आणि देवी प्रसन्न झाली...भाग १

निशाला प्रत्येक वेळी देवीला जाताना, होणारा हजारोंचा खर्च नको वाटायचा. तिचं स्पष्ट मत होतं, देव भावाचा भुकेला आहे. त्याच्यासाठी भक्तीभावाने एक फूल नेले तरी तो खुष होईल. हे पैसे, एखाद्या गरीबाच्या मदतीसाठी वापरले तर तो जास्त खुष होईल. आपण त्याचं देणं लागतो, म्हणजे त्याला द्यावं असा अर्थ आपणच आपला काढलाय. त्याचं देणं लागतो, म्हणजे आपल्या हातून काही विवेकी कार्य घडावं... कुणाची मदत व्हावी हा हेतू अपेक्षित आहे. पण सासूला तिचे हे विचार अतिरेकी वाटायचे. उगाच वाद नकोत, म्हणून रविही तिला गप्प राहायला सांगायचा. खरंतर दोघांनी ठरवलं होतं, देवधर्मासाठी वर्षाकाठी काही आणि समाज कार्यासाठी काही पैसे बाजूला ठेवायचे. आपल्या गरजा पूर्ण करून, भविष्याची सोय राखून या सगळ्या गोष्टी करायच्या. पण आईमुळं त्यांचं हे बजेट नेहमी कोलमडायचं. कारण ते गावी आले, की आईचं रोज एक मंदिर, एक देवस्थान असायचं. तिला दुखवायला नको, आणि घरात शांती नांदावी म्हणून रवि बोलतच नसायचा. निशाची मात्र घुसमट व्हायची.