Login

चक्रव्यूह: सत्तेचा की सत्याचा ९५

एका सरकारी कर्मचाऱ्यांचा भ्रष्टाचाराविरोधातील लढा
भाग ९५: किल्ल्यातील सापळा

राजस्थानी वाळवंटातील रात्रीची कोरडी, थंड हवा खुरी गावाच्या त्या जुन्या किल्ल्याच्या तटबंदीला घासून वेगाने वाहत होती. रात्रीचा अंधार इतका गडद होता की, समोरून डोळ्यात बोट घातले तरी कळले नसते,  पण या अंधाराचा आणि वाळूच्या वादळानंतर पसरलेल्या शांततेचा फायदा घेत दोन आकृत्या किल्ल्याच्या मागील अत्यंत उंच आणि दुर्गम भिंतीच्या सावलीत येऊन थांबल्या होत्या. हे दुसरे तिसरे कोणी नसून प्रणव आणि शमशेर होते. त्यांच्या पाठीवर अत्याधुनिक शस्त्रे आणि खांद्याला जड नायलॉनच्या दोऱ्या अडकवलेल्या होत्या.

"शमशेर, भिंत खूप उंच आहे आणि वरच्या बाजूला जुने बुरुज आहेत. तिथून कोणी पाहत नाहीये ना, याची खात्री कर," प्रणवने अतिशय धीम्या, घोगऱ्या आवाजात नाईट-व्हिजन गॉगलमधून पाहत सांगितले.

शमशेरने होकारार्थी मान हलवली. त्याच्या शरीरात वाघासारखी चपळाई आणि ताकद होती. त्याने आपल्या हातातील ग्रॅपलिंग हुक हवेत फिरवला आणि अचूकपणे भिंतीच्या वरच्या दगडाच्या फटीत फेकला. तो हुक तिथे घट्ट अडकताच, शमशेरने दोरी ओढून तिची खात्री केली. कोणत्याही सुरक्षा रक्षकाची नजर पडण्यापूर्वी, शमशेर आणि प्रणव अत्यंत कौशल्याने, आपल्या हातांच्या आणि पायांच्या ताकदीवर त्या सरळ रेषेतील भिंतीवरून वर चढू लागले. वाळवंटातील वारा त्यांच्या चेहऱ्यावर आदळत होता, पण त्यांचे लक्ष फक्त वरच्या बुरुजावर होते. काही मिनिटांच्या थरारक प्रयत्नांनंतर, दोघांनीही बुरुजाच्या आत पाय ठेवला आणि तिथल्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात स्वतःला सामावून घेतले.

नेमक्या याच वेळी, किल्ल्याच्या अगदी विरुद्ध बाजूला, म्हणजेच मुख्य प्रवेशद्वाराच्या समोर असलेल्या वाळूच्या मोठ्या ढिगाऱ्यांमागे इन्स्पेक्टर सावंत आणि इमामसाहेब आपल्या निवडक, शस्त्रसज्ज कमांडोजसह सज्ज झाले होते. सावंत यांच्या हातात दुर्बीण होती आणि त्यांचे लक्ष मुख्य दारावर तैनात असलेल्या तात्यासाहेबांच्या गुंडांवर होते.

"इमामसाहेब, प्रणव आणि शमशेर आत पोहोचले असतील. आता आपली वेळ आहे. तात्या आणि विक्रम शेठचे लक्ष विचलित करण्यासाठी आपल्याला बाहेरून मोठा हल्ला करावा लागेल," सावंत म्हणाले.

इमामसाहेबांनी आपल्या हातातील स्वयंचलित रायफल घट्ट पकडली. त्यांच्या डोळ्यांत आपल्या कुटुंबाचा नाश करू पाहणाऱ्या गद्दारांबद्दल भयंकर संताप होता. "सावंत, आज एकही गोळी वाया जाता कामा नये. सुरू करा." इमामसाहेबांचा आदेश मिळताच कमांडोजनी आपापल्या पोझिशन्स घेतल्या.

ठाण्यांन!... ठाण्यांन!... धडाड!... धडाड!...

अचानक किल्ल्याच्या मुख्य प्रवेशद्वाराच्या दिशेने अंधाधुंद गोळीबार सुरू झाला. सावंतांच्या कमांडोजनी पहिल्याच हल्ल्यात मुख्य दारावरील दोन रक्षकांना टिपले. बाहेरून अचानक झालेल्या या भीषण हल्ल्यामुळे किल्ल्याच्या वेशीवर एकच खळबळ उडाली.

"हल्ला झालाय! बाहेरून कोणीतरी अटॅक केलाय! पोझिशन घ्या!" तात्यासाहेबांचे गुंड ओरडू लागले आणि त्यांनीही बाहेरच्या दिशेने गोळीबार सुरू केला. बाहेरून सुरू झालेल्या या गोळीबाराच्या आवाजामुळे किल्ल्याच्या आत असलेल्या मुख्य नेत्यांचे आणि त्यांच्या सैन्याचे लक्ष पूर्णपणे मुख्य दाराकडे केंद्रित झाले.

