आई एक नाव

पण गावातील घर, शेती, मोकळा परिसर, शुद्ध हवा हे सर्व सोडायला ती तयारच होत नव्हती. आता अलिकडे तर तिला सारखा गुडघेदुखीचा त्रास सुरू झाला होता. म्हणून मी तिला म्हटलं की. अगं मृदुला आता आपण एक छानसं नवीन घर घेऊया. जिथे आपण आपल्या वयानुसार प्रत्येक सोय करून घेऊ. तुलाच नाही तर मलाही वयानुसार शारीरिक त्रास सुरू झालेत आणि याविषयी मी एक प्लॅन सुद्धा तयार केला. घर सुद्धा बघून आलो. त्यामध्ये आर्किटेक्चरला सर्व गोष्टी सुद्धा समजावून सांगितल्या की. आम्हाला फर्निचरची साफसफाई ठेवणं कठीण जाईल म्हणून फर्निचर आटोपशीर ठेवायचं. खोलीतील लाईट फॅन यांचा कंट्रोल अगदी बैठकी जवळच ठेवायचा. जेणेकरून उठबस कमी होईल. घराला कुठलीही पायरी किंवा उंबरठा ठेवायचा नाही. कारण या वयात ठेचकाळून पडण्याची भीती जास्त असते. टॉयलेटमध्ये बसताना उठताना त्यांना त्रास होऊ नये म्हणून जवळच हँडल बसवून घ्यायचं. असं मी तिच्याजवळ वारंवार बोलायचो. किंवा तुला प्रसन्न जवळ जाऊन राहायचे असेल तर आपण तिथेही जाऊन राहू शकतो. पण ती मला म्हणायची "अहो, मला कोणालाच त्रास द्यायचा नाही आणि आपण कोणावरही भारही बनायचं नाही. देवानं तिचं ऐकलं आणि ती आपल्या सर्वांना सोडून निघून गेली.