अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग १६

आता पोलिसांनी प्रत्येक दुकानात रेड टाकायला सुरुवात केली. परंतु प्रत्येक दुकानातून ते जेव्हा बाहेर  येत होते तेव्हा मनीषच्या आशा पल्लवीत होत  होत्या. पण त्याची निराशाच होत होती. निकिताचा पत्ता लागत नव्हता. हळूहळू एक एक करत प्रत्येक दुकान पालथे घालून झाले, पण तेथे कुठेच निकिता सापडली नाही. आता काय करायचे हा मोठा प्रश्न मनीषसमोर पडला. तेव्हा पोलीस इन्स्पेक्टरनी मनीषला सांगितले,
" साब आप हॉटेलमे जाके आराम कर लो | आपने एफ. आय. आर. सबमीट की है | फोटो भी भेजा है |अब पोलीस अपना काम करेगी | आप चिंता मत करो |"
हे ऐकून मनीष म्हणाला,
" आप ऐसे कैसे बोल रहे हो ? वो मेरी पत्नी है |  मेरी आखों के सामने से आधे घंटे मे वो लापता हो गई है | इस अंजान शहर मे वो कहां होगी ये खयाल मुझे खा रहा है |और आप कहते हो कि मै आराम करू!"
  यावर इन्स्पेक्टर म्हणाले,
" देखो साहब जो हो गया है वो तो आप या मे कोई भी टाल नही सकते है | आपने तो देखा हमने यहां पे सभी दुकानों मे कस के देख लिया | लेकिन यहां कुछ भी नही मिला | अभी हम शहर मे नाकाबंदी करके आये है | तो यहां से जो बाहर गया होगा तो सीसीटीव्ही कॅमेरा में कैद हो गया होगा |  अब  ये आपकी पत्नी का फोटो भेज देंगे | अगर टोल नाके पर या सिग्नल पर इनको लेकर कोई जाता हुआ सीसीटीव्ही में कैद हो गया हो तो पता लग सकता है | आप निश्चिंत रहो |"
  
   हे ऐकून मनीष विचारात पडला. मगाशी निकिता इथेच सापडेल असा विश्वास त्याला वाटत होता . तो सगळा भाग पिंजून काढला तरी निकिता इथे सापडली नाही. आणि तो तर गल्लीच्या तोंडाशीच उभा होता. त्याला निकिता जाताना दिसली नाही. त्यामुळे निकिता नेमकी कशी गायब झाली असावी असा प्रश्न त्याला पडला. पोलीस आले होते तसे गाडीत बसून माघारी निघून गेले. जाताना त्याला हॉटेलवर विश्रांती घ्या असा सल्ला देऊन गेले.