भाग ९१: तात्यासाहेबांचा हस्तक
वाड्याच्या मुख्य हॉलमध्ये पसरलेला काळा-पांढरा धूर फुफ्फुसांना जाळत होता. आगीच्या ज्वाळा पडद्यांवरून आता लाकडी खांबांवर चढू लागल्या होत्या. बाहेर पोलिसांच्या बंदुकांच्या नळकांड्या अजूनही धगधगत होत्या, पण वाड्याच्या आत मात्र एक वेगळाच खेळ खेळला गेला होता.
"ईश्वरी!!! ईश्वरी!!!" प्रणवचा आवाज धुराच्या त्या गडद विळख्याला भेदण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याचे डोळे आगीच्या धुरामुळे प्रचंड जळजळत होते, पण त्याचे लक्ष फक्त त्या मागील दरवाजाकडे होते, जिथून तात्यासाहेबांचा मुख्य हस्तक भूषण ईश्वरीला बेशुद्ध अवस्थेत घेऊन पळाला होता.
प्रणवने अंगातील सर्व ताकद एकवटली आणि तो मागील दरवाजाच्या दिशेने धावला. वाड्याच्या मागचा भाग थेट एका निर्जन गल्लीत उघडत होता. झटके देत त्याने तो जड दरवाजा उघडला आणि बाहेर धाव घेतली. पावसाच्या हलक्या सरींनी गल्लीतील रस्ता ओला झाला होता. गल्लीच्या शेवटी, एका काळ्या रंगाच्या एसयूव्ही गाडीचे हेडलाईट्स चमकले. इंजिनचा मोठा आवाज झाला आणि टायरचा जमिनीशी घासल्याचा तीव्र आवाज करत ती गाडी वेगाने पुढे सटकली.
"थांब!!! थांब तिथेच!!!" प्रणव गाडीच्या मागे जीवाच्या आकांताने धावला. त्याने गाडीची काच फोडण्यासाठी बाजूला पडलेला एक मोठा दगडही उचलून फेकला, पण तोपर्यंत गाडी मुख्य रस्त्याला लागून वेगाने पसार झाली होती. ईश्वरी त्याच्या डोळ्यांदेखत पुन्हा एकदा त्या लांडग्यांच्या जाळ्यात अडकली होती. प्रणव रस्त्यावर गुडघ्यांवर बसला, त्याचे हात भीतीने आणि रागाने थरथरत होते. पण त्याने स्वतःला सावरले. आता लढण्याची वेळ होती.
तिकडे वाड्याच्या मुख्य हॉलमध्ये धुराचे लोट थोडे कमी झाले होते. जमिनीवर अचेतन पडलेले इमामसाहेब हळूहळू शुद्धीवर येत होते. त्यांच्या डोक्याला हलकीशी दुखापत झाली होती. त्यांनी अंधुक डोळ्यांनी समोर पाहिले, तर शमशेर त्यांच्यावर वाकून त्यांच्या जखमेवर कपडा दाबून धरत होता. शमशेरच्या स्वतःच्या हाताला गोळी घासून गेली होती आणि तिथून रक्त वाहत होते.
"शमशेर..." इमामसाहेबांचा आवाज कमकुवत होता. "तू... तू मला वाचवलेस? मी तर तुला संशयाने नजरकैदेत टाकले होते."
"इमामसाहेब, तुम्ही माझे मालक आहात. तुमच्यावर गोळी चालताना पाहण्यापेक्षा माझा मृत्यू बरा," शमशेरने अत्यंत प्रामाणिकपणे सांगितले.
इमामसाहेब उठून बसले. त्यांनी अस्वस्थपणे आजूबाजूला पाहिले. हॉलची अवस्था छिन्नविच्छिन्न झाली होती.
"ईश्वरी... माझी ईश्वरी कुठे आहे? शमशेर, ईश्वरी कुठे आहे?" इमामसाहेबांनी शमशेरची कॉलर पकडून विचारले. त्यांचा आवाज भीतीने कापत होता.
