अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग ३६

  पण अजूनही तिचे हात मोकळेच होते.ते बांधणे अत्यावश्यक होते.मावशीचे हात धरताना परत दोघींची झटापट झाली.आता निकीता ने आपली सगळी ताकद एकवटून मावशीला एका हाताने दाबून धरले व दुसऱ्या हाताने मावशीचे दोन्ही हात पकडले.एकदा मावशीचे हात हातात आले की निकीताने पटकन दोरखंडाचे वेढे हातांवर द्यायला सुरुवात केली.जसजसे ती दोरीचे वेढे आवळत होती मावशींचा प्रतिकार मंदावत चालला होता. मावशीला पूर्णपणे जायबंदी करण्यात निकीता यशस्वी झाली होती.
निकिताच्या तरुण रक्तापुढे मावशीला हार मानावी लागली. तिने खूप प्रयत्न केला,पण तिचे काही चालले नाही.
ती रागाने खाऊ का गिळू अशा नजरेने निकीताकडे पहात होती.आता तिच्याकडे लक्ष देण्याची आवश्यकता नाही याची खात्री पटली की निकीता पुढच्या दाराजवळ आली. तिने कुलूप जैसे थे अशा अवस्थेत करून ठेवले. आता जर आपण झोपेत असतो तर आपले काही खरे नव्हते असे निकिताला वाटले.