अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग २०

गेल्या भागात आपण पाहिले, मुन्ना व मनिष पोलिस स्टेशनमध्ये गेले होते.तेथील सगळे आटोपून जेव्हा मनिष  बाहेर पडला तेव्हा खरंतर थकला होता.शरीराला ताजेतवाने ठेवण्याचे काम मन करते.मन प्रसन्न असेल तर कितीही श्रम केले तरी शरीर थकत नाही.पण तेच उलटे झाले की औदासिन्य येते.काहीच करावेसे वाटत नाही.
मन करा रे प्रसन्न | सर्व सिद्धींचे कारण | असे समर्थांनी सांगितले आहे. मन निराशेकडे झुकू देऊ नये.नेहमी सकारात्मक रहावे अशी मनिषच्या आईची शिकवण होती. तुम्ही जसा विचार करता तसेच तुम्ही बनता. कारण ते विचार  तुमच्या अंतर्मनावर रुजलेले असतात.मी हे करु शकेन का? असा डळमळीत होणारा विचार जर अंतर्मनावर रुजला तर तुम्ही त्या विचाराने प्रभावित होता.आणि हळूहळू तुम्ही नकारात्मकतेकडे झुकू लागता. मनिषची आई नेहमी म्हणायची ते त्याला आठवले,
"वास्तू नेहमी तथास्तु म्हणत असते.म्हणून मनात कधीच अभद्र विचारांना थारा देऊ नये.मन चंचल असते,पण प्रयत्नपूर्वक मनाला सकारात्मक विचार करण्याची सवय लावावी. यशस्वी होण्यासाठी आधी मनावर ते बिंबवले की यश मिळतेच...अर्थात प्रयत्न आवश्यक असतातच ! तुम्ही जसे विचार करता तशीच तुमची वृत्ती बनत जाते.यासाठी आपले पूर्वज सांगत आलेत,वास्तू तथास्तु म्हणते."
"असं कसं गं? एखाद्याने जर मनात लाख ठरवले की मी राजा आहे.म्हणून तो राजा होणार आहे का?"असे तो एकदा आईला म्हणाला होता.
"असे नाही रे...तुला जर एखादी गोष्ट हवी असेल तर तुझ्या मनावर ती गोष्ट बिंबवायची.असे केल्याने ती जेव्हा अ़ंतर्मनावर बिंबते तेव्हा अंतर्मन यावर काम करायला सुरुवात करते.आपल्या जागृत मनापेक्षा अंतर्मनाची शक्ती जास्त असते हे तुला माहीतच आहे.तुझ्या M.B. A. मार्केटिंग मध्ये तू हे शिकला आहेसच."