शमशेरच्या चेहऱ्यावर हताशपणा पसरला. "इमामसाहेब... गोळीबाराच्या आणि धुराच्या गोंधळात तात्यासाहेबांच्या भूषणने ईश्वरी बेगमला क्लोरोफॉर्म देऊन पळवून नेले. आम्ही तिला वाचवू शकलो नाही."
"काय???" इमामसाहेबांच्या पायाखालची जमीनच सरकली. त्यांच्या आयुष्याचा एकमेव आधार, त्यांची नात बेपत्ता झाली होती. हे ऐकून ते प्रचंड हादरले. त्यांचे शरीर थरथर कापायला लागले.
तेवढ्यात बाहेर पोलिसांच्या बुटांचे आवाज आणि गाड्यांचे सायरन जवळ येत असल्याचे जाणवले. पोलीस आता वाड्याचा मुख्य दरवाजा तोडून आत घुसण्याच्या तयारीत होते. शमशेरने तातडीने परिस्थितीची गांभीर्य ओळखले.
"इमामसाहेब, आता खचून चालणार नाही. पोलीस आत येत आहेत. त्यांच्याकडे आपल्याला दहशतवादी ठरवण्याची खोटी टीप आहे. आपण जर आता त्यांच्या हाती लागलो, तर कायद्याच्या कचाट्यात अडकू आणि ईश्वरी बेगमला कधीच शोधू शकणार नाही. आपल्याला पोलिसांच्या स्वाधीन न होता, इथून निघावे लागेल," शमशेर खंबीरपणे म्हणाला.
त्या खंबीर आवाजाने इमामसाहेबांमध्ये पुन्हा चैतन्य आले. त्यांनी शमशेरचा हात पकडला. शमशेरने त्यांना उठवले आणि मागच्या गुप्त बोगद्याच्या दिशेने नेले. हा तोच सुरक्षित मार्ग होता, ज्याचा वापर करून ते पोलिसांच्या तावडीतून सुटू शकत होते. शमशेरने इमामसाहेबांना अत्यंत काळजीपूर्वक बोगद्याच्या आत उतरवले आणि अशा जागी नेले ज्याचे ठिकाण फक्त त्याच्याच विश्वासातील लोकांना माहीत होते.
गल्लीतून हताश होऊन परतलेला प्रणव वाड्याच्या मागील भागात इन्स्पेक्टर सावंत यांना भेटला. सावंत यांच्या हातात बंदुक होती आणि ते अत्यंत सतर्क होते.
"प्रणव! काय झाले? ईश्वरी मिळाली का?" सावंत यांनी विचारले.
"नाही सर... तात्यासाहेबांचा तो भूषण तिला घेऊन गाडीतून पसार झाला. मी खूप प्रयत्न केला, पण गाडी वेगाने पुढे गेली," प्रणवने दात ओठ खात सांगितले. "पण मी त्या गाडीचा नंबर आणि दिशा पाहिली आहे. ती पूर्व उपनगराच्या दिशेने गेली आहे."
सावंत यांनी प्रणवच्या खांद्यावर हात ठेवला. "प्रणव, निराश होऊ नकोस. आता इमामसाहेब आणि शमशेर सुरक्षित ठिकाणी जात आहेत. आपण दोघं मिळून ईश्वरीचा माग काढू. माझ्या काही पोलीस सूत्रांचा आणि रॅन्चोच्या डिजिटल ट्रॅकिंगचा वापर करून आपण त्या गाडीचा माग काढू शकतो. चल, आपण तातडीने ईश्वरीच्या मागे निघायला हवे."
दोघेही अंधाराचा फायदा घेऊन वाड्याच्या मागच्या गल्लीतून बाहेर पडले आणि ईश्वरीचा माग काढण्यासाठी एका जुन्या मोटारसायकलवरून वेगाने निघून गेले.
दरम्यान, वाड्याचा मुख्य दरवाजा तोडून पोलिसांच्या विशेष तुकड्या आत घुसल्या. त्यांच्या हातात अत्याधुनिक शस्त्रे होती. त्यांना वाटले होते की आत आरडीएक्सचा साठा आणि आंतरराष्ट्रीय दहशतवाद्यांशी सामना करावा लागेल. पण आत आल्यावर पोलिसांचे वरिष्ठ अधिकारी चक्रावले.
