भाग ९२: मालमत्तेचा सौदा
"नाही... हे खोटे आहे! माझे आजोबा मला सोडून कुठेही जाऊ शकत नाहीत! तात्यासाहेब, तुम्ही खोटे बोलत आहात."
तात्यासाहेबांच्या त्या आलिशान बंगल्याच्या जमिनीखाली असलेल्या जुन्या, कोंदट तळघरात ईश्वरीचा किंचाळणारा आवाज घुमला. तिच्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहत होत्या. तात्यासाहेबांनी दिलेली तिच्या आजोबांच्या, इमामसाहेबांच्या मृत्यूची बातमी तिच्या काळजाला थेट आरपार भेदून गेली होती. ती मानसिकदृष्ट्या पूर्णपणे कोलमडली होती. जे आजोबा तिला नुकतेच भेटले होते, ज्यांच्या बरोबर तिला अजूनही खूप गोष्टी करायच्या होत्या, जे तिला फुलासारखे जपायचा प्रयत्न करत होते, ते आता या जगात नाहीत या कल्पनेनेच तिच्या अंगावर काटा आला.
पण त्या अथांग दुःखाच्या मागोमाग, तिच्या मनात एका भयंकर संतापाने पेट घेतला. तिचे रडणे थांबले आणि तिने आपले लाल झालेले डोळे वर करून तात्यासाहेबांकडे पाहिले. तिच्या नजरेत आता भीती नव्हती, तर तात्यासाहेबांना जिवंत जाळून खाईन असा तीव्र द्वेष होता.
"तात्यासाहेब, जर माझ्या आजोबांना काही झाले असेल, तर लक्षात ठेवा, मी स्वतः तुमच्या मृत्यूचे कारण बनेन. तुमचा हा क्रूर चेहरा संपूर्ण जगासमोर आणल्याशिवाय मी मरणार नाही."
तात्यासाहेबांनी सिगारचा धूर हवेत सोडला आणि ते उपहासाने हसले.
"बेटी, जग काय म्हणेल याने तात्यासाहेबांना कधीच फरक पडत नाही. आणि तुझा संताप? तो तर माझ्या पायाखालच्या धुळीसारखा आहे." ते क्रूरपणे हसले, कारण त्यांचा खरा डाव आता सुरू होणार होता.
तिकडे, मुंबईच्या एका कोपऱ्यात असलेल्या रॅन्चोच्या अड्ड्यावर कॉम्प्युटरच्या स्क्रीनवर वेगाने कोडिंग सुरू होते. रॅन्चोचे डोळे स्क्रीनवरून ढळत नव्हते. त्याने वाड्याच्या मागील गल्लीतील सीसीटीव्ही फुटेज आणि तात्यासाहेबांच्या त्या काळ्या रंगाच्या एसयूव्ही गाडीचा माग काढण्यासाठी मुंबईच्या ट्रॅफिक सॅटेलाइट सिस्टममध्ये बेकायदेशीरपणे प्रवेश केला होता.
अचानक, स्क्रीनवर एक लाल रंगाचा डॉट चमकू लागला. गाडीचे अचूक लोकेशन ट्रॅक झाले होते.
"सावंत सर! प्रणव! मला लोकेशन मिळालंय!" रॅन्चो आनंदाने ओरडला. त्याने तातडीने ते कोऑर्डिनेट्स प्रणवच्या मोबाईलवर शेअर केले. "ती काळी गाडी पूर्व उपनगराच्या सरहद्दीवर असलेल्या एका टेकडीवरील खाजगी बंगल्यात जाऊन थांबली आहे. तो तात्यासाहेबांचा अत्यंत सुरक्षित बंगला आहे. तिथे सुरक्षा कडक आहे, त्यामुळे सावध राहा."
प्रणवने मोबाईलवरील पत्ता पाहिला. त्याच्या हाताच्या मुठी आवळल्या गेल्या. "थँक्स रॅन्चो! सर, आपल्याला आता एका सेकंदाचाही उशीर करून चालणार नाही. ईश्वरी तिथे एकटी त्या नराधमाच्या तावडीत आहे."
बडतर्फ इन्स्पेक्टर सावंतांनी आपली खाजगी पिस्तूल लोड केली आणि ती कमरेला लावली. "चल प्रणव, आज तात्यासाहेबांच्या त्या अभेद्य किल्ल्याला सुरुंग लावायची वेळ आली आहे!" दोघेही तातडीने मोटारसायकलवरून त्या टेकडीच्या दिशेने सुसाट वेगाने निघाले.