इकडे, किल्ल्याच्या आतल्या भागात बुरुजावरून खाली उतरत प्रणव आणि शमशेर एका कोपऱ्यातल्या बुरूजाजवळ पोहोचले होते, जिथून खालचे अथांग अंगण आणि गोदाम स्पष्ट दिसत होते. खालचे दृश्य पाहून प्रणवच्या काळजाचा ठोका चुकला.

किल्ल्याच्या त्या विस्तीर्ण अंतर्गत भागात, पाकिस्तानाच्या आंतरराष्ट्रीय सीमेवरील छुप्या मार्गाने आलेले उंटांचे मोठे तांडे उभे होते. त्या उंटांच्या पाठीवर लादलेली मोठी पोती आणि लाकडी खोकी स्थानिक मजूर अत्यंत घाईघाईने खाली उतरवत होते. तिथून जवळच असलेल्या मोठ्या ट्रक्समध्ये हा माल भरला जात होता. काही खोकी उघडी होती, ज्यातून पांढऱ्या रंगाच्या ड्रग्जची पाकिटे आणि आरडीएक्सचे मोठे साठे स्पष्ट दिसत होते. हे आरडीएक्स इतक्या मोठ्या प्रमाणात होते की, त्याने संपूर्ण मुंबई किंवा राजस्थानचा एक मोठा भाग उडवून देता आला असता. विक्रम शेठ पाकिस्तानातील ड्रग्ज आणि शस्त्रास्त्रांचा हा भयंकर साठा याच खुरी गावातील किल्ल्यातून छुप्या पद्धतीने संपूर्ण भारतात पसरवण्याची अंतिम तयारी करत होता.

"शमशेर, हा साठा जर इथून बाहेर गेला, तर देशात हाहाकार माजेल. आपल्याला ट्रक्सचा हा प्रवास रोखावाच लागेल," प्रणव म्हणाला.

पण त्याआधी त्यांना विक्रम शेठची संपर्क यंत्रणा तोडणे गरजेचे होते. मुंबईच्या एका व्हॅनमध्ये बसलेला रॅन्चो लॅपटॉपवर वेगाने की-बोर्डवर बोटे चालवत होता. त्याने किल्ल्याच्या छतावर लावलेल्या व्ही-सॅट अँटेनाचा सिग्नल ट्रॅक केला होता. "आता बघा माझा चमत्कार!" असे स्वतःशीच म्हणत रॅन्चोने एक हाय-फ्रिक्वेन्सी सॅटेलाईट जॅमर ॲक्टिव्हेट केला.

एका क्षणात, किल्ल्याच्या आत असलेल्या सर्व गुंडांच्या हातातले वॉकी-टॉकी किरकिर करू लागले आणि त्यांचे सिग्नल्स पूर्णपणे गायब झाले. किल्ल्यातील अंतर्गत दूरध्वनी आणि सॅटेलाईट संपर्क यंत्रणा पूर्णपणे निकामी झाली. गुंड बाहेरच्या लोकांशी किंवा त्यांच्या मुख्य नेत्यांशी संपर्क साधू शकत नव्हते, ज्यामुळे आतमध्ये कमालीचा गोंधळ वाढला.

प्रणव आणि शमशेर बुरुजावरून खाली उतरून मुख्य अंगणाच्या दिशेने सरकत असताना, अचानक एका कोपऱ्यातून विक्रम शेठचे वैयक्तिक सुरक्षा रक्षक बाहेर आले. हे आंतरराष्ट्रीय भाडोत्री सैनिक होते, जे अत्याधुनिक नाईट-व्हिजन यंत्रणेने सज्ज होते. मुख्य दारावर गोळीबार सुरू असताना, मागच्या बाजूने दोन सावल्या आत सरकत असल्याचे त्यांच्या थर्मल कॅमेऱ्यात कैद झाल्या होत्या. त्यांना मागच्या बाजूने शत्रू आत घुसल्याचा सुगावा लागला.

"शत्रू आत आहे! मागच्या बाजूला!" एका रक्षकाने ओरडून थेट हवेत गोळीबार केला आणि तिथे असलेला लाल रंगाचा इमर्जन्सी अलार्म जोरात वाजवला.

ट्विंग... ट्विंग... ट्विंग... ट्विंग...

संपूर्ण किल्ल्यात धोक्याचा अलार्म घुमू लागला. अलार्म वाजताच, किल्ल्याच्या अत्याधुनिक सुरक्षा यंत्रणेचे नियंत्रण असलेल्या मुख्य कंट्रोल रूममधून एका कमांडने संपूर्ण किल्ल्याचे सर्व मोठे, जड लोखंडी दरवाजे आणि ग्रील्स एकामागून एक आपोआप आणि वेगाने बंद होऊ लागले.