तिथे कोणताही आरडीएक्सचा साठा नव्हता. जमिनीवर जे मृतदेह पडलेले होते, ते दहशतवाद्यांचे नसून स्थानिक गुंडांचे आणि इमामसाहेबांच्या खाजगी सुरक्षारक्षकांचे होते. वाड्याच्या छतावरून पोलिसांवर गोळीबार करणारे गुंड आधीच मागच्या मार्गाने पळून गेले होते.
"सर, इथे कोणतेही आरडीएक्स नाहीये आणि हे लोक दहशतवादी वाटत नाहीत. हा तर मुंबईतील दोन टोळ्यांमधील अंतर्गत युद्धाचा प्रकार वाटतोय," एका तरुण अधिकाऱ्याने सांगितले.
वरिष्ठ अधिकाऱ्याने कपाळावर हात मारला. "याचा अर्थ आपल्याला मिळालेली ती 'हाय-प्रोफाइल टीप' शंभर टक्के फेक होती. कोणीतरी पोलिसांचा वापर करून इमामसाहेबांच्या वाड्याचा आणि त्यांच्या साम्राज्याचा नाश करण्याचा प्रयत्न केला आहे. हा गेम खेळणारा गेमप्लॅनर कोणीतरी वेगळाच आहे." पोलिसांचा तपास आता या बनावट माहिती देणाऱ्या खऱ्या सुत्रधाराकडे म्हणजेच तात्यासाहेबांच्या दिशेने वळू लागला होता.
शमशेर इमामसाहेबांना घेऊन मुंबईच्या एका जुन्या, बंद पडलेल्या मिलमधील ठिकाणावर पोहोचला होता. तिथे इमामसाहेबांना एका खुर्चीवर बसवून शमशेरने त्यांना पाणी दिले. इमामसाहेबांच्या चेहऱ्यावर आता भीतीची जागा भयंकर वादळाने घेतली होती.
"शमशेर... आता मला सत्य सांग. हुसेन का मारला गेला?" इमामसाहेबांनी विचारले.
शमशेरने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि इमामसाहेबांच्या समोर गुडघे टेकून बसला. "इमामसाहेब, ज्या माणसाला तुम्ही तुमचा परममित्र समजत होता, ज्या तात्यासाहेबांवर तुम्ही डोळे झाकून विश्वास ठेवला... त्यांनीच तुमच्या पाठीत खंजीर खुपसला आहे. तुमच्या गाडीत बॉम्ब त्यांनीच ठेवला होता, जेणेकरून तुमचा माझ्यावरून विश्वास उडावा. आणि हुसेन... हुसेनला हे सत्य समजले होते. तो मला हे सांगायला येत असतानाच, तात्यासाहेबांच्या मुख्य अंगरक्षकाने वाड्यात घुसून हुसेनचा चाकू खुपसून खून केला. हुसेन मरताना कदाचित त्या उपजिल्हाधिकाऱ्याला तात्यासाहेब हेच नाव सांगत असावा."
शमशेरने पुढे सांगितले, "इतकेच नाही, तर पोलिसांनी आज जो वाड्यावर हल्ला केला, तो तात्यासाहेबांनी दिलेल्या खोट्या माहितीमुळेच. तात्यासाहेबांचा डाव असा होता की, पोलिसांच्या गोळीबारात तुम्ही आणि मी दोघेही मारले जावे आणि या सगळ्याचा आळ त्या प्रणववर यावा, जेणेकरून तात्यासाहेब संपूर्ण मुंबईचे राजे होतील."
हे ऐकताच इमामसाहेबांच्या डोळ्यांत भयंकर राग उतरला. त्यांचे वय जरी झाले असले, तरी त्यांच्यातील जुना सिंह अजून जिवंत होता. ज्या मित्रासाठी त्यांनी आपले सर्वस्व पणाला लावले, त्यानेच त्यांच्या नातीचे अपहरण केले होते आणि त्यांच्या हत्येचा कट रचला होता. त्यांच्या डोळ्यांत रक्ताश्रू आणि अंगार एकत्र उफाळून आले.