दुसरीकडे, जुन्या बंद पडलेल्या मिलमध्ये इमामसाहेब आणि शमशेर एकत्र आले होते. इमामसाहेबांच्या मनात आता फक्त आणि फक्त सुडाची आग धगधगत होती. शमशेरने शांतपणे पण अत्यंत वेगाने हालचाली करत आपल्या टोळीतील उरलेले, प्रामाणिक आणि निष्पाप कमांडोज तिथे गोळा केले होते. हे तेच रक्षक होते, ज्यांनी कधीही तात्यासाहेबांची लाच घेतली नव्हती आणि जे शमशेरसाठी आपला जीव द्यायला तयार होते.
हॉलमध्ये जवळपास वीस ते पंचवीस सशस्त्र कमांडोज उभे होते. शमशेरने त्यांच्यासमोर मुंबईचा नकाशा ठेवला. "मित्रांनो, तात्यासाहेबांनी आपल्या पाठीत खंजर खुपसला आहे. त्यांनी हुसेनला मारले, वाड्यावर पोलीस धाड आणली आणि आता ईश्वरी बेगम त्यांच्या ताब्यात आहे. ही आपल्या अस्तित्वाची आणि इमामसाहेबांच्या आदराची लढाई आहे. आपल्याला तात्यासाहेबांच्या मुख्य साम्राज्यावर, त्यांच्या प्रत्येक अड्ड्यावर एकाच वेळी युद्धपातळीवर हल्ला करायचा आहे, आपल्या माणसांबरोबर तयार रहा."
कमांडोजनी आपल्या बंदुका हवेत उंचावून शमशेरला पाठिंबा दिला. इमामसाहेब पुढे आले, त्यांचा चेहरा कठोर झाला होता. "शमशेर, आज एकही गद्दार जिवंत राहता कामा नये. तात्याच्या रक्ताने माझ्या वाड्याचा डाग धुतला गेला पाहिजे."
नेमक्या याच वेळी तात्यासाहेबांच्या बंगल्यावरून एका वेगळ्या नंबरवरून इमामसाहेबांच्या फोनवर एक व्हिडिओ मेसेज आला. शमशेरने तो मेसेज ओपन केला. स्क्रीनवर स्वतः तात्यासाहेब दिसत होते आणि त्यांच्या मागे खुर्चीला बांधलेली ईश्वरी दिसत होती.
"इमाम, माझ्या जुन्या दोस्ता!" तात्यासाहेबांचा आवाज अतिशय विषारी होता. "तुझा वाडा तर राख झाला. आता तुझी नात ईश्वरी माझ्या ताब्यात आहे. जर ही पोरगी तुला जिवंत हवी असेल, तर पुढील दोन तासांत तुझ्या नावावर असलेला मुंबईतील आणि बाहेरच्या देशातील सगळा काळा-पांढरा पैसा, बंदरावरील गोदामांची मालकी आणि तुझी संपूर्ण मालमत्ता अधिकृतपणे माझ्या नावावर ट्रान्सफर करण्याचे कायदेशीर कागदपत्र तयार कर. मला तुझी सर्व मिळकत अधिकृतपणे हवी आहे. जर तुझा होकार आला नाही, तर ईश्वरीचा मृतदेह थेट अरबी समुद्रात फेकला जाईल."
तो व्हिडिओ संपला आणि इमामसाहेब जोरात ओरडले. "नाही!!! माझी ईश्वरी..." त्यांचा ताबा सुटला. ते शमशेरचा हात पकडून रडू लागले.
"शमशेर, मला काहीही नकोय. पैसा, सत्ता, मालमत्ता सगळे गेले तरी चालेल, पण माझी ईश्वरी मला परत पाहिजे. मी तात्याला सगळी मिळकत द्यायला तयार आहे. त्याला सांग, मी सही करतो."
"इमामसाहेब, धीर धरा!" शमशेरने त्यांचे खांदे पकडून त्यांना शांत करण्याचा प्रयत्न केला. "तात्यासाहेब अतिशय कपटी आहेत. तुम्ही मालमत्ता दिलीत तरी ते ईश्वरी बेगमला जिवंत सोडणार नाहीत. मालमत्ता नावावर होताच ते तिला मारून टाकतील. मला थोडा वेळ द्या. मी तुम्हाला वचन देतो, लवकरात लवकर ईश्वरी बेगम तुमच्या कुशीत सुरक्षित असेल. माझ्यावर विश्वास ठेवा!" शमशेरच्या शब्दांतील आत्मविश्वासाने इमामसाहेबांना थोडा आधार मिळाला, पण त्यांचे हृदय नातीच्या चिंतेने व्याकुळ झाले होते.
