भाग ९३: अंधारातील युद्ध
बंगल्याची वीज अचानक खंडित होताच संपूर्ण परिसर एका काळ्याकुट्ट अंधारात बुडून गेला. बाहेर गस्तीवर असलेले तात्यासाहेबांच्या माणसांचे पाय थबकले आणि बंगल्याच्या आत एकच गोंधळ उडाला. वॉकी-टॉकीवर रक्षकांचे आवाज एकमेकांवर आदळू लागले, "काय झाले? मुख्य लाईन कशी कट झाली? जनरेटर रूम तपासा लवकर." पण त्यांना माहीत नव्हते की, हा रॅन्चोने बाहेरून त्यांच्या पॉवर ग्रिडवर केलेला सायबर हल्ला होता, ज्याने तात्यासाहेबांच्या या अभेद्य किल्ल्याची ताकद एका सेकंदात हिरावून घेतली होती.
याच काळ्याकुट्ट अंधाराचा फायदा घेऊन, गॅरेजच्या कापलेल्या खिडकीतून प्रणव आणि बडतर्फ इन्स्पेक्टर सावंत यांनी अत्यंत चपळाईने बंगल्याच्या आत प्रवेश केला. प्रणवने आपल्या डोळ्यांवर नाईट-व्हिजन गॉगल चढवले होते, ज्यामुळे त्याला अंधारातही शत्रूच्या हालचाली स्पष्ट दिसत होत्या. सावंत यांच्या हातात सायलेन्सर लावलेली पिस्तूल सज्ज होती.
"सर, डाव्या बाजूने दोन गुंड टॉर्च घेऊन येत आहेत. आपण थेट तळघराच्या पायऱ्यांच्या दिशेने कूच करूया," प्रणवने अतिशय धीम्या आवाजात सावंतांच्या कानात सांगितले.
दोघेही सापासारखे सरपटत, भिंतीचा आडोसा घेत पुढे सरकले. समोरून येणाऱ्या पहिल्या गुंडाला प्रणवने मागून जाऊन एका झटक्यात त्याची मान आवळली आणि त्याला जमिनीवर आडवे केले. त्या गुंडाला ओरडण्याची संधीही मिळाली नाही. दुसऱ्या गुंडाने आपली बंदूक रोखण्याचा प्रयत्न केला, पण सावंतांनी अत्यंत वेगाने पुढे होऊन त्याच्या हातावर जोरदार प्रहार केला. बंदूक खाली पडताच, सावंतांनी त्याच्या पोटावर पाठीमागून गुडघ्याचा प्रहार करत त्याला निष्प्राण केले. आपले उत्कृष्ट युद्धकौशल्याचे प्रदर्शन करत, कोणताही आवाज न करता प्रणव आणि सावंत एकामागून एक समोर येणाऱ्या गुंडांना शांत करत मुख्य कॉरिडोअरमधून थेट तळघराच्या पायऱ्यांच्या दिशेने उतरू लागले.
तळघराच्या आत परिस्थिती कमालीची तणावपूर्ण झाली होती. वीज गेल्यामुळे तात्यासाहेब प्रचंड संतापले होते. "जॉन! टॉम! कुठे आहात तुम्ही? मला इथे एक सेकंदही थांबायचे नाही. त्या म्हाताऱ्या इमामचा होकार यायला वेळ लागतोय, याचा अर्थ काहीतरी गडबड आहे. गाडी तयार करा. आपण या ईश्वरीला घेऊन आत्ताच्या आत्ता इथून निघतोय." तात्यासाहेब अंधारात चाचपडत ओरडत होते.
तात्यासाहेबांच्या मुख्य माणसाने, म्हणजेच हुसेनचा क्रूरपणे खून करणाऱ्या त्या भूषणने खिशातून लायटर पेटवला. त्या अंधुक, पिवळ्या प्रकाशात ईश्वरीच्या चेहऱ्यावर भीतीचे सावट स्पष्ट दिसत होते. तिचे हात-पाय अजूनही खुर्चीला बांधलेले होते. भूषण पुढे सरकला आणि त्याने ईश्वरीच्या दोऱ्या सोडायला सुरुवात केली, जेणेकरून तिला त्यांच्याबरोबर घेऊन जाता येईल.
"तात्यासाहेब, गाडी मागच्या दारावर रेडी आहे. चला निघूया!" भूषण म्हणाला.
पण ते ईश्वरीला घेऊन पळण्याच्या तयारीत असतानाच, तळघराचा जड लाकडी दरवाजा एका भयंकर लाथेने तोडला गेला!
धबडक!!!
दरवाजा तुटून बाजूला पडला आणि धुरासारख्या अंधारातून प्रणव एखाद्या यमासारखा आत धावला.
"तात्यासाहेब! खेळ संपलाय तुमचा!" प्रणवचा सिंहगर्जनेसारखा आवाज तळघराच्या भिंतींवर आदळला.
आपल्या समोर प्रणवला जिवंत उभा पाहून तात्यासाहेबांचे डोळे आश्चर्याने आणि रागाने विस्फारले.
"प्रणव? तू अजून जिवंत आहेस? मारून टाका याला!" तात्यासाहेब ओरडले.
भूषणने लायटर फेकून दिला आणि कमरेची बंदूक काढण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याच्यापेक्षा इन्स्पेक्टर सावंतांचा हात जास्त वेगवान होता. सावंतांनी हुसेनच्या हत्येचे दृश्य आपल्या डोळ्यांसमोर आणले. त्यांचा राग अनावर झाला होता. "हुसेनचा खून करताना फार मजा येत होती ना तुला?" असे म्हणत सावंतांनी थेट भूषणच्या छातीवर निशाणा धरला आणि ट्रिगर दाबला.
'फूश... कुइ!!!'
सायलेन्सरमधून सुटलेली गोळी थेट भूषणच्या खाद्यातून आरपार करून गेली. तो रक्ताच्या थारोळ्यात जमिनीवर कोसळला. हुसेनच्या हत्येचा आणि इमामसाहेबांच्या विश्वासाचा बदला सावंतांनी काही अंशाने का होईना पण एका क्षणात घेतला होता.
नौदलाच्या रणजीत सिंहने काही पोलिसांना प्रणव आणि सावंतांच्या मदतीला पाठवले. त्यांनी येऊन तात्यासाहेबांच्या इतर गुंडांना सांभाळले आणि त्यांच्या हातात हाथकड्या घातल्या.
भूषण पडताच, आलेले पोलिस बघून तात्यासाहेबांनी स्वतःच्या बचावासाठी बाजूला पडलेला एक लोखंडी रॉड उचलला आणि तो प्रणवच्या दिशेने जोरात फिरवला. प्रणवने अत्यंत चपळाईने स्वतःला खाली झुकवले, ज्यामुळे तो वार हुकला. पण तात्यासाहेबही जुने खेळाडू होते; त्यांनी दुसरा वार प्रणवच्या खांद्यावर केला.
"आह!" प्रणवच्या तोंडून वेदनेची किंकाळी निघाली, पण त्याने त्या वेदनेकडे दुर्लक्ष केले. त्याने तात्यासाहेबांचा तो लोखंडी रॉड असलेला हात पकडला आणि आपल्या डोक्याने तात्यासाहेबांच्या नाकावर जोरदार प्रहार केला.
तात्यासाहेबांच्या नाकातून रक्ताची धार वाहू लागली आणि ते मागे फेकले गेले. प्रणव त्यांच्यावर वाघासारखा तुटून पडला. त्याने तात्यासाहेबांना एकामागून एक जबरदस्त ठोसे लगावले. "हा ठोसा इमामसाहेबांच्या विश्वासासाठी... हा हुसेनच्या खुनासाठी... आणि हा ईश्वरीला दिलेल्या त्रासासाठी." प्रणवच्या प्रत्येक प्रहाराने तात्यासाहेबांचे शरीर खिळखिळे होत होते. त्याने त्यांना उचलून जमिनीवर जोरात पाडले. तात्यासाहेब पूर्णपणे जखमी होऊन, तोंडून रक्त ओकत जमिनीवर पडून राहिले. त्यांच्यात आता उठण्याची ताकद नव्हती.
प्रणवने मागे वळून पाहिले, जिथे ईश्वरी खुर्चीवर बांधलेली होती. त्याने खिशातून चाकू काढला आणि एका झटक्यात तिच्या हाता-पायांच्या दोऱ्या कापून तिला मुक्त केले.
दोऱ्या सुटताच ईश्वरी उठून उभी राहिली. तिचे शरीर थरथर कापत होते. तिने प्रणवकडे पाहिले. तिच्या डोळ्यांतील अश्रू थांबत नव्हते. तात्यासाहेबांनी दिलेली ती खोटी बातमी तिच्या मनात अजूनही घर करून होती. ती अत्यंत व्याकुळतेने आणि भीतीपोटी प्रणवचे दोन्ही खांदे पकडून ओरडली, "प्रणव! मला खरे सांग... माझे आजोबा जिवंत आहेत ना? त्या तात्यासाहेबांनी मला सांगितले की वाड्यातल्या गोळीबारात आजोबा मारले गेले! मला खरे सांग प्रणव, माझे आजोबा आहेत ना या जगात?"
प्रणवच्या चेहऱ्यावर एक अत्यंत आश्वासक आणि हळुवार हास्य उमटले. त्याने ईश्वरीचे हात हातात घेतले आणि म्हणाला.
"ईश्वरी, शांत हो. तात्यासाहेब तुझ्याशी खोटे बोलत होते. इमामसाहेब अगदी सुरक्षित आहेत. शमशेरने आपल्या जिवाची बाजी लावून त्यांना वाड्यातून बाहेर काढले आहे. ते जिवंत आहेत आणि तुला भेटण्यासाठी आसुसलेले आहेत."
आजोबा जिवंत असल्याचे ऐकल्याक्षणी ईश्वरीच्या मनावरचा तो प्रचंड ताण आणि डोंगर एका क्षणात हलका झाला. तिच्या आनंदाला आणि पश्चात्तापाला पारावार उरला नाही. तिने कोणताच विचार न करता थेट प्रणवच्या गळ्यात पडून ढसाढसा रडायला सुरुवात केली. ज्या प्रणववर तिने संशय घेतला, त्याला गद्दार मानले, तोच आज तिचा तारणहार बनून आला होता. प्रणवनेही तिच्या पाठीवर हात ठेवून तिला शांत करण्याचा प्रयत्न केला.
पण दुसरीकडे, जमिनीवर रक्ताळलेल्या अवस्थेत पडलेल्या तात्यासाहेबांनी आपली उरलीसुरली ताकद एकत्र केली. गोळीबाराच्या आवाजामुळे आणि अंधारामुळे त्यांचे बाहेर उभे असलेले काही गुंड तिथे पोहोचले होते. त्यांनी तात्यासाहेबांना उचलले. सावंत दुसऱ्या बाजूच्या गुंडांशी लढत असताना, तात्यासाहेबांनी भूषणला आपल्या बरोबर घेतले आणि उरलेल्या लोकांच्या मदतीने तळघराच्या चोरदरवाजातून बाहेर पळ काढला.
बाहेर त्यांची खाजगी गाडी चालू होती. जखमी तात्यासाहेब आणि भूषण गाडीत बसले, त्यांनी चालकाला गाडी वेगाने पळवण्याचा आदेश दिला. "आता पोलिसांना देखील आपली खरी बाजू कळली आहे, इमाम आणि प्रणवदेखील आपल्याला सोडणार नाहीत. आपल्याला आत्ताच्या आत्ता विक्रम शेठच्या नेपाळमध्ये जावे लागेल. आता फक्त विक्रम शेठचे गुंड आपल्या मदतीला येऊ शकतात." तात्यासाहेबांची गाडी अंधारात वेगाने पसार झाली.
बंगल्याच्या आत आता पूर्ण शांतता झाली होती. पोलिसांनी इतर गुंडांना ताब्यात घेतले होते. तेवढ्यात बंगल्याच्या मुख्य प्रवेशद्वाराच्या बाजूने अनेक गाड्यांचे आवाज आले आणि अनेक कमांडोज हातात बंदुका घेऊन आत घुसले. प्रणव आणि सावंत सतर्क झाले, पण समोरून येणाऱ्या आकृतीला पाहून त्यांचा जीव भांड्यात पडला.
तो स्वतः शमशेर होता आणि त्याच्या मागे त्याचे उरलेले प्रामाणिक कमांडोज होते. आणि त्यांच्या अगदी मध्यभागी, डोक्याला पट्टी बांधलेले, पण आपल्या नातीसाठी व्याकुळ झालेले इमामसाहेब उभे होते. रॅन्चोने दिलेल्या माहितीनुसार शमशेर इमामसाहेबांना घेऊन थेट इथे पोहोचला होता.
हॉलमध्ये येताच इमामसाहेबांचे लक्ष ईश्वरीकडे गेले. "ईश्वरी... माझी बच्ची!" इमामसाहेबांचा आवाज दाटून आला.
"आजोबा!!!" ईश्वरीने ओरडून मागच्या बाजूने धाव घेतली आणि ती थेट इमामसाहेबांच्या कुशीत शिरली.
दोघांची ती भेट अत्यंत भावनिक आणि काळजाचा थरकाप उडवणारी होती. इमामसाहेबांनी ईश्वरीचे डोके आपल्या छातीशी घट्ट धरून ठेवले होते. त्यांच्या डोळ्यांतून प्रेमाचे आणि आनंदाचे अश्रू वाहत होते. ईश्वरी त्यांच्या जखमेकडे पाहत रडत होती, तर इमामसाहेब ती सुरक्षित आहे हे पाहून देवाचे आभार मानत होते.
शमशेर पुढे आला आणि त्याने प्रणवच्या खांद्यावर हात ठेवला. "प्रणव, सावंत... आज तुम्ही जे केले आहे, त्याचे ऋण हे आम्ही कधीच विसरू शकणार नाही."
इमामसाहेबांनी ईश्वरीच्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि त्यांनी अत्यंत जड अंतःकरणाने प्रणव आणि सावंत यांच्याकडे पाहिले. त्यांच्या डोळ्यांत आता तात्यासाहेबांबद्दलचा भयंकर राग आणि स्वतःच्या चुकीच्या संशयाबद्दलचे प्रायश्चित्त स्पष्ट दिसत होते. पण हे युद्ध अजून संपले नव्हते, कारण तात्यासाहेब निसटले होते आणि कथेचा अजून एक खलनायक, विक्रम शेठ, आता पुन्हा मैदानात उतरणार होता.
क्रमशः
®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©® :