अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग २५

  त्या पिशवीत पिशवी भरुन लाल गुलाबाची फुले होती.त्या नराधमाने रात्रीची जय्यत तयारी केली आहे हे तिच्या लक्षात आले.
बाकी त्या रूममध्ये आक्षेपार्ह असे काहीच तिला दिसले नाही. त्यामुळे पटकन ती तेथून बाहेर पडली आणि पलीकडच्या रूममध्ये शिरली आणि तिने दाराची कडी लावून घेतली. न जाणो तो परत आला तर आपण आयतेच त्याच्या तावडीत सापडू.
आपण खूप खबरदारी घेतली पाहिजे हे तिच्या लक्षात आले.त्या फाईल मध्ये असणाऱ्या तरुणी कोण असतील? आपल्यासारखेच त्याने त्यांचे पण अपहरण केले असेल का? मग आता त्या सगळ्या तरुणी कुठे असतील?जीवंत असतील की याने त्यांच्या जीवाचे काही बरेवाईट केले असेल?असे अनेक प्रश्न तिच्या मनात फेर धरु लागले. या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्याची ही वेळ नाही हे तिने मनाला समजावले.
   आत्ता आपली इथून सुटका कशी होईल? आणि या नराधमाने आपल्यासोबत काही बरेवाईट करु नये यासाठी काय करता येईल त्यावर विचार केला पाहिजे यावर तिने आपले सगळे लक्ष एकवटले.
येणारी मनिषची आठवण तिने प्रयत्नपूर्वक  दूर सारली. कारण या घडीला त्याची आठवण काढत बसण्यापेक्षा कृतीला जास्त महत्त्व होते.
 
  "डर के आगे जीत है |" हे वाक्य तिने आजवरच्या आयुष्यात अनेकदा अनुभवले होते.माणसे प्रयत्नांची पराकाष्ठा करतात, आणि यश येत नाही म्हणून कंटाळून प्रयत्न करणे सोडून देतात.ज्या पायरीवर पोहोचून त्यांनी प्रयत्न करणे सोडून दिलेले असते, बऱ्याचदा तीच यशाची पहिली पायरी असते.त्यामुळे जेव्हा खूप त्रास होतोय असे वाटते तेव्हा स्वतःवर संयम ठेवायला हवा हे ती स्वानुभवातून शिकली होती.जेव्हा यशाची पायरी आपण चढतो तेव्हा केलेल्या प्रयत्नाचे चीज होते. थोडे...अजून थोडे... प्रयत्न करायला हवेत हे मनाला समजावता आले की यश पदरात पडतेच!
आत्ता निकीतापुढे यशस्वी होण्यासाठी कुठला टास्क नव्हता, तर तिचे स्वतःचे रक्षण करण्याची जबाबदारी तिच्यावर होती.सर्वप्रथम तिने मनाला समजावले, "मी स्वतःचे रक्षण करण्यासाठी सक्षम आहे."
हा विश्वास मनात जागणे महत्वाचे असते.तुमचे विचार कसे आहेत यावर तुमचे आयुष्य कसे असणार हे ठरलेले असते.
आता आपण बंदीवान आहोत.आपण काहीच करु शकत नाही अशी मानसिकता जर तयार झाली तर आपण आपल्या सुटकेसाठी काहीच प्रयत्न करु शकणार नाही. "मन चंगा तो कटौती में गंगा | " शेवटच्या क्षणापर्यंत ही लढाई लढली पाहिजे.त्यासाठी आपण खंबीर राहिले पाहिजे असे निकीता स्वतःच्या मनाला समजावत राहिली.त्यात यश किती येईल ते माहीत नाही.पण अपयश येईल असे समजून आधीच शस्त्रे जमीनीवर टाकायची नाहीत असे तिने मनाला समजावले.  त्या नराधमाची भीती मनातून दूर करुन त्याला त्याचा हेतू साध्य करण्यापासून कसे रोखायचे याचा ती विचार करु लागली. तिला नजरेसमोर सगळा अंधारच दिसत होता, पण तिच्या मनातील विश्वास तिला आधार देत होता की, प्रकाशाचा एक कवडसा सगळा अंधार मिटवायला पुरेसा असतो.क्रमश:
©® सौ.हेमा पाटील