अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग ५१

त्यानंतर मुन्नाने त्यांना एअरपोर्टवर सोडले.सगळे सामान उतरवून झाल्यावर मुन्नाने निरोपासाठी हात जोडले. ते पाहून मनीषने त्याला आलिंगन दिले. जेव्हा निकिता हरवली होती त्यावेळी मनीषला तन्मय आणि मुन्ना या दोघांचाच आधार होता. वेळप्रसंगी संकट समयी जो माणूस उपयोगी पडतो, त्याचे उपकार आयुष्यभर विसरायचे नसतात असे मनीषला वाटत होते. त्याने मुन्नाला आलिंगन देताच मुन्नानेही त्याला मिठी मारली.
" आप तो मेरे भाई जैसे हो | मुझे भूल मत जाना | फोन करते रहना |" असे तो म्हणाला. त्याच्या डोळ्यात पाणी आले होते. हे पाहून निकितालाही वाईट वाटले. मनीषने मुन्नाच्या हातात दोन हजार रुपये कोंबले. मुन्ना पैसे घेत नव्हता. तो म्हणत होता,
" भाई साहब,आप तो मुझे पराया बना रहे है | मुझे पैसे नही चाहिये | मैं अपने भाई को छोडने के लिये यहां आया हूं |"
हे ऐकून मनीष म्हणाला,
" रहने दो | तुम्हारे बच्चों को इस पैसे से कुछ जरुरी सामान ले के जाओ |"  त्यांच्या निरोप घेण्याची वेळ आली होती. कधीतरी त्यांना दूर होणे भाग होते. ट्रॉली ओढत मनीष आणि निकिता एअरपोर्टच्या आत निघाले.  मुन्ना बाहेर उभा राहून हात हलवत होता. मधूनच डोळे पुसत होता.  ते दोघे दिसेनासे होईपर्यंत मुन्ना तिथेच उभा राहिला होता. त्यानंतर त्याने गाडी घराकडे वळवली आणि तो माघारी फिरला.
  क्रमश:©® सौ.हेमा पाटील.

0