भाग १००: न्यायाचा सूर्योदय (अंतिम भाग)
राजस्थानच्या त्या विस्तीर्ण वाळवंटात देशद्रोहाचा आणि आंतरराष्ट्रीय तस्करांचा तो जुना किल्ला जळून खाक झाल्यानंतर, काळाचे चक्र वेगाने फिरले. मुंबईसह संपूर्ण देशात शांतता प्रस्थापित झाली होती. खुरी गावातील त्या थरारक कारवाईला आता काही महिने उलटून गेले होते आणि संपूर्ण देशाचे लक्ष लागून राहिले होते ते दिल्लीच्या विशेष टाडा न्यायालयाच्या अंतिम न्यायनिवाड्याकडे.
तो ऐतिहासिक दिवस उजाडला. न्यायालयाचा विस्तीर्ण परिसर वकिलांनी, सुरक्षा रक्षकांनी आणि पत्रकारांनी गच्च भरला होता. पिंजऱ्यात उभा असलेला महाखलनायक विक्रम शेठ आज पूर्णपणे हतबल दिसत होता. त्याचे ते अथांग आर्थिक साम्राज्य, त्याचे आंतरराष्ट्रीय राजकीय संबंध आणि त्याचे छुप्या शस्त्रास्त्रांचे नेटवर्क आता भारत सरकारच्या लष्करी आणि सायबर कारवाईमुळे मुळापासून उखडून फेकल गेले होते. त्याच्याच जिवंत उरलेल्या सहकाऱ्यांनी न्यायालयात त्याच्याविरुद्ध दिलेल्या भक्कम पुराव्यांमुळे आणि लष्कराच्या सखोल चौकशीमुळे त्याचे सगळे बचावाचे मार्ग बंद झाले होते.
न्यायाधीशांनी आपल्या जड आणि गंभीर आवाजात अंतिम निकाल वाचन सुरू केले,
"विक्रम शेठ ऊर्फ विक्रमसिंग याने भारताच्या सागरी आणि भौगोलिक सीमांचा वापर करून देशाविरुद्ध युद्ध पुकारले, पाकिस्तानातून आरडीएक्स आणि ड्रग्ज आणून देशाच्या सुरक्षेला थेट धोका निर्माण केला आणि अनेक निष्पाप सुरक्षा रक्षकांची, देशाच्या नागरिकांची निर्घृण हत्या केली. त्याचे हे गुन्हे अत्यंत दुर्मिळातील दुर्मिळ या श्रेणीत येतात."
न्यायाधीशांनी काही क्षण विश्रांती घेतली, पेनची निब तोडण्यापूर्वी त्यांनी आपला अंतिम आदेश दिला, "या आंतरराष्ट्रीय देशद्रोहाच्या व हत्येच्या गुन्ह्यासाठी न्यायालय विक्रम शेठला थेट मरेपर्यंत फाशीची शिक्षा सुनावत आहे. टू बी हँग टिल डेथ" हा निकाल ऐकताच विक्रम शेठच्या पायाखालची जमीन सरकली. देशाच्या पाठीत खंजीर खुपसणाऱ्या एका क्रूर महाखलनायकाला शेवटी त्याच्या कर्माची सर्वोच्च शिक्षा मिळाली होती.
त्याच न्यायालयात दुसऱ्या बाजूला उभे होते इमामसाहेब. त्यांच्या चेहऱ्यावर कोणतीही भीती नव्हती, उलट एक आत्मिक शांतता आणि पश्चात्तापाचा भाव होता. न्यायाधीशांनी त्यांच्याकडे पाहिले आणि आपला मऊ सूर काढत म्हटले, "इमाम हुसेन उर्फ अशफाक खान याने कायद्यासमोर केलेले पूर्ण आत्मसमर्पण, तपासात पोलिसांना आणि लष्कराला केलेले अफाट सहकार्य, गुन्हेगारी जगताचा त्याग करण्याची घेतलेली लेखी प्रतिज्ञा आणि स्वतःहून गुन्ह्यांची दिलेली कबुली, या सर्व बाबींचा न्यायालय सकारात्मक विचार करत आहे. इमाम हुसेन यांच्या वयाचा आणि भूतकाळातील त्यांच्याकडून झालेल्या चुकांचा विचार करून न्यायालय त्यांना जन्मठेपेऐवजी कमी कालावधीची, म्हणजेच फक्त दहा वर्षांची सश्रम कारावासाची शिक्षा सुनावत आहे."
इमामसाहेबांनी आपले दोन्ही हात जोडून न्यायालयाच्या या निर्णयाचा आदर केला. अगर येणाऱ्या दहा वर्षानंतर ते जगले तर तुरुंगातून ते एका स्वतंत्र आणि शुद्ध माणसासारखे बाहेर येणार होते. त्यांच्या पापांचे क्षालन सुरू झाले होते. त्यांना जेव्हा तुरुंगात नेण्यात येत होते, तेव्हा त्यांनी दूर उभ्या असलेल्या ईश्वरीकडे पाहून डोक्यानेच निरोप दिला. त्यांच्या डोळ्यांत आता पश्चात्तापाचे अश्रू नव्हते, तर आता ईश्वरीला उजळ माथ्याने समाजात राहता येईल याचे एक समाधान होते.
