अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग १३

   दोघेही पाय न वाजवता दारापाशी पोहोचले.जराशा किलकिल्या असलेल्या दारातून मनिषने आत डोकावून पाहिले.आत अंधारच होता तरीही कसली चाहूल लागतेय का हे मनिष पहात होता.दोन तीन मिनिटे दोघेही तसेच स्तब्ध ऊभे राहून आतील हालचालींचा अंदाज घेत होते.पण आतून काहीच हालचाल जाणवली नाही.ते दोघे आता काय करावे अशा विचारात असतानाच मुन्नाला आत काहीतरी चमकताना दिसले म्हणून त्याने निरखून पहाण्याचा प्रयत्न केला तर..
"ये तो बिल्ली है साब..." असे उद्गार त्याच्या तोंडातून बाहेर पडले. बाहेरची हालचाल जाणवून आतील मांजर म्याॅंव म्याॅंव करत या दोघांच्या पायांच्या मधून बाहेर पळून गेले.दोघांचाही  रोखलेला श्वास दोघांनीही एकदमच सोडला व दोघेही खाली जमिनीवर फतकल मारुन बसले.
मनिष निराश झाला.इथे निकीता भेटेल असे त्याला वाटले होते.आता निकीता कुठे असेल? कशी असेल याची चिंता त्याला वाटू लागली.कितीही तीव्र इच्छा असली तरी आत्ता या घडीला आपण तिच्यासाठी काहीच करु शकत नाही. ही आपली असहाय्यता त्याने खाली जमिनीवर मुठी आपटून व्यक्त केली.मुन्नाने त्याच्या खांद्यावर थोपटले व नजरेनेच सांत्वन केले.क्रमश:  ©® सौ.हेमा पाटील.
निराश झालेल्या मनिषची आणि निकीताची भेट होते का? कुठे असते निकीता? कुणी केलेले असते तिचे अपहरण? कशासाठी? या प्रश्नांची उत्तरे मिळण्यासाठी वाचत रहा ही कथा.

0