खडाखड!... धबडक!...

प्रणव आणि शमशेर ज्या मार्गाने आले होते, तो मार्ग आणि समोर जाणारे सर्व रस्ते एका क्षणात जड लोखंडी दरवाजांनी बंद झाले. ते दोघेही आता किल्ल्याच्या मध्यभागी असलेल्या त्या अथांग, उघड्या मुख्य अंगणात पूर्णपणे बंदिस्त झाले होते. पळून जाण्याचे सर्व मार्ग बंद झाले होते. अवघ्या काही सेकंदांत, त्या अंगणाच्या चारी बाजूंनी आणि वरच्या बुरुजाजवळून पन्नासपेक्षा जास्त सशस्त्र गुंड धावत आले आणि त्यांनी प्रणव व शमशेरवर आपापल्या स्वयंचलित बंदुका रोखल्या. ते एका भयंकर चक्रव्यूहात अडकले होते.

त्याच वेळी, अंगणाच्या वरच्या बाजूला असलेल्या एका मोठ्या, खोलीचे दरवाजे उघडले गेले. तिथल्या प्रकाशात दोन आकृत्या पुढे आल्या. डाव्या बाजूला जखमी, नाकाला पट्टी बांधलेला पण चेहऱ्यावर अत्यंत विकृत हसू असलेला तात्यासाहेब उभा होता, आणि त्याच्या शेजारी हातात बंदूक घेतलेला क्रूर विक्रम शेठ उभा होता.

दोघेही खाली उभ्या असलेल्या प्रणव आणि शमशेरकडे पाहून मोठ्याने क्रूरपणे हसले. त्यांचा तो हास्याचा फवारा संपूर्ण किल्ल्याच्या भिंतींवर प्रतिध्वनित झाला.

"प्रणव! शमशेर! काय वाटले होते तुम्हाला? तात्यासाहेबांच्या घरात घुसून मारलंत, म्हणजे तुम्ही खूप मोठे शहाणे झालात?" तात्यासाहेब वरून ओरडला, त्याचा आवाज रागाने कापत होता.

"तुम्ही दोघं स्वतः चालत या मृत्यूच्या सापळ्यात आला आहात. आज तुमची हाडंही या वाळवंटात कोणाला सापडणार नाहीत."

विक्रम शेठने आपली हातातली सोनसळी बंदूक सरळ प्रणवच्या कपाळाच्या रेषेत रोखली. त्याच्या चेहऱ्यावर एका अथांग विजयाची घमेंड होती.

"इमामचा पाळीव कुत्रा आणि मुंबईचा नवा हिरो... खेळ चांगला खेळलात तुम्ही. पण लक्षात ठेवा, विक्रम शेठचा सापळा कधीच फसत नाही. बाहेर जो गोळीबार सुरू आहे ना, त्या म्हाताऱ्या इमामला आणि सावंताला वाटतंय की ते आमच्यावर हल्ला करतायत. पण त्यांना माहीत नाही की ते स्वतः मृत्यूच्या दारात उभे आहेत."

विक्रम शेठ थोडा पुढे सरकला आणि त्याने खाली पाहू घातलेल्या प्रणवकडे बघून एक घोषणा केली, जी ऐकून प्रणव आणि शमशेरच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

"प्रणव, तू ईश्वरीला मुंबईत माझ्या माणसांच्या कचाट्यातून सोडवलंस ना? पण तुला काय वाटले, तुझी बायको आणि मुलगी मुंबईत सुरक्षित आहेत? ते मुंबईत नाहीयेत... त्यांना तर मी माझ्या याच किल्ल्याच्या एका अत्यंत सुरक्षित खोलीत, पुन्हा एकदा बंदिस्त केले आहे. तुझी लाडकी पोरगी सई आणि बायको अनघा माझ्या पूर्णपणे कचाट्यात आहे. जर त्यांना आणि स्वतःला जिवंत पाहायचे असेल, तर बाहेर उभ्या असलेल्या त्या म्हाताऱ्या इमामला आणि सावंताला आत्ताच्या आत्ता बंदुका खाली टाकून माझ्यासमोर शरणागती पत्करायला सांगा!.अन्यथा, सर्वात आधी सईचा बळी जाईल, मग तुझ्या बायकोचा आणि त्यानंतर तुमचे मृतदेह बाहेर फेकले जातील."

विक्रम शेठचे ते शब्द वाळवंटातील वाऱ्यासारखे क्रूर आणि भयानक होते. प्रणवचे कुटुंब पुन्हा एकदा शत्रूच्या जाळ्यात अडकले होते आणि प्रणव व शमशेर शत्रूंच्या बंदुकांच्या वेढ्यात मृत्यूच्या उंबरठ्यावर उभे होते.

क्रमशः

©®भालचंद्र नरेंद्र देव

सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.

ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.

सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.

copyright: ©® :


0
📱

ईरा App

आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने

आजच ईरा App इंस्टॉल करा →