Bhaya Katha Part 2

​समीरने हवेलीची तपासणी तीव्र केली. हवेलीतील तिसऱ्या क्रमांकाची खोली ही सुजाताची होती. समीर तातडीने सुजाताच्या खोलीत गेला. तिथल्या लाकडी कपाटाची तपासणी करताना मागच्या बाजूला एक गुप्त कप्पा सापडला. त्या कप्प्यात एक जुनी डायरी आणि एका रक्तात माखलेल्या सुऱ्याची किल्ली सापडली!
​ती किल्ली सरदेसाईंच्या हातातील कुलूपाचीच होती. कुलूप आणि किल्ली जुळताच एक बारीक 'क्लिक' असा आवाज झाला.
​समीरने सुजाताकडे रोखून पाहिले, "सुजाताबाई, खेळ संपला आहे."
​सुजाताच्या चेहऱ्यावरचा शांतपणा गायब झाला. तिच्या डोळ्यात राग आणि अश्रू एकत्र आले. तिने कबुली दिली, "होय, मीच मारले विक्रम सरदेसाईंना! २५ वर्षांपूर्वी याच विक्रमने आणि त्याच्या भावाने मिळून माझ्या वडिलांची सगळी जमीन बळकावली आणि माझ्या वडिलांना आत्महत्येला प्रवृत्त केले. माझे संपूर्ण आयुष्य उद्ध्वस्त केले. मी या हवेलीत फक्त केअरटेकर म्हणून नाही, तर माझ्या वडिलांच्या मृत्यूचा बदला घेण्यासाठी आले होते!"
​सरदेसाईंना आपल्यावर हल्ला होणार याची जाणीव झाली होती, म्हणूनच मरण्यापूर्वी त्यांनी सुजाताच्या खोलीच्या नंबरचे संकेत देणारे ते कुलूप हातात घट्ट धरून ठेवले होते, जेणेकरून खुनी पकडला जाईल.
​बाहेर पावसाचा जोर ओसरला होता. समीरने सुजाताच्या हातात हतकडी ठोकली आणि तिला हवेलीबाहेर घेऊन गेला. हवेलीतील ते जुने रहस्य अखेर त्या पावसाळी रात्री उलगडले होते.