अंत: अस्ति प्रारंभ: | भाग १०

दरम्यान निकीताला साडी पसंत पडेना म्हणून ती त्या दुकानातून बाहेर पडली.समोरच मनिष फोनवर बोलत असलेला तिने पाहिले. बोलण्याच्या नादात त्याचे लक्ष नव्हते.त्याने आपल्याला पाहिले आहे असा निकीताचा समज झाला.दोन दुकाने सोडून त्याच्या पुढच्या दुकानात बाहेर लावलेल्या साड्या आकर्षक वाटल्या म्हणून ती निर्धास्तपणे त्या दुकानात शिरली.फोनवरचे बोलणे झाले की मनिष तिकडे येईल असा तिने कयास बांधला होता.
  निकीताच्या पुढ्यात एक लाल रंगाची साडी पडली होती.तो दुकानदार तिला म्हणाला," ये यहाॅं की स्पेशालिटी है | हमारे यहाँ दुल्हन के लिये ये  वर्क की हुई लाल साडी खरीदी जाती है | आप पर ये साडी बहुत जचेगी | आप एक खरीद लेना ,साब को बहुत पसंद आयेगी| "
  त्याचे हे शब्द ऐकून तिने ती साडी आपल्या खांद्यावर टाकली आणि कशी दिसते हे पहाण्यासाठी ती आरशासमोर गेली.आरशात पहात असताना खरंच ही साडी आपल्यावर खुलतेय हे तिच्या लक्षात आले.आरशात स्वत:कडे निरखून पहात असताना तिला आवाज आला,
" खरंच खूप छान दिसतेय ही साडी..." ती घाबरली व तिने समोर पाहिले पण कुणीच दिसले नाही, म्हणून तिने इकडेतिकडे पाहिले तेव्हा तोच तिशीच्या वयाचा तरुण तिला पलिकडच्या काऊंटरपाशी दिसला.    तशी दुकानात गर्दी कमी झाली होती. ती जेव्हा दुकानात शिरली तेव्हा चारपाच जण दुकानात होते. पण  आता मात्र तो तरुण एकटाच होता आणि आता  तिला तो संशयास्पद वाटला. ती त्याच्याकडे रोखून पाहू लागली. मात्र तो ड्रेस मटेरिअल पहाण्यात गुंग झालेला होता.त्याने किंचितही मान वर केली नाही. ते पाहून आज सकाळपासून आपल्याला हे कसले चित्रविचित्र भास होत आहेत असे तिला वाटले.
  जाऊदेत त्या साड्या नकोतच असा विचार करून ती दुकानाच्या बाहेर आली. तिने इकडेतिकडे पाहिले पण मनिष कुठेच दिसेना.