त्यांनी आपली बंदूक हातात घेतली आणि ती हवेत उंचावली. "तात्या!!! मी तुला माझा भाऊ मानले होते. पण तू माझ्या प्रेमाशी गद्दारी केलीस. माझ्या निष्पाप हुसेनचा बळी घेतलास आणि माझ्या काळजाच्या तुकड्याला, ईश्वरीला पळवून नेलेस. आता हा अशफाक गप्प बसणार नाही. तुझा हा दगाफटका मी तुझ्याच रक्ताने धुवून काढेन. तात्यासाहेब, आता तुझा काळ जवळ आला आहे. मी तुला जहन्नुममध्ये पाठवल्याशिवाय मरणार नाही." इमामसाहेबांची ही प्रतिज्ञा संपूर्ण खोलीत प्रतिध्वनित झाली.
मुंबईच्या दुसऱ्या टोकाला, एका अतिशय आलिशान पण एकांत जागी असलेल्या बंगल्याच्या तळघरात ईश्वरीला एका खुर्चीला बांधून ठेवले होते. तिच्या नाकाजवळ मारलेल्या क्लोरोफॉर्मचा अंमल हळूहळू उतरत होता. तिने जड झालेल्या पापण्या हलवल्या. डोळ्यांसमोर प्रचंड अंधार होता, फक्त तिच्या चेहऱ्यावर एक तीव्र प्रकाशझोत टाकला होता.
तिने डोके हलवून स्वतःला पूर्ण शुद्धीत आणण्याचा प्रयत्न केला. समोरून बूट वाजण्याचा आवाज आला.
'टक... टक... टक...'
धुरासारखा पांढरा प्रकाश बाजूला झाला आणि समोर एक आकृती उभी राहिली. अंगावर खादीचा महागडा कुर्ता आणि पायजमा, कुर्त्यावर एक बिना हाताचे जॅकेट आणि चेहऱ्यावर अत्यंत धूर्त हास्य... ती आकृती म्हणजे स्वतः तात्यासाहेब होते.
"तात्यासाहेब???" ईश्वरीचा आवाज भीतीने आणि आश्चर्याने थरथरला. "तुम्ही... तुम्ही मला इथे का आणले आहे? आणि माझे आजोबा कुठे आहेत? माझे आजोबा आणि तुम्ही दोघे तर एकमेकांचे मित्र आहात ना?."
तात्यासाहेबांनी सिगारचा एक मोठा झुरका घेतला आणि धूर ईश्वरीच्या चेहऱ्यावर सोडला. ते क्रूरपणे हसले, "मित्र ? ईश्वरी , सत्तेच्या आणि पैशाच्या खेळात मित्रत्वाला काहीच किंमत नसते. तुझ्या आजोबांनी खूप दिवस राजेपद उपभोगले, आता ती गादी माझी आहे."
ईश्वरीने जाळ्यात अडकलेल्या वाघिणीसारखा प्रतिकार करण्याचा प्रयत्न केला. "माझे आजोबा आणि शमशेर तुम्हाला सोडणार नाहीत. ते येत असतील मला वाचवायला."
तात्यासाहेब मोठ्याने हसले, त्यांचा तो आवाज संपूर्ण तळघरात घुमला. त्यांनी ईश्वरीच्या जवळ येऊन तिची हनुवटी क्रूरपणे पकडली आणि म्हणाले,
"कोणाची वाट पाहत आहेस बेटी? त्या म्हाताऱ्या इमामची? तुझा तो गैरसमज मी दूर करतो. पोलिसांच्या त्या भीषण गोळीबारात तुझा लाडका आजोबा... तो म्हातारा इमाम जागेवरच ठार झाला आहे. तुझा आजोबा आता या जगात नाही."
हे ऐकताच ईश्वरीच्या काळजाचा ठोका चुकला. "नाही... हे खोटे आहे! हे खोटे आहे." ती ओरडली, पण तात्यासाहेबांच्या चेहऱ्यावरील ते निर्घृण हास्य पाहून तिच्या मनात भीतीने घर केले. तात्यासाहेबांनी तिला तिच्या आजोबांच्या मृत्यूची ही भयंकर खोटी बातमी देऊन पूर्णपणे तोडून टाकले होते.
क्रमशः
©®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
