कमांडोज आत घुसले आणि आता किल्ल्याच्या आत आणि बाहेर, अशा दोन्ही बाजूंनी एकाच वेळी भीषण युद्ध सुरू झाले. बंदुकांच्या नळकांड्यांमधून सुटणाऱ्या गोळ्यांच्या ज्वाळांनी तो अंधार आणि धूर उजळून निघत होता, कोण कोणाला मारत आहे, हे अजिबात कळत नव्हते.
या धुमश्चक्रीत, शमशेरचे लक्ष अंगणाच्या डाव्या बाजूला असलेल्या त्या विस्तीर्ण गोदामाकडे गेले, जिथे पाकिस्तानातून आलेले आरडीएक्स आणि ड्रग्जचे मोठे साठे उंटांवरून उतरवून ट्रक्समध्ये भरण्यासाठी ठेवले होते.
"प्रणव, हा देशद्रोहाचा साठा इथून बाहेर गेला नाही पाहिजे. मी हे गोदाम उडवायला जातोय, तू वर जा." शमशेर अत्यंत चपळाईने, गोळ्यांची पर्वा न करता त्या गोदामाच्या दिशेने धावला.
दुसरीकडे, प्रणवने वरच्या बुरुजाच्या दिशेने नजर टाकली. तिथले दृश्य पाहून त्याचे रक्त गोठले. तात्यासाहेब आणि विक्रम शेठने प्रणवला शह देण्यासाठी त्याची बायको अनघा आणि मुलगी सईला सुद्धा मजबूत दोऱ्यांनी बांधून ओलिस ठेवले होते. विक्रम शेठने अनघाच्या डोक्यावर आणि तात्यासाहेबांनी सईच्या पाठीवर बंदूक रोखली होती. त्या दोन्ही निष्पाप भीतीने थरथर कापत होत्या.
"अनघा! सई!" प्रणव जोराने ओरडला. त्याच्या मनात आपल्या बायकोच्या आणि मुलीच्या सुरक्षिततेबद्दल अथांग भीती आणि राग एकत्र उफाळून आला. तो कोणत्याही गोष्टीचा विचार न करता, भिंतीला लागून असलेल्या जुन्या लाकडी आणि दगडी पायऱ्यांवरून थेट वरच्या बुरुजाच्या दिशेने सुसाट वेगाने धावला.
तिकडे गोदामाच्या आत शमशेर पोहोचला होता. गोदामात काही गुंड माल वाचवण्याचा प्रयत्न करत होते. शमशेरने आत घुसून तिघांना जागीच ठार केले. पण बाहेरून पळत आलेल्या विक्रम शेठच्या एका मुख्य शूटरने शमशेरला पाहिले आणि मागून गोळी झाडली.
धडाक!...
ती गोळी थेट शमशेरच्या पाठीला घासून त्याच्या उजव्या खांद्याच्या आरपार निघून गेली. शमशेरच्या खांद्यावरून रक्ताची एक धार निघाली आणि तो गुडघ्यांवर खाली बसला. असह्य वेदनेने त्याचे शरीर थरथरत होते, त्याचा कुर्ता रक्ताने माखला होता. पण तो शमशेर होता... इमाम साम्राज्याचा सर्वात निष्ठावान आणि बेधडक धिप्पाड रक्षक. तो मागे हटला नाही. त्याने आपल्या जखमेवर डावा हात घट्ट दाबला, दात ओठ खाल्ले आणि उरलेल्या ताकदीने तो उठून उभा राहिला.
त्याने त्या शूटरला आपल्या एकाच गोळीत टिपले. त्यानंतर, शमशेरने आपल्या कमरेला अडकवलेला लष्करी दर्जाचा डिजिटल टाईम-बॉम्ब काढला. त्याचे टायमर त्याने फक्त पाच मिनिटांवर सेट केले आणि तो बॉम्ब थेट आरडीएक्सच्या एका ट्रकमधे घट्ट रोवून दिला.
"तात्यासाहेब, विक्रम शेठ... या आरडीएक्सने तुम्ही सगळ्या देशाला उडवणार होता ना? आता हेच आरडीएक्स तुमची कबर बनेल." शमशेर रक्ताळलेल्या अवस्थेतच गोदामाबाहेर पडण्यासाठी वेगाने सरकू लागला.
वरच्या बाल्कनीत, प्रणव पायऱ्या चढून वर पोहोचणारच होता, तितक्यात विक्रम शेठने परिस्थिती पूर्णपणे हाताबाहेर गेल्याचे ओळखले. खाली त्यांचे गुंड मारले जात होते, संपर्क यंत्रणा तुटली होती आणि आरडीएक्सच्या गोदामातून देखील हल्लाकल्लोळाचा आवाज येत होता.
"तात्यासाहेब, हा किल्ला आता आपल्यासाठी सुरक्षित नाही. इथे थांबण्यात मूर्खपणा आहे. आपल्याकडे या दोन हुकूमाच्या राण्या आहेत, तोपर्यंत हे आपल्यावर थेट वार करू शकत नाहीत. चला निघूया." विक्रम शेठ कमालीच्या क्रूरतेने म्हणाला.
तात्यासाहेबांनी सईला आणि विक्रम शेठने अनघाला जबरदस्तीने ओढत, त्यांच्या गळ्यावर बंदुका ठेवून मागे खेचले. प्रणव बुरुजाच्या दारापाशी पोहोचला, तोच त्याला अनघा आणि सईच्या रडण्याचा आवाज आला, "प्रणव!बाबा! वाचव आम्हाला!"
पण तो वर पोहोचण्यापूर्वी, विक्रम शेठ आणि तात्यासाहेब स्वतःचा जीव वाचवण्यासाठी त्या दोन्ही मुलींना मानवी ढाल म्हणून वापरत बुरुजाच्या मागच्या बाजूला असलेल्या एका अंधाऱ्या जिन्याद्वारे किल्ल्याच्या मागच्या वाळवंटात बाहेर पडण्यासाठी वेगाने निघू लागतात.
नेमक्या याच वेळी, ट्रकमध्ये शमशेरने लावलेल्या बॉम्बचा मोठा स्फोट झाला, ज्याने तिथल्या आरडीएक्सचा भाग पेटवून घेतला. भडभडाट!!! एका प्रचंड मोठ्या धक्क्यासह किल्ल्याचा डावा भाग, तिथले बुरुज आणि काही भिंती खाली पडल्या आणि आगीच्या अक्राळविक्राळ विळख्यात सापडल्या. आगीच्या ज्वाळा आकाशाला भिडू लागल्या आणि वाळवंटातील तो जुना किल्ला एका भयंकर विनाशाच्या उंबरठ्यावर येऊन उभा राहिला.
क्रमशः
©®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©® :