या भयंकर आणि गुंतागुंतीच्या प्रकरणाचा छडा लावल्यानंतर, सिस्टीमने सुद्धा आपल्या प्रामाणिक आणि शूर अधिकाऱ्यांचा योग्य तो सन्मान केला. ज्या इन्स्पेक्टर सावंत यांना तात्यासाहेबांच्या दबावामुळे गुन्हेगारांना मदत केल्याचा आरोप करत निलंबित व्हावे लागले होते, त्यांच्यावरील सर्व खोटे आरोप चौकशीत धुवून निघाले. गृह मंत्रालयाने आणि पोलीस महासंचालकांनी एका विशेष समारंभात इन्स्पेक्टर सावंत यांना त्यांच्या अथांग शौर्याबद्दल, प्रामाणिकपणाबद्दल आणि जिद्दीबद्दल पोलीस दलात पुन्हा अत्यंत सन्मानाने रुजू करून घेतले. त्यांचे जुने निलंबन पूर्णपणे आणि सन्मानाने मागे घेण्यात आले आणि त्यांना मुंबई पोलीस दलात एका अत्यंत महत्त्वाच्या विशेष पथकाचे प्रमुख पद बहाल करण्यात आले.
दुसरीकडे, वाळवंटाबाहेर आणि पडद्यामागून कॉम्प्युटरच्या स्क्रीनवर आपल्या बोटांच्या जादूने संपूर्ण किल्ल्याची सुरक्षा यंत्रणा हॅक करणाऱ्या रॅन्चोच्या कामाची दखल देशाच्या सर्वोच्च पातळीवर घेतली गेली. रॅन्चोने सायबर विश्वात दिलेल्या या उत्कृष्ट, अचूक आणि वेळेवर केलेल्या मदतीबद्दल आणि त्याने केलेल्या देशसेवेबद्दल भारताच्या राष्ट्रीय सुरक्षा संस्थेकडून त्याला एका अत्यंत गुप्त आणि विशेष पुरस्काराने गौरविण्यात आले. रॅन्चोला देशाच्या सायबर विंगमध्ये अधिकृत सल्लागार म्हणून समाविष्ट करून घेण्यात आले, पण त्याचे हे काम जगाच्या नजरेपासून पूर्णपणे गुप्त ठेवण्यात आले होते.
या संपूर्ण मोहिमेचा खरा नायक, म्हणजेच प्रणव... ज्याने आपल्या प्राणाची बाजी लावून "निळ्या फाइलवरून" सुरू झालेल्या या संशयाच्या आणि रक्ताच्या प्रवासाचा शेवट केला होता, त्याला देशाचा सर्वोच्च सन्मान मिळाला. नवी दिल्लीतील राष्ट्रपती भवनाच्या भव्य दरबारात, देशाच्या राष्ट्रपतींच्या हस्ते प्रणवला त्याच्या अफाट धाडसाबद्दल, अतुलनीय शौर्याबद्दल आणि अजोड देशभक्तीबद्दल "राष्ट्रपती शौर्य पदक" देऊन सन्मानित करण्यात आले. जेव्हा पदक त्याच्या छातीवर चमकत होते, तेव्हा संपूर्ण हॉल टाळ्यांच्या कडकडाटाने भरून गेला होता. प्रणवने आपले पदक हवेत उंचावून शहीद रुद्र आणि शमशेर यांच्या स्मृतीस समर्पित केले.
ईश्वरी आता जुन्या सर्व दुःखांतून, संशयांतून आणि भीतीतून पूर्णपणे बाहेर आली होती. गुन्हेगारीच्या पैशाने तिचे आयुष्य सुखी होणार नाही, हे तिला उमगले होते. तिने एक अत्यंत मोठा आणि धाडसी निर्णय घेतला. इमामसाहेबांची जी काही उरलेली कायदेशीर संपत्ती, घरे आणि कायदेशीर उत्पन्न होते, ते सर्व तिने स्वतःसाठी न ठेवता देशासाठी प्राणांची आहुती देणाऱ्या शहिदांच्या मुलांच्या शिक्षणासाठी आणि अनाथांच्या मदतीसाठी काम करणाऱ्या एका राष्ट्रीय ट्रस्टला अधिकृतपणे दान केले. तिने आपल्या कुटुंबावर लागलेला गुन्हेगारीचा डाग आपल्या या दातृत्वाने पुसून टाकला होता.