रात्रीचे साडेअकरा झाले होते. टेकडीवरील तात्यासाहेबांच्या त्या अवाढव्य बंगल्याबाहेर प्रणव आणि सावंत पोहोचले होते. बंगल्याच्या चारी बाजूंनी उंच भिंती होत्या आणि त्यावर काटेरी तारांचे कुंपण होते. मुख्य प्रवेशद्वारावर आणि बागेत तात्यासाहेबांचे सशस्त्र अंगरक्षक गस्त घालत होते.
प्रणव आणि सावंत एका मोठ्या झाडाच्या आडोशाने उभे राहिले. "सर, मुख्य दाराने आत जाणे म्हणजे थेट मृत्यूला आमंत्रण आहे. तिथले सुरक्षारक्षक अत्यंत सतर्क आहेत," प्रणवने हळूच सांगितले.
सावंतांनी बंगल्याच्या रचनेचे निरीक्षण केले. "प्रणव, डाव्या बाजूला बघ. तिथे बंगल्याचे खाजगी गॅरेज आहे. तिथला एक दरवाजा थेट आतल्या स्वयंपाकघरात किंवा हॉलमध्ये उघडत असावा. आणि तिथली गस्त थोडी कमी आहे. आपण त्या अंगरक्षकांची नजर चुकवून गॅरेजच्या मार्गाने आत घुसण्याचा प्लॅन आखूया."
दोघेही सापासारखे सरपटत, अंधाराचा फायदा घेत, बंगल्याच्या डाव्या बाजूला असलेल्या गॅरेजच्या दिशेने सरकले.
तिकडे तळघरात, इमामसाहेबांचा होकार यायला वेळ लागत आहे हे पाहून तात्यासाहेबांचा संयम सुटत चालला होता. दोन तास उलटून गेले तरी इमामसाहेबांकडून मालमत्ता हस्तांतरणाचा कोणताही संदेश आला नव्हता.
तात्यासाहेब संतापाने लाल झाले. ते ईश्वरीच्या जवळ गेले. "तुझा तो म्हातारा आजोबा मेला आता तू मी दिलेल्या कागदावर सही कर म्हणजे मी तुला सोडून देईन."
"मी तुमच्यासारख्या नराधमासमोर कधीच झुकणार नाहीत." ईश्वरीने तात्यासाहेबांच्या तोंडावर थुंकल्यासारखे उत्तर दिले.
या अपमानाने तात्यासाहेबांचा राग अनावर झाला. "तुझी एवढी हिंमत???" असे ओरडत तात्यासाहेबांनी आपला जड हात हवेत उंचावला आणि ईश्वरीवर हात उगारला. ते तिला जोरात मारणार...
इतक्यात संपूर्ण बंगल्यात एक मोठा आवाज झाला आणि अचानक खटका उडाल्यासारखी संपूर्ण बंगल्याची वीज खंडित झाली.
इतक्यात संपूर्ण बंगल्यात एक मोठा आवाज झाला आणि अचानक खटका उडाल्यासारखी संपूर्ण बंगल्याची वीज खंडित झाली.
संपूर्ण बंगला, बाग आणि ते तळघर एका क्षणात काळ्याकुट्ट अंधारात बुडून गेले. तात्यासाहेबांचा हात हवेतच थांबला. "टॉम!!! जॉन!!! काय झाले हे? लाईट कशी गेली? जनरेटर चालू करा तातडीने!" तात्यासाहेब अंधारात ओरडले.
अंधाराचा हाच फायदा घेऊन, गॅरेजच्या खिडकीची काच हळूच काढून प्रणवने आत प्रवेश केला होता. रॅन्चोने बाहेरून डिजिटल हॅकिंगद्वारे बंगल्याचा मुख्य पॉवर ग्रीड ब्लॉक केला होता, ज्यामुळे ही वीज गेली होती.
प्रणवने अंधारात आपली नाइट-व्हिजन गॉगल डोळ्यांवर चढवले. त्याच्या मागे इन्स्पेक्टर सावंतही गॅरेजद्वारे आत आले होते. बंगल्याच्या आत तात्यासाहेबांच्या गुंडांची धावपळ सुरू झाली होती.
प्रणवने सावंतांकडे पाहिले आणि अत्यंत शांत पण तितक्याच घातक आवाजात म्हणाला, "सर, हा अंधार आपला मित्र आहे. आता या गुंडांशी भिडण्याची आणि तात्यासाहेबांचे हे साम्राज्य याच अंधारात गाडून टाकण्याची वेळ आली आहे."
क्रमशः
©®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©® :