अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग १७

हे ऐकून त्याच्याकडे रागाने कटाक्ष टाकत निकिता आत निघून गेली. आंघोळ केल्यावर नाही म्हटले तरी गरम पाण्याच्या तुषारांनी तिला जरा बरे वाटले. मनावरील ताण थोडासा कमी झाला.
"मनीष कसा असेल? कुठे असेल? आपल्या काळजीने त्याची काय अवस्था झाली असेल?" असा विचार तिच्या मनात आला. आपली ताटातूट करणाऱ्या त्या तरुणाचा तिला आणखीनच राग आला. ती आंघोळ करून बाहेर आली तेव्हा त्या मावशीने तिला दुसरे कपडे आणून दिले. ते पाहून निकिताने नाक मुरडले. ती म्हणाली ,
"माझ्या अंगावर आहेत ते माझे कपडेच मी घातले आहेत. मला नको दुसऱ्याचे कपडे."
  यावर ती मावशी म्हणाली ,
"हे दुसऱ्याचे कपडे नाहीत. हा नवा कोरा ड्रेस आहे." यावर निकिता म्हणाली,
" एकदा सांगितले ना मला नकोय म्हणून !" हे ऐकल्यावर मावशी मुकाट्याने बाजूला झाली. निकिताने आपण कोठे आहोत यासाठी इकडे तिकडे बघितले. तो एक छोटेखानी बंगला होता. चार रूम होत्या. तिला आतल्या रूममध्ये ठेवले होते. शेजारच्या रूममध्ये त्या तरुणाचे कपडे दिसत होते, याचा अर्थ ती रूम त्या तरुणाची होती. निकिता आत्ता उभी होती ते किचन होते. आणि पुढे हॉल दिसत होता. हॉल मधून पन्नाशीच्या वयाचा एक माणूस आत आला. त्याने निकिताकडे बघितले आणि काही न बोलता त्याने हातातून आणलेली पिशवी किचनमध्ये ठेवली, आणि तो बाहेर निघून गेला.
   त्या मावशीने आत येऊन त्या पिशवीतील दूध, भाजी असे सगळे सामान बाहेर काढले. आणि ते व्यवस्थित ठेवण्याच्या मागे लागली. निकिता तिथेच एका बाजूला बसून राहिली. आपला मोबाईल सोबत असता तर बरे झाले असते असे तिला वाटले.