काही दिवसांनंतर... मुंबईच्या अथांग आणि लांबवर पसरलेल्या अरबी समुद्राच्या किनाऱ्यावर, संध्याकाळची वेळ होती. समुद्राच्या संथ, संथ लाटा किनाऱ्याला येऊन धडकत होत्या.
प्रणव आणि अनघा एकमेकांचा हात हातात धरून सईसोबत वाळूवर उभे होते. आकाशात उगवत्या किंवा मावळत्या सूर्याची सोन्यासारखी पिवळी-नारिंगी किरणे समुद्राच्या पाण्यावर चमकत होती, ज्यामुळे संपूर्ण सागर सोन्यासारखा उजळून निघाला होता. तो शांत सागर आणि ती सोनेरी किरणे पाहत अनघाने प्रणवच्या खांद्यावर आपले डोके टेकवले. निळ्या फाईल मधील सिंचन घोटाळ्यापासून सुरू झालेला हा संशयाचा, रक्ताचा, तस्करांचा आणि गुन्हेगारीचा भयंकर प्रवास शेवटी सत्य, न्याय, महान त्याग आणि निस्सीम प्रेमाच्या किनाऱ्यावर येऊन सुफळ संपूर्ण झाला होता. त्यांच्या चेहऱ्यावर एका नव्या, शांत आणि सुंदर आयुष्याची पहाट दिसत होती.
पण... गुन्हेगारीच्या विश्वाचा सूर्य कधीच पूर्णपणे मावळत नाही.
मुंबईच्या दुसऱ्या टोकाला, एका अंधाऱ्या, अवाढव्य गोदामात अस्वस्थता पसरली होती. विक्रम शेठला फाशी झाली होती, तात्यासाहेब मरण पावले होते आणि इमामसाहेब तुरुंगात गेले होते. मुंबईचे अंडरवर्ल्ड आता पूर्णपणे रिकामे झाले होते. हे अथांग साम्राज्य चालवण्यासाठी, त्यावर हुकूम चालवण्यासाठी आता कोणीही मोठा डॉन उरला नव्हता. यामुळे मुंबईच्या विविध भागात लहान-सहान गँगस्टर्स, भाई आणि गुंडांच्या टोळ्यांमध्ये अंतर्गत धुसफुस, टोळी युद्ध आणि वर्चस्वाची लढाई सुरू झाली होती. त्यांच्यावर अंकुश ठेवण्यासाठी, त्यांना नियंत्रणात ठेवण्यासाठी गुन्हेगारी जगात कोणताही वचक उरला नव्हता. संपूर्ण अंडरवर्ल्ड एका नव्या राजाच्या प्रतीक्षेत होते.
नेमक्या याच अवस्थेचा आणि रिकाम्या झालेल्या गादीचा फायदा घेण्याचे एका लोभी शातीर डोक्याने ठरवले होते.
एका हाय-टेक, अत्याधुनिक कॉम्प्युटर सर्व्हरने सजलेल्या खोलीमध्ये, अंधारात फक्त स्क्रीनचा निळा प्रकाश चमकत होता. तिथे चेहऱ्यावर एक क्रूर आणि महत्वाकांक्षी हास्य घेऊन कोणीतरी बसला होता. रॅन्चो
रॅन्चोच्या एका क्लिकवर स्क्रीनवर मुंबईतील सर्व लहान-सहान गुंडांची, त्यांच्या बेकायदेशीर धंद्यांची आणि गुप्त मार्गांची इत्थंभूत माहिती डिकोड होत होती. त्याने सिस्टीमसाठी काम करताना, पोलिसांना मदत करताना अंडरवर्ल्डच्या प्रत्येक कमकुवत नसेवर आपले नियंत्रण मिळवले होते. आता तो केवळ एक सायबर एक्सपर्ट उरला नव्हता.
"गुन्हेगारी कधीच संपत नाही... ती फक्त आपले रूप बदलते," रॅन्चो स्वतःशीच पुटपुटला.
त्याने आपल्या हाताखाली काही अत्यंत निष्णात सायबर गुन्हेगार, हॅकर्स आणि पडद्यामागून काम करणाऱ्या शूटरचा एक स्वतःचा नवीन, गुप्त आणि अत्याधुनिक गट तयार केला होता. पारंपारिक शस्त्रांशिवाय, केवळ डिजिटल ताकदीच्या आणि छुप्या माहितीच्या बळावर मुंबईच्या अंडरवर्ल्डचा नवा डॉन बनण्यासाठीचा आपला एक अत्यंत रहस्यमय, क्रूर आणि अथांग प्रवास रॅन्चोने आजपासून सुरू केला होता. एका बाजूला न्यायाचा सूर्योदय झाला होता, तर दुसऱ्या बाजूला डिजिटल गुन्हेगारीच्या एका नव्या, भयानक पर्वाची सुरुवात झाली होती, ज्याची शंका कोणालाच येणार नव्हती.
समाप्त
©